Szczerze mówiąc, to gdyby tak zignorować odcinek 6, który jest w moich oczach beznadziejny, to byłabym w stanie powiedzieć, że wczoraj przy oglądaniu naprawdę dobrze się bawiłam ;) Zdecydowanie 7 i 8 mogą obejrzeć fani poprzednich serii bo to krok w dobrą stronę, a co najważniejsze, taki jakby powrót do korzeni :)

Wróciłam też ostatnio do Fairy Tail – muszę przyznać, że looknięcie najpierw trzech epizodów SC, a następnie trzech FT robi na tyle ciekawy miks, że ta pierwsza seria okazuje się całkiem watchable, a ta druga wydaje się jeszcze lepsza niż jest w istocie xD

A właśnie! Mała sprawa organizacyjna – jeśli zrolujecie stonkę, to poniżej widgetu z Twitterem dodałam nowe cudeńko od wordpressa, czyli możliwość zapisania się na subskrypcję mojego bloga :) Jeśli ktoś zechce, od teraz będzie otrzymywał na maila powiadomienia odnośnie nowych notek ^^

ODCINEK 06:

Rikka dostaje za zadanie przyprowadzenie do Royal Garden Hikaru i Yayi. Po drodze oczywiście jej uwaga zastaje rozproszona przez jajko, które wypadło z gniazdka. Dziewczyna się zastanawia, czy oczyszczone X-Eggi naprawdę wracają do swoich właścicieli – śledząc uleczone jajko przekonuje się na własne oczy, że tak właśnie jest.

ODCINEK 07:

Amu dowiaduje się, że do kraju „wróciła” Nadeshiko! Nagihiko mimo złośliwości Rimy jakoś udaje się utrzymać swoją tajemnicę przed różowo-włosą. Nasza bohaterka jest przeszczęśliwa mogąc ponownie spotkać swoją najlepszą przyjaciółkę :) Występ, który okazuje się przyczyną „powrotu” Nadeshiko okazuje się wielkim sukcesem ^^

ODCINEK 08:

Tadase daje znać, że pamięta o swojej obietnicy, iż codziennie będzie mówił Amu „kocham Cię” ;) Znów pojawia się uparta strona osobowości różowo-włosej, która szybko zostaje zastąpiona przez Chara Change. Jest to dobra okazja, aby pokazać Ricce czym jest Zmiana Charakteru i jak funkcjonuje (ku rozpaczy Amu xD).

Przemyślenia:

Jak już wspominałam, można zauważyć tendencję wzrostową przy SC – naprawdę z odcinka na odcinek (szczególnie jeśli liczyć 2 ostatnie tygodnie!) jest co raz lepiej. Jasne, że to nie jest to co kiedyś (mówię jak jakaś stara babcia xDD), ale i tak da radę czerpać z tego przyjemność ^^

…06 jednak należy wykluczyć z tych pochwał. Rozumiem, że to miał być epizod, gdzie mieliśmy bliżej poznać Rikkę oraz jej ultra-miły-aż-do-bólu sposób myślenia, ale mnie się kompletnie nie podobał, ponieważ się zwyczajnie nudziłam!

Na szczęście całkiem inna bajka zaczyna się od 07. Dusiłam się ze śmiechu przy szybkim przebieraniu Nagihiko! Rima rozbroiła mnie swoim „A gdzie jest Nagihiko? A Nadeshiko? Chcę Nagihiko… nie, jednak Nadeshiko” hahahah xD Popatrzcie sobie na screeny 07-06 i 07-07 – czy nie wydaje wam się, że to właśnie ona powinna mieć jako swoje chary aniołka i diabełka? ;P

Najważniejsze jednak jest to, że dostaliśmy filler Rimahiko! Nareszcie Satelight spełnił nasze życzenie ;) Teraz jeszcze trzeba wyprosić Kutau, ale spokojnie – zaczynam mieć nadzieję, że może faktycznie to, co kilka odcinków temu wydawało się odległym życzeniem, powoli zaczyna przeistaczać się w coś realnego ^^

Jednak wracając do tematu – nadal nie lubię Yamamoto Maihime. Może jestem dziwna, ale jakaś taka ta przemiana… za dużo tego materiału wszędzie fruwa ;P (zazwyczaj coś takiego mi się podoba, ale nie w tym przypadku ;])

Jeśli chodzi o zakończenie odcinka, to możemy być pewni, że Amu jeszcze sporo poczeka zanim dowie się prawdy o Nagihiko. W sumie może to i lepiej? Jeśli mieliby kiedyś wrócić z wydarzeniami do mangi, to lepiej, żeby teraz cudów nie wymyślali.

Podobało mi się podsumowanie rozmowy Nagiego i Rimy – „Ty po prostu lubisz przebierać się za kobietę!” hahahah xD Zaś stwierdzenie, iż teraz chłopak będzie musiał postawić jej parfait (ja też poproszę! W wakacje jadłam taki pyszny truskawkowy w Krakowie ^^ <mniam>) w drodze do domu, skrócę do jednego słowa, które wtedy pojawiło się w moim umyśle – RANDKA! xDDD

08 już na początku zaserwowało stęsknionym fankom Ikuto małego bonusa – Yoru wreszcie nauczył się robić porządne zdjęcia ;] Śpiący kociouchy zdecydowanie zrobił wrażenie na Amu (hell yeah! Niech się w końcu przestanie wypierać tego co my już wiemy apropo jej uczuć! ;P).

Cała zabawa z ciągłym zmienianiem różowo-włosej charakteru też nieźle mnie ubawiła ^^ Fajnie było zobaczyć Chara Change z Suu i Miki, ponieważ one praktycznie w ogóle się nie pojawiają w poprzednich seriach. Gdybym ja miała taką Miki, to na okrągło korzystałabym z jej zdolności, a Amu u licha polega tylko na Ran <wzdycha> Suu za to nie byłaby mi aż tak potrzebna – raczej wierze w swoje zdolności kucharskie ;)

Btw ta scena z Amu grającą na fortepianie była świetna. Od razu pomyślałam – teraz to brakuje mi tu tylko skrzypiec ^^

Zmiana Charakteru z Dią rozwaliła mnie na całej linii! Ja sobie wyobrażałam, że będzie mieć ona coś wspólnego ze śpiewaniem (w końcu przy Chara Nari, Amu ma przy twarzy mikrofon), a ona po prostu jest… świecąca <leży na podłodze> No tak… w końcu pojawiła się kiedy nasza bohaterka miała „błyszczeć”, ale żeby to tak na poważnie traktować? ;]

Powróciliśmy także do frontalnego ataku Tadase :) Szczerze mówiąc, to naprawdę jakoś tak na luzie oglądało mi się sceny z jego „kocham Cię” – myślę, że stałam się ciut mniej emocjonalnie nastawiona do SC i teraz jakoś chłopak przestał mi wadzić ^^ Co więcej zauważyłam, że ma genialne oczy! Jakoś wcześniej nigdy nie zwróciłam uwagi, iż mają taki świetny kolor – szczególnie podobają mi się na ujęciu 08-08 ^^ Oczywiście fajny był także wielki come back „księcia” xD

Tak się teraz zastanawiam… z jednej strony fajnie mieć takie shugo chary – ile to razy myśleliśmy sobie jak super byłoby w jednej chwili zrobić Chara Change i być przez moment “sobą, ale jednocześnie kimś innym”, czuć że coś uzupełniło nasz braki? Niestety jesteśmy zdani sami na siebie :( …chociaż z drugiej strony, gdyby moje chary miały wyczyniać ze mną to co Ran i ekipa z Amu, to ja może jednak podziękuję? ;>

Screeny:

Cheers! :*

Jakiś czas temu pisałam, że zrobię “wydanie specjalne” przeglądu :) Dziś oto nadeszła ta wiekopomna chwila, kiedy dostajecie je w swoje łapki xD

Cały pomysł z “specialem” polegać będzie na tym, że raz za czas wybiorę sobie jakiś temat przewodni i na jego podstawie napisze notkę. Dziś chciałabym się skupić na dwóch nowych tytułach od naszego kochanego wydawnictwa JPF, które zaczęły się ukazywać w tym roku. Już sam wyboru tych dwóch serii dość porządnie mnie zaskoczył (no dobra - Bleach nie był aż takim zdziwieniem, ale Ouran???)!

W każdym bądź razie szczęśliwa Shouri (w końcu z każdego przejawu aktywności naszego, polskiego rynku M&A należy się cieszyć ;]) postanowiła na własnej skórze przekonać się, czy rzeczywiście są to dobre mangi, tak więc pobiegła do Matrasa i z dwoma świeżutkimi tomikami wróciła do domu. Jakie były tego rezultaty, przekonajcie się czytając poniższy wywód ;)

Bleach – Ichigo Kurosaki jest zwykłym, nastoletnim chłopakiem. No, może poza pewnym szczegółem – widzi duchy. Mieszkał sobie spokojnie (?) wraz ze swoją szaloną rodzinką w podtokijskim miasteczku Karakura – i zapewne mieszkałby nadal, gdyby pewnego dnia w jego pokoju nie pojawiła się tajemnicza dziewczyna w czarnym kimonie. Chwilę później rodzinę Kurosakich atakuje tajemniczy potwór, a oszołomiony Ichigo dowiaduje się, że jest tylko jeden, jedyny sposób, by ocalić najbliższych – musi on przejąć na siebie pracę Strażnika Śmierci!

Szczerze mówiąc chyba wszyscy, którzy czytają tego bloga chociaż raz za czas, wiedzą jakie mam opory przed seriami-tasiemcami. Tak samo było z “Bliczem”. Anime jest całkiem niezłe (widziałam kilka odcinków na Hyperze ^^), ale kiedy się dowiedziałam ile ma epizodów, to z czystym sumieniem odpuściłam sobie oglądanie reszty. Pół życia bym straciła na nadrabianiu, a mogłabym przecież w tym samym czasie zrobić sto pożyteczniejszych rzeczy ;] Z mangą sprawa jednak wygląda inaczej. Dopiero co zaczęła się ukazywać, jest dwumiesięcznikiem, mam ją po polsku i co najważniejsze – jest w formie drukowanej i nie muszę się bawić z czytaniem online. Same plusy chciałoby się rzec ;) Powiedziałam sobie, że spróbować nie zaszkodzi i najwyżej niech stracę te 15 złotych. Okazało się, że była to dobra decyzja ^^

Kreska jest całkiem fajna – warto zaznaczyć, że miałam wrażenie iż różni się trochę od tej z anime. Design Ichigo wydawał mi się ciut inny, ale co tam – fanem nie jestem, więc dla mnie to żadnej różnicy nie zrobiło ;) Sceny akcji pokazane są dość przejrzyście i raczej nie powinno się mieć problemów z wyłapaniem tego co się dzieje (ostatnio jestem wyczulona na takie rzeczy ;p) i śledzeniem dalszego rozwoju wypadków. Bohaterów można szybko polubić – są bardzo… “ciekawą” zbieraniną różnych wariatów xD Zabawni, ale jednocześnie zdarza im się też powiedzieć coś mądrego ;] Duży też plus należy się za polskie tłumaczenie – prawdopodobnie wiele gagów zawdzięczamy Pawłowi Dybale :) Właśnie! Jak już jesteśmy przy translacji – strasznie się bałam co wymyślą jako odpowiednik “shinigami”. Czytając sobie moje sprowadzone z zagranicy wydanie Full Moona, prawie się załamałam widząc “Mr.Death” zamiast typowego dla Mistuki “Shinigami-san”. Bardzo się cieszę, że tutaj wymyślono “Strażnika Śmierci” a nie samą “Śmierć” bo w naszej kulturze to by ciut nie wypaliło ;)

Podsumowując – polecam kupić chociaż pierwszy tomik. Naprawdę niezła manga i może z tego wyjść coś dobrego ^^ Rave Master z praktycznie 100 procentowym prawdopodobieństwem nie ukaże się w Polsce (a strasznie chciałabym go kupić!), więc chociaż Bleach zastąpi mi zapotrzebowanie na papierowego shonena (bo FMA się powoli kończy :( ).

Ouran High School Host Club – Jak powszechnie wiadomo, nauka to potęgi klucz. Niejaka Haruhi Fujioka jest tego najlepszym przykładem – dzięki pilnej pracy udało jej się dostać stypendium w ekskluzywnym liceum Ouran. Pewnego dnia, w poszukiwaniu jakiegoś cichego miejsca, w którym mogłaby poświęcić się nauce, nieopatrznie trafia do siedziby pewnego klubu, gdzie udaje jej się… stłuc wazę za 8 000 000 jenów! Członkowie klubu orzekają zgodnie, że kwotę tę należy odpracować – i nie byłoby z tym żadnego problemu, gdyby nie pewien szkopuł: jest to klub hostów, czyli specjalistów od zabawiania rozchichotanych licealistek… Czy Haruhi odpracuje dług? Czy zaaklimatyzuje się w zwariowanym klubie? I… dlaczego wszyscy myślą, że jest chłopcem…!?

Taaaaak… kolejny tytuł, który do tej pory omijałam kilometrowym łukiem ;P Zawsze słyszałam tyle superlatyw odnośnie Ourana, że odzywały się we mnie jakieś wewnętrzne hamulce i skutecznie mówiły “nie, tego ruszać nie będę!”. Sami wiecie jak to jest – tym więcej coś się chwali, tym bardziej człowiek ma już tego dość! To samo teraz jest z książkami z serii “Zmierzch” – kto wiem, może z ciekawości bym to kiedyś przeczytała? Jednak patrząc na obecną promocję i to, że gdzie bym się nie obejrzała to widzę coś związanego z Twilightem, czuje taki niesmak, że nie jestem w stanie wziąć tej książki choćby do ręki. Błędy i głupotę, którą kiedyś bym zignorowała, teraz wytknęłabym ze spotęgowaną irytacją… przed takim właśnie wyzwaniem stanął Ouran! Jak wyszedł z tego starcia z moimi wygórowanymi wymaganiami? ;]

Otóż poradził sobie wręcz na szkolną szóstkę xD Już dawno się tak dobrze nie bawiłam przy serii, która z założenia miała być komedią! ^^ Naprawdę jest okropnie zabawna, bohaterowie wprost rozbrajają swoimi charakterami i przyznaję się, że nie raz podczas czytania wybuchałam gromkim śmiechem ;) (rodzinka była dość zdziwiona co mi się dzieje ;]]]). Historia jest tak uroczo idiotyczna, że jeśli się już zacznie, nie można się oderwać. Cały Klub Hostów to można by rzec idiota na idiocie, ze szczególnym wskazaniem na Tamakiego ;P Haruhi z drugiej stronie to full stoicyzm – taka nietypowa mieszanka doprowadza do scen, gdzie praktycznie płaczemy ze śmiechu ^^ Nie brakuje tu też lekkich romantycznych akcentów, które zapewne się będą rozwijać wprost proporcjonalnie do większej ilości tomów ;) Jeśli zaś chodzi o kreskę, to jest prześliczna – czytałam także Millennium Snow od Pani Hatori i naprawdę obie prace pokazują, że jest na czym zawiesić oko :)

Podsumowując – warto i to jak! Manga ta gwarantuje taką dawkę dobrej zabawy, śmiechu i pozytywnej energii, że żadna jesienna czy zimowa chandra nie będzie nam straszna ;]

To by było tyle na dziś – mam nadzieje, że te dwie mini recenzje pomogą wam podjąć decyzję, kiedy będziecie stali w księgarni przed półeczką z mangami i chcieli zadecydować co by tu wybrać ;) Moim zdaniem obie zasługują na uwagę – ta pierwsza niby jest skierowana do chłopaków, zaś ta druga, do żeńskiego grona czytelników, ale tak naprawdę można śmiało brać się za obie bo kogo obchodzi jakieś dziwne szufladkowanie? ;P Ja nie żałuję pieniędzy, które na nie wydałam, a jeśli wasz gust choć po części pokrywa sie z moim, to i wy nie pożałujecie ^^ Btw, jeśli chcemy jeszcze większej ilości tytułów, to trzeba wspierać polski rynek, prawda? xD

Cheers! :*

No i wreszcie ją dorwałam! ^^ CLAMP, Kobato, Maaya Sakamoto… czego więcej chcieć? ;)

Piosenka ta jest niesamowicie optymistyczna, przepełniona pozytywną energią – aż chce się śpiewać! ^^ …zresztą nie ma z tym większych problemów bo tekst jest bardzo łatwy (pierwszy raz od dłuższego czasu tłumaczenie poszło mi tak lekko i przyjemnie – większość potrafiłam sobie przełożyć nawet bez użycia słownika :)).

Patrząc na ten utworek naprawdę budzi się we mnie jakiś sentyment. Mam takie wrażenie jakbym wróciłam do czasów Card Captor Sakury ^^ Maaya już chyba zawsze będzie kojarzyła mi się z ekranizacjami CLAMPa – śpiewała w CCSie, wszelkich Tsubasach, CLAMP in Wonderland o! Widzę też tutaj Clamp School Detectives. Choć dużo osób zarzuca jej powtarzalność, to ja szczerze mówiąc zawsze słucham jej piosenek z wielką przyjemnością i uśmiechem na twarzy. Zaczarowała mnie od czasów “Platinum”, potwierdziła to nagrywając “Loop” i tym sposobem zyskała stałą fankę ^^

Zapraszam na tekst, translację i download, a ja idę się kurować kolejną gorącą herbatką – chwyciło mi dzisiaj struny głosowe, a nie ma dla mnie większej tortury niż niemożność mówienia ;P

MAAYA SAKAMOTO – MAGIC NUMBER

Dou sureba ii n dakke
Atarinmae na koto tte itsumo
Muzukashii na
Ureshii toki waratte
Suki na toki ni utaitai dake
Nanoni

Itsuka negai wa kanau to
Demo itsuka tte dore kurai
Machikirenai yo

One, two, three no aizu de
Ryoute hirogete
Zenshin ni hikari o atsumete
Doko ni aru no
Oshiete watashi ni dekiru koto

Meippai kizutsuite
Seippai hashitte
Nanjuukai koronde naite
Soredemo mata
Akireru kurai
Ashita wo shinjiteru

Hitori ni naritakute
Sukoshi dake toomawari shita
Kaeri no michi
Aitai hito no kao
Ikutsuka ukande kumo no naka ni
Kieta

Ano hi kawashita kotoba ga
Ima goro sutto
Shimikonde
Sukoshi itai yo

One, two, three hitotsu zutsu
Tobira tataite
Mou ikkai mune ni toikakete
Sagashiteru no
Hontou ni watashi ga shitai koto

Meippai senobishita
Handou de yorokete
Nanjuukai furidashi ni modotte
KUTAKUTA demo
Sonna jibun mo
Suki de ite agetai

Kurushikutte kurushikutte
Iki ga dekinakunaru toki mo
Tomarenai tomaritakunai
Zenbu mitodokeru made

One, two, three no aizu de
Sora o miagete
Onaji hoshi kimi mo mitete
Kanjiteru yo
Hitori dakedo hitori janai tte

Meippai kizutsuite
Seippai hashitte
Nanjuukai koronde naite
Soredemo mata
Akireru kurai
Ashita wo shinjiteru

MAAYA SAKAMOTO – MAGICZNA LICZBA

Co powinnam zrobić?
“Normalne sprawy” są zawsze
Takie skomplikowane
Chcę po prostu śmiać się kiedy jestem wesoła
I śpiewać kiedy mam na to ochotę
Jednak

“Pewnego dnia Twoje życzenie się spełni”
Ale kiedy nadejdzie, to “pewnego dnia”?
Nie mogę już dłużej czekać

Na jeden, dwa, trzy,
Rozkładam ręce,
Aby zebrać przy sobie całe światło
Gdzie to jest?
Powiedz mi co mogę zrobić

Poważnie się ranię,
Biegnę z całych sił,
Potykam się dziesiątki razy i płaczę,
Pomimo to ciągle,
Zdumiona
Wierzę w jutro

Chciałam być sama,
Więc poszłam do domu
Odrobinkę dłuższą drogą
Twarz tego, którego chcę zobaczyć
Pojawiła się kilka razy w moich myślach,
A później zniknęła gdzieś w chmurach

Słowa, które wypowiedzieliśmy tamtego dnia
Zaczynają teraz do mnie
Powracać
I są troszeczkę bolesne

Jeden, dwa, trzy, pukam po kolej
W każde drzwi
I ponownie zadaję pytanie swemu sercu
Szukam tego,
Co naprawdę chciałabym robić

Naciągałam się z całych sił,
A w rezultacie lekko się zachwiałam
Wracałam na start dziesiątki razy,
Byłam wyczerpana, ale
Ciągle będę kochać
Także tą stronę mojej osobowości

Nawet jeśli się to boli, tak okropnie boli
Tak, że nie mogę już oddychać
Nie mogę przestać, nie chcę przestać,
Dopóki nie zobaczę wszystkiego na własne oczy

Na jeden, dwa, trzy,
Spoglądam w niebo,
A Ty patrzysz na tą samą gwiazdę
Czuje, że
“Jestem sama, ale jednocześnie nie jestem”

Poważnie się ranię,
Biegnę z całych sił,
Potykam się dziesiątki razy i płaczę,
Pomimo to ciągle,
Zdumiona
Wierzę w jutro

Download:
Kobato – Maaya Sakamoto – Magic Number

Cheers! :*

Shouri i masochizmu ciąg dalszy, czyli piszemy notkę o SC ;P

Zdziecinnienia część druga, chciałoby się rzec. Kiedy się zaczęła ta seria chciałam za wszelką cenę wymyślić powód, dla którego będę ją oglądać. Wmawiałam sobie, że może jeszcze czasami pojawi się Ikuto – okazało się, że to były tylko moje marzenia. W takim wypadku doszłam do wniosku, że chociaż Utau mi została, ale co ona jedna może zdziałać?

Aż się mówić nic nie chce :( Napiszę tą notkę, a potem wracam do oglądania Rave Mastera – anime, które powstało 8 lat temu (w 2001 r.) i aż wieje od niego oldschoolem, potrafiło mnie zaczarować 100 razy bardziej niż śliczne SC. Chyba coś tu jest nie tak…

ODCINEK 03:

Amu, Rikka i Hikaru idą na koncert Utau. Spotykają tam X-Egga, ale po motywacyjnej przemowie Amu udaje się go przywrócić do normalności i nic już nie jest w stanie zakłócić świetnego występu naszej trundere piosenkareczki :)

ODCINEK 04:

Hikaru za zadanie dostaje zaopiekowanie się króliczkiem. Mimo, ze początkowo podchodzi do tego zadania z wielkimi oporami, to po pewnym czasie zaprzyjaźnia się z małym zwierzakiem :)

ODCINEK 05:

Rikka i Hikaru mają pomagać Yayi w zajmowaniu się szkolną rabatką z kwiatami. Pojawia się X-Egg niszcząc całą ciążka pracę, która została włożona w stworzenie kwiecistego kobierca. Na szczęście zjawia się Amu, oczyszcza jajko przesiąknięte złą energią i naprawia wszystko za pomocą Remake Honey.

Przemyślenia:

Szczerze mówiąc, aż dziwnie się czuję po takich króciutkich streszczeniach. Pisanie ich zajmowało mi zawsze troszeczkę więcej czasu, a teraz mam to załatwione po 5 minutach ;P

Znowu mam wielką ochotę sobie ponarzekać na nowe SC, ale żeby was nie zanudzić, podaruję sobie tą część moich wywodów (mogłabym ją umieścić tutaj na stałe, ale po co się powtarzać? Wszyscy wiemy, że “Party, to już nie to…” :( )

Wspomnę tylko o jednej rzeczy – czy też czujecie taką niechęć przy oglądaniu aktualnej Shugo Chary!? Ja na samą myśl, że miałabym ją odpalić mam takie wewnętrzne “nie”. Kiedyś aż się garnęłam do nowego odcinka i z wypiekami na twarzy czekałam na sobotę. Powiem więcej! We wczesnej fazie (przy odcinkach ~20) oglądałam nawet RAWki bo nie mogłam się doczekać na napisy. Teraz mam suby punktualnie, ale mój zapał kompletnie przeminął – to jest przykład jak można zabić naprawdę dobre anime… smutne :(

Ale zamiast takich nieprzyjemnych spraw, może powiem o rzeczach, które mi się podobały bo, wierzcie lub nie, ale jest kilka takich elementów ;]

Samo pojawienie się Utau wywołało u mnie radosny uśmiech :) Zawiodłam się tylko na jednym – miałam ogromną nadzieję, że “wielki koncert” będzie dobrą okazją, żeby wypuścić nową piosenkę Panny Hoshiny – niestety. Dane nam było tylko ponownie usłyszeć “Taiyou ga Niau yo”. Może Nana ostatnio jest zbyt zapracowana? W końcu wydała nowy singiel “Mugen”… btw taki całkiem całkiem. Tytułowy utwór jest znośny (trochę nie moje klimaty), ale mój faworyt to zdecydowanie “Tenkuu no Canaria” ^^

Chwila, chwila bo zboczyłam trochę z tematu ;) Wracając do SC.

Wspomnieli Ikuto! Aż uwierzyć nie mogłam, że Satelight jednak o nim nie zapomniał ;P Tylko, że tak sobie myślę, czy należy się cieszyć z tego powodu, czy nie bardzo. Moja odpowiedź to “nie bardzo”. Nie mogłam uwierzyć, że za całą scenę z jego odlotem, pożegnaniem na lotnisku itp. dostaliśmy jedno zdanie, które powiedział i całus w odcinku 102. Tak jak kończy się Doki!, to wcale nie ma się wrażenia, że kociouchy jednak ma zamiar gdziekolwiek wyjechać, po czym tu nam wyjeżdżają z tym, że jest już gdzieś w Europie. Halo! Tak się nie robi! Czy naprawdę takim problemem było zrobienie jeszcze jednego epizodu, który zakończyłby Ikuto arc tak jak trzeba? Nawet recap byłby znośny… Tragedia :/

Co do 04 – na pewno było tam parę scen, gdzie fani Hikaru mogli pójść w awwwww~, ale w ogólnym rozrachunku nie wiem co wnosił ten ep. Ot, taki sobie filler bez większego celu …a królik mi się nie podobał! ;P <= Shouri frustrat mode on xD Jedynie fragment z ultra inteligentną nazwą królika mi się podobał “Strunowiec, kręgowiec, gromada – ssaki, rząd – zajęczaki, rodzina – zające” “Ludzie normalnie mówią na nie króliki” hahahaha ;]

Jeśli chodzi o “piątkę”, to podobała mi się tutaj Yaya ^^ Zważając na to, że za niedługo faktycznie będzie ona ostatnim Strażnikiem, fajnie było patrzyć jak chociaż raz zachowuje się normalnie i odpowiedzialnie ;) Może i nie była to zmiana na długo, ale i tak przyjemnie widzieć jakiś rozwój już znanych nam postaci ^^

Zawsze byłam zdania, że nie mam nic przeciwko fillerom, o ile są to dobre fillery. Zapytacie, co to jest dobry filler? Otóż taki, który poszerza wiedzę widza odnośnie głównych bohaterów ;) Nie mam nic przeciwko oglądaniu dodatkowego odcinka, jeśli faktycznie wpłynie on jakoś na moje postrzeganie danej postaci (zrobi ona coś sensownego, czy konkretnego lub też pokaże się z nieznanej nam jeszcze strony). Po co mi jednak filler, który wprowadza nowego bohatera, o którym i tak po tych 25 minutach wszyscy zapomną?

Rikka… wydaje mi się, że chyba już do końca tej serii pozostanę do niej neutralnie nastawiona. Jej wskaźnik “irytalności” równoważy zdolność do wywołania uśmiechu na mojej twarzy… i tym sposobem wychodzi na zero ;] A Hikaru? Krok po kroku staje się taki trochę bardziej “do ludzi”, ale jeszcze długa droga przed nim…

Co by tu jeszcze… a tak! Ostatnio jakby częściej pojawiały się inne przemiany od Amulet Heart ;) W poprzednich sezonach był przesyt Chara Nari z Ran i teraz to wygląda tak jakby twórcy chcieli to jakoś widzom wynagrodzić ;)

Tyle ode mnie na dziś – zapraszam jeszcze na screeny. Za kilka dni zapewne wezmę się za kolejną sesję masochizmu i obejrzę 6 i 7 ;] Tak prawdę mówiąc, to nie wiem co mnie jeszcze trzyma przy tej serii… może sentyment? Jeśli tak, to mam nadzieję, że szybko Dokki Doki wymyśli coś na swoją obronę, bo “od miłości do nienawiści dzieli nas zaledwie jeden krok” xD

Screeny:

Cheers! :*

Każdy bohater początkowo jest zwykłym człowiekiem, a dopiero wydarzenia, w które zostanie wplątany czynią go prawdziwym herosem. Co by jednak było, gdyby ktoś przyszedł na świat jako Wybraniec? Gdyby od najwcześniejszego dzieciństwa wiedział, że kiedyś w przyszłości to na jego barkach spocznie los wszelkiego istnienia? Poszedłby przez życie z podniesioną głową, a może załamałby się już na starcie?

Właśnie taka droga otwiera się przed Collete – pogodną blondynką, która urodziła się jako Ta Jedyna, Wybrana. Postanowiła uratować Sylvarant, ale nie dla chwały i sławy. Nie dlatego, że tak należy. Nie dlatego, że kocha swą planetę, choć nie można temu zaprzeczyć. Podjęła tą decyzję, aby ocalić świat, w którym żyje jej najdroższy przyjaciel…

Aby spełnić to co postanowiła, musi ona wyruszyć w Podróż Odnowienia i w czterech specjalnych świątyniach złożyć swe modły na głównym ołtarzu. Zapoczątkuje to jej przemianę w anioła, kiedy zaś transformacja dobiegnie końca, świat zostanie zbawiony. Niestety okazuje się, że nic nie jest takie na jakie początkowo wygląda, a za ratowaniem planety stoi dużo większa i mroczniejsza tajemnica…

Desianie – pół-elfy, które za nic mają sobie ludzi,  Exsphery – klejnoty podnoszące umiejętności noszących je osób, Cruxis – sekretna organizacja pociągająca za sznurki całej sprawy… Co łączy te wszystkie elementy? Odpowiedź okaże się zaskakująca i straszna zarazem…

Oczywiście nasza bohaterka, jako normalna 16-latka, nie jest w stanie samotnie borykać się ze wszystkimi problemami, dlatego podróżuje razem z małą drużynką :) Mamy Lloyda, który będąc malutkim stracił swoich rodziców i został wychowany przez krasnoluda. Zawsze bardzo energiczny i wesoły, nie lubi się uczyć, przysypia na lekcjach i ciągle dostaje bury od swojej nauczycielki, Profesor Refill (będącej maniaczką archeologii xD) oraz genialnego przyjaciela Geniusa (bardzo inteligentnego młodego czarodzieja ^^). Z całego serca troszczy się o Collete i za nic nie chce się z nią rozstawać. Dołącza do nich także Kratos – tajemniczy najemnik wynajęty do chronienia Wybranki. Kim on tak naprawdę jest i jakie są jego zamiary?

Muszę przyznać, że bohaterowie to wielki plus tych OAV :) Są ogromnie sympatyczni i barwni. Jak przystało na japońskie RPG, prezentują całą paletę różnych osobowości oraz każdy z nich posiada swoją, równie ciekawą co ta główna, historię ^^ Nie mogło też oczywiście zabraknąć wątku uczuciowego, który jest bardzo ważny :) Od początku byłam zagorzałą fanką LloydxCollete – muszę przyznać, że anime przedstawia ten paring bardzo uroczo i romantycznie ^^ Za to trochę mi szkoda, że po macoszemu potraktowano przyjaźń LloydxGenis. Ale co poradzić – ile można upchnąć w 2 godziny?

Fabuła to także pozytywny aspekt (pierwsze sceny nawet bardziej mi się podobały niż te z rozpoczęcia gry :)), ale nie mogę zaprzeczyć temu, że ją spłycono. Na początku ma się wrażenie, że jest to typowe „ratujemy świat”, ale to nieprawda. Z kolejnymi odcinkami odkrywamy drugie i trzecie dno, a całość okazuje się bardziej skomplikowana niż można było przypuszczać.

Jednak co by nie mówić, główną zaletą tej serii jest jej pochodzenie. Gra Tales of Symphonia, wydana przez Namco na GameCube’a oraz PS2 jest świetną opowieścią z różnorodnymi zwrotami akcji oraz ciekawą mechaniką. Szczerze polecam ją każdemu fanowi jRPG bo naprawdę warto się z nią zapoznać ^^ OAV różni się w niektórych miejscach od swojego pierwowzoru, ale w większości przyjemnie się trzyma oryginału. Co więcej, czasami odnosiłam wrażenie jakbym oglądała grę, a nie anime! Np. w pierwszym odcinku, kiedy Lloyd używa swojego Exsphere’a wykonuje atak, który jak żywo wygląda jak jego gierkowe combo Tiger Blade (a w czwartym epizodzie wydawało mi się, że widziałam Demon Fang ;)) lub też animacja pojawienia się Wieży Zbawienia ;) Zdecydowanie fani będą zachwyceni takimi drobnymi smaczkami ^^

Niestety seria ta nie jest pozbawiona minusów. Największy zarzut to zdecydowanie jej długość – co to są 4 odcinki?? Nawet mimo tego, że te OAV przedstawiają tylko część całej historii, a dokładniej tą dziejącą się w Sylvarancie, to i tak wszystko jest okropnie przyspieszone i ponaglone. Mam wrażenie, że gdybym nie znała fabuły z gry, to mogłabym się w tym wszystkim pogubić. Druga rzecz to dźwięk. Chyba pierwszy raz w życiu to powiem, ale chciałabym obejrzeć ten tytuł z angielskim dubbingiem! Przyzwyczaiłam się do głosów wersji interaktywnej i jakoś nie mogłam przestawić na japońskich seiyuu. Tzn. Lloyd (Katsuyuki Konishi), czy Collete (ale miałam zaskok jak się dowiedziałam, że grała ją Nana Mizuki! ;]) wyszli ok., ale Kratos to czysta porażka! Angielski aktor (Cam Clarke) idealnie pasował mi tak do jego wyglądu i wieku, jak i charakteru, ale japoński (Fumihiko Tachiki) to przegięcie – brzmiał u licha jak jakiś staruszek! :/ Irytowała mnie też zmiana imion. Zamiast Refill wolę angielską Raine, a od Geniusa Genisa.

Jeśli spojrzeć na wszystko od strony technicznej, to powiem, że jest nieźle. Animacje są ładne – szczególnie mówię tu o walkach (cud miód orzeszki xD), a sama grafika jest przyjemna dla oka. Nie ma może fajerwerków, ale raczej nie ma się czego przyczepić ;) Co do muzyki, to muszę powiedzieć, że melodie z tła dobrze dopełniają całą produkcję, a OP jest genialny – Eri Kawai i piosenka „Almateria” jest tak niesamowicie nastrojowa, jakby była wypełniona tchnieniem jakiejś starożytnej legendy ^^ Fajny myk polega na tym, że nie jest ona śpiewana po Japońsku, tylko w wymyślonym języku. Czasami wplecione są w nią wyrazy po angielsku, czy też jakieś nazwy z uniwersum ToS, dlatego ciekawie się jej słucha, jednocześnie starając się wyłapać tekst. Z tych bardziej pewnych słówek udało mi się znaleźć „Sylvarant”, „Tethe’alla”, „Desian”, „My desire” oraz „Open your mind to me”. Pozostałe to już moje spekulacje, więc się nimi nie podzielę xD Uroczy jest także utwór “Uchi e Kaerou” Nany Mizuki – taki pogodny i wesoły :)

Tak jak już wspominałam, historia tych OAV to Sylvarant arc. W przyszłym roku zaś ma się ukazać druga część, tym razem przedstawiająca wydarzenia z Tethe’alli. Z chęcią zobaczę co z tego wyniknie – już sam fakt, że Zelos dostanie dłuższą rólkę nastawia mnie pozytywnie (sceny z Sheeną będą ciekawe ;P) xD Pojawi się też Presea i Regal. Cóż, trzeba uzbroić się w cierpliwość i modlić o większą ilość odcinków ^^

Pytanie więc brzmi – oglądać, czy nie? Jesteś fanem gry Tales of Symphonia, to oglądaj śmiało. Dostaniesz swoją ukochaną opowieść pobieżnie, ale całkiem ciekawie zrealizowaną. Nacieszysz się podobieństwami, a luki w historii nie będą Ci przeszkadzać bo będziesz sobie potrafił dopowiedzieć to co brakuje pomiędzy wierszami ;) Jeśli zaś jesteś osobą, która pierwszy raz w życiu ma styczność z ToS, ale lubisz fantastykę, to także polecam choć rzucić okiem – kto wie? Może skłoni Cię to do sięgnięcia po genialną grę? ^^ Dobrze byłoby też zerknąć na mange – jest ślicznie narysowana i zdecydowanie wyjaśni pewne niedopowiedzenia :)

Mnie się podobało, piszę to z perspektywy fana Talesów i fana fantasy. Ot, dobra mini seria kiedy prawie nie mamy za dużo czasu ;)

Cheers! :*

Strasznie spodobał mi się ten art! Wygląda rewelacyjnie ^^

Dziś mam dla was piosenkę z serii, za którą się ostatnio wzięłam, otóż mam na myśli World Destruction :) AAA – Zero to opening, który początkowo wywołał u mnie mieszane uczucia, ale mimo tego, jakoś nie mogłam się oderwać od słuchania. Mimowolnie ją sobie ściągnęłam i teraz leci mi nałogowo na słuchawkach! Ma w sobie jakąś moc i energię, która stawia mnie na nogi ^^

Kiedy w szkole próbowałam przyjaciółce wyjaśnić co słucham, to brzmiało to tak: “Zespół AAA. To taki dance połączony z rockiem i może odrobiną rapu”. Opis intrygujący, nie sądzicie? xD Świetne bity (szczególnie chodzi mi o te początkowe!) i dobre gitary. Wokalista ma specyficzny głos, ale szybko można przywyknąć :)

Zapraszam na tekst i tłumaczenie (swoją drogą, to praca przy tej piosence zdrowo napsuła mi krwi. W niektórych miejscach musiałam się bawić w “co autor miała na myśli” bo takie to pokręcone <wzdycha> Naprawdę nie wiem co musi strzelić do głowy, żeby coś takiego wymyślić!) oraz download. A właśnie! Dziś podział tekstu polskiego robiłam na podstawie sensu (choć i tak ciężko się połapać ;]), więc nie przejmujcie się tym, że nie zgadza się z ilością linijek oryginału ;)

AAA – ZERO

Taiyou ni me ga kurameba hikari no hate o shiru darou
Hoshikuzu no nou nante semai uchuu de boku wa ikiteru

Dare ka ZERO kara hajimeru KOODO o sazukete kurenai ka
Zoushoku sare sakuran hako no nakashiseru KORONII

Hakanaki yume o ute kodoku yo jibaku seyo
Yubisaki no mirai ga tatoe KATASUTOROFI
Osore zara mashi saa

Ankoku de hi o tomosedo yami no soko wa mie mo sezu
Baiyou sare chouyaku seshi toraware no KEMONO

Mada kimi kara afureru shizuku o ai to yoberu nara
Boku no mabuta o nurashite onnaji maku no RIARIZUMU

Asaki mune o eguri sekai o ume koman
Ippo kako no hibi ni fumi todomarenu you ni
Mezame zara mashi mou

Kizu o namete kasane atta
Sono itami mo ima de wa itoshii mono

Rashikaranu taido ga shigaramu ai mo
Kanjitai no wa tashika naru taion
Ima ippo fumidashite furui tatasete
Yare BAKA na karada o
Shoumi sura houki shita
Aiso warai nya kyoumi nai
Itami ga migaita mirai ga hikari nara
Sono hikari o idaki warau

Hakanaki yume o ute kodoku yo jibaku seyo
Yubisaki no mirai ni donna SAKURIFAISU ga arou to
Mune no oku de KOKORO koushin seyo
Ippo kako no hibi ga toozakatte ike domo
Koi shikaru beki kimi aa

AAA – ZERO

Jeśli moje oczy zostaną oślepione przez słońce,
To czy będę mógł dostrzec jego granice?
Pamięć gwiezdnego pyłu jest jak maleńka przestrzeń, w której żyję

Czy ktoś mógłby nauczyć mnie kodu, który rozpoczyna się od zera?
Ta umierająca kolonia, zamknięta wewnątrz pudełeczka,
Rozrasta się popadając w coraz większy chaos

Zaatakuj swoimi śmiałymi marzeniami,
Zniszcz tą samotność
Nawet jeśli przyszłość,
Którą mamy na koniuszkach naszych palców okaże się katastrofą
Nie będę się bać

Ogień płonący w ciemności
Rozświetla szarość zalegającą na dnie mroku
Pożywienie niszczy wszelkie ograniczenia,
Sprawia, że więzień jest niczym bestia

Ciągle wypływa z Ciebie kropla miłości,
To właśnie ją wołam
Moje wilgotne powieki
Są niczym zasłona realizmu

Płuca są tak płytkie, że sprawiają wrażenie pustych,
Świat wypełnił tłum
Kroki stawiane w minionych dniach
Podeptały wszystkie niedokończone sprawy
Wkrótce się przebudzę

Polizaliśmy swoje rany, aby się zasklepiły
Ból, który właśnie odczuwam jest przepełniony bezcenną miłością

Całe to złe nastawienie sprawia,
Że miłości jest taka zagmatwana
Chcę poczuć ciepło, które na pewno gdzieś tam jest
Zróbmy krok do przodu, pomóż wstać temu głupiemu ciału
Nie interesuje mnie oglądanie Twojego fałszywego uśmiechu,
Który odrzucił smak prawdy
Jeśli trawiony bólem dostrzegę jasne światełko przyszłości
Wezmę je w objęcia i zaśmieję się z radością

Zaatakuj swoimi śmiałymi marzeniami,
Zniszcz tą samotność
Jakie poświęcenia czekają jeszcze na nas w przyszłości
Znajdującej się na koniuszkach naszych palców
Wewnątrz swej duszy, porozum się z sercem
Kroki stawiane w minionych dniach wydają tak bardzo odległe
Będę kochał Cię tak jak trzeba

Download:
World Destruction – AAA – Zero

Cheers! :*

Miesiące mijają i znów nadchodzi zima. Znienawidzona przeze mnie pora roku <wzdycha> Jest zimno, ponuro i wcześnie robi się ciemno – jedyny plus jaki tu dostrzegam to święta Bożego Narodzenia, ale to jeszcze hoo hoo przed nami!

Kiedy byłam mniejsza, to chociaż miałam ubaw ze śniegu, ale teraz dostrzegam w tym tylko utrapienie. Przedzieranie się przez zaspy i pluchę nie jest niczym fajnym… Ale dobra! Kończę to narzekanie bo tak nie można! Zaraz zrobię sobie gorącą czekoladę, to humorek zdecydowanie mi się poprawi ^^

W tym sezonie pod względem anime nie dostaniemy za dużo propozycji. Lista jest… malutka. Nie dostrzegam też jakichś wielkich hiciorów, ale to normalka – zima nie jest dobrą porą na wyciąganie asów z rękawa ;) W każdym bądź razie coś się na pewno znajdzie na umilenie nam tych długich wieczorów ^^

Jak na notkę zapowiedziową przystało, zaczynamy od listy tytułów. Jest ich naprawdę mało i zastanawiam się, czy powodem jest taka pora roku, czy np. dostaniemy coś więcej w V.2. Póki co jednak trzeba się zadowolić tym co jest – ewentualne nowe wersje wstawię tu jak tylko (i o ile) się pojawią ^^

Z tego co widzę, to jest tutaj parę serii, na które chciałabym rzucić okiem. Prawdopodobnie nie będę niczego na stałe blogować bo nie ma tu żadnego must-see, ale na pewno wybiorę sobie coś do Pierwszego Wrażenia ^^ Tej jesieni nie udało mi się opisać wszystkich serii, które chciałam (przez problemy z internetem), ale tym razem postaram się nie zawalić ;)

Tytuł: Durarara!!
Premiera: 7 stycznia 2010
Filmik: Trailer

Akcja toczy się na śródmieściach Tokio, dzielnicy Ikebukuro, gdzie nastolatkowie zbierają się w gangi i walczą między sobą. Gangsterzy boją się pewnej miejskiej legendy o bezgłowym “Dullahanie”, który jeździ na czarnym motocyklu bez świateł, a silnik jego pojazdu nie wydaje żadnego, choćby najmniejszego dźwięku. Ryuugamine Mikado to normalny licealista, który poszukuje dziwnych istot. Kiedy przeprowadza się do Ikebukuro, rozpoczyna się szalony wyścig po brakującą głowę Dullahana!

Opinia: Zdecydowanie nie w moim stylu. Jakoś ani fabuła, ani kreska (która jest dość specyficzna) nie potrafią mnie przyciągnąć. Jak słyszę o dziwnym motocykliście, to do głowy przychodzi mi tylko Ghost Rider ;P
Bloguję?: Nie

Tytuł: Dance in the Vampire Bund
Premiera: styczeń 2010
Filmik: PV

Po tysiącleciach spędzonych na ukrywaniu się, Mina Tepes, Księżniczka starożytnego przymierza i władczyni wszystkich wampirów, pragnie zmian. Używając wielkiego majątku rodu Tepes, spłaca ona narodowy dług Japonii, a tym samym zyskuje prawo stworzenia “specjalnej strefy” na wybrzeżu kraju, która ma się stać niebem dla wampirów!
Teraz, czyli w przeddzień oddzielenia wyznaczonych terenów, ma się odbyć konferencja prasowa podczas której zostanie wyjawione opinii publicznej istnienie wampirów. Terroryści oraz inne rywalizujące frakcje planują zamordować Mine Tepes zanim ta wygłosi swoje wystąpienie mogące całkowicie odmienić świat.

Opinia: To jest zdecydowane 17+! Krew sika na wszystkie strony, niektóre sceny są masakrycznie brutalne i ogólnie błeee ;) Historia zapowiada się całkiem nieźle (czyżby znowu jakiś konflikt wampiry – wilkołaki?) i mamy gwarancje na dużo akcji, ale nie wiem czy przemogę się, aby choć rzucić na to okiem. Fakt, że Yuuichi Nakamura ma tu główną rolę jest dość kuszący, ale chyba sobie odpuszczę.
Bloguję?: Nie

Tytuł: So・Ra・No・Wo・To
Premiera: styczeń 2010
Filmik: Promo

Opowieść ta ma miejsce w wymyślonym mieście Seize (za wzór posłużyły Fortece Cuenca i Alarcón w Hiszpanii). Długa wojna prowadzi świat ku powolnemu upadkowi. Ludzie znikają z miast, a ryby w morzach wymierają. W tym cichym świecie żyje piątka dziewczyn, które strzegą fortecy i tworzą muzykę rozbrzmiewającą w pustych przestworzach.

Opinia: Kreska jak nic przypomina K-ON! i aż dziw bierze, że nie to samo studio odpowiada za oba tytuły. Już kiedyś czytałam o tej serii i dodałam ją sobie do plan-to-watch. Zawsze jestem zainteresowana projektami, w których dużą rolę odgrywa muzyka ^^
Bloguję?: Nie

Tytuł: Hanamaru Youchien
Premiera: 10 stycznia 2010
Filmik: PV

Anzu chodzi do przedszkola razem ze swoimi przyjaciółkami, cichą Koume i ekscentryczną Hiiragi. Razem starają się one przyciągnąć uwagę swojego wychowawcy – Tsuchidy. Jednakże on jest zdecydowanie bardziej zainteresowany śliczną Yamamoto, która pilnuje klasy obok.

Opinia: Poraża mnie słodkość tej serii! No sami popatrzcie! Ta mała blondyneczka bije chyba wszelkie standardy moe ^^ Wydaje mi się, że tytuł ten może okazać się całkiem przyjemną komedyjką, więc jeszcze się zastanowię, czy by nie dać mu szansy :)
Bloguję?: Nie

Tytuł: Katanagatari
Premiera: styczeń 2010
Filmik: CM

Opowieść ta mam miejsce w erze Edo (17-19 wiek). Yasuri Shichika jest siódmą głową szkoły uczącej walki na miecze w Kyoto. Żyje on na Wyspie Fushou razem ze swoją siostrą Nanami. Pewnego dnia otrzymuje rozkaz od Togame, która jest generałem samurajów i musi wyruszyć w podróż, aby zebrać dwanaście mieczy uważanych za bezcenne, wykutych przez legendarnego kowala Shikizaki Kiki.

Opinia: Strasznie dziwnie wygląda ta seria. Historia może być niezła ale nie wiem czy przeżyję oglądanie czegoś tak nietypowo zrobionego.
Bloguję?: Nie

Tytuł: Seikon no Qwaser
Premiera: styczeń 2010
Filmik: Trailer

Uczennica Akademii Św. Mikhailova, Oribe Mafuyu, natyka się na tajemniczego, srebrno-włosego chłopaka Alexandra. Jest on Qwsaerem, istotą która czerpie moc z Somy (świętej substancji będącej w rzeczywistości mlekiem z kobiecej piersi) i manipuluje jakimś specyficznym żywiołem (w jego przypadku jest to żelazo). Tajemnica otaczająca Ikonę Najświętszej Marii Dziewicy sprawia, że akademia przeistacza się w pole walki pomiędzy Qwaserami!

Opinia: Z tego co widzę, to może to mieć całkiem niezłe sceny akcji… tylko dlaczego tam jest tyle ecchi?! Grrr… Nie dałoby się zrobić chociaż jednego, dobrego, mrocznego supernatural bez “akcentów”? <wzdycha> Z jednej strony opis mnie ciut zniesmacza, a z drugiej ten srebrno-włosy bish jest ciekawy…
Bloguję?: Jeszcze się zastanowię i może napiszę jakieś Skrócone Pierwsze Wrażenie.

Tytuł: Baka to Test to Shoukanjuu
Premiera: styczeń 2010
Filmik: Trailer

Historia obraca się wokół Akihisy Yoshiiego, tytułowego “baka” (jap. głupek). Jego akadamia surowo rozdziela uczniów do poszczególnych klas na podstawie wyników z testów. Geniusze trafiają do klasy A, gdzie czekają na nich wygodne fotele i klimatyzacja, zaś najgorsi uczniowie lądują w klasie F z rozwalającymi się stolikami i zużytymi, słomkowymi tatami (japońska mata). Właśnie do klasy F uczęszcza nasz Akihisa. Trafia tam też Mizuki Himeji, najmądrzejsza dziewczyna z rocznika Yoshiiego, która pechowo zachorowała w dzień egzaminu i nie była w stanie do niego przystąpić. Mamy tutaj też Yūjiego Sakamoto, przewodniczącego, który przyjaźnił się z Akihisą od pierwszej klasy.
Szkoła, do której uczęszczają nasi bohaterowie przeprowadza eksperymenty, dzięki którym można przywołać do naszego świata fantastyczne stworzenia. Akihisa chce zebrać swoich przyjaciół i namówić ich do utarcia nosa wyższym klasom. Postanawiają oni użyć przywołanych stworzeń w walce o dominację nad szkołą!

Opinia: Komedia i magia, czyli ja jestem na tak! ;) Na pewno obejrzę chociaż jeden odcinek bo ciekawiłam się tym tytułem odkąd parę miesięcy temu o nim usłyszałam ^^ Może z tego wyjść fajna, rozrywkowa seria.
Bloguję?: Pierwsze Wrażenie

Tytuł: Hidamari Sketch x ☆☆☆
Premiera: styczeń 2010
Filmik: OP (pierwsza seria)

Opis pierwszej serii:
Yuno przenosi się do wymarzonej szkoły Yamabuki High School. Od tej pory będzie mieszkała w kompleksie o nazwie Hidamari-so, który jest zaraz obok szkoły. Spotyka tam swoją przyjaciółkę z klasy Miyako i starszą Hiro oraz całą maskę innych ekscentrycznych artystów.

Opinia: Raaaany. Miałam się zabrać za Hidamari Sketch już dawno temu, ale zawsze coś stawało mi na drodze i teraz co? Zdążyli zrobić trzecią serię! Zawsze pociągała mnie tematyka związana z muzyką i malarstwem, więc kiedyś na pewno rzucę okiem na ten tytuł :)
Bloguję?: Nie dam rady nadrobić dwóch serii, a więc nie.

Tytuł: Harukanaru Toki no Naka de 3 ~Owarinaki Unmei~
Premiera: styczeń 2010
Filmik: OP (pierwsza seria)

Opis pierwszej serii:
Akane Motomiya oraz jej dwójka przyjaciół, Tenma i Shimon, zostają wrzuceni przez demona do innego świata, gdzie nasza bohaterka staje się Kapłanką Smoczego Boga. Mieszkańcy tego świata mówią jej, że jest ona jedyną osobą, która może powstrzymać demony przed przejęciem władzy nad wszystkim co żyje. Demony zaś pragną pozyskać jej moc dla własnych celów. Na całe szczęście Akane ma Hachiyou, ósemkę mężczyzn posiadających nadprzyrodzone moce, którzy przysięgali bronić Smoczej Kapłanki.

Opinia: Taaaa… bishe aż zanadto rzucają się w oczy, prawda? xD Podoba mi się zamysł fabularny (trochę mi przypomina Pretear) – będzie to pewnie fajne fantasy z wątkiem romantycznym ^^ Btw powiedzcie mi czy tylko ja jestem spaczona, czy TEN pomarańczowo-włosy chłopak jeszcze komuś skojarzył się z Kyo z Furuby? ;) Do tego głos podkłada mu ten sam seiyuu, czyli mój ulubiony Tomokazu Seki. Oj, będę się musiała koło tego zakręcić, ale najpierw trzeba zacząć od pierwszej serii, czyli Harukanaru Toki no Naka de ~Hachiyou Shou~ ^^
Bloguję?: Nie, chociaż z chęcią zabrałabym się za nadrabianie zaległych dwóch serii ^^

Tytuł: Ookami Kakushi
Premiera: styczeń 2010
Filmik: OP (visual novel)

Historia obraca się wokół Hiroshiego Kuzumi, 16-letniego chłopca, który właśnie przeprowadził się do pozornie spokojnej miejscowości Jogamachi. Umiejscowiona w górach, z dala od miasta, wioska jest podzielona przez rzekę, która rozdziela stare Jogamachi od nowego Jogamachi. Młody Hiroshi szybko odkrywa, że w tej wiosce starożytne i tajemnicze tradycje żyją mimo upływu lat. Trochę oszołomiony nowym środowiskiem, Kuzumi stara się jakoś ułożyć sobie życie. Mimo, że nigdy nie był typem, który wygrywa konkursy popularności, szybko zdobywa sympatię swojej klasy… z wyjątkiem wyniosłem przewodniczącej, Nemuru Kushinady. Jedyne słowa jakie z nim zamieniła były ostrzeżeniem mówiącym, aby trzymał się z dala od starej części wioski. To właśnie tam czeka na niego prawdziwa groza i tajemnica!

Opinia: Kolejny tytuł na podstawie visual novel, ale tym razem mam przeczucie, że będzie na prawdę porządnie straszył! xD W końcu w gatunkach nie ma ecchi i to też jest wielki plus. Mam wielką nadzieję, że wyjdzie z tego coś co będzie potrafiło wywołać u mnie dreszczyk niepokoju ;)
Bloguję?: Na bank Pierwsze Wrażenie ;]

Tytuł: Omamori Himari
Premiera: styczeń 2010
Filmik: brak

Yuuto to zwyczajny uczeń liceum, który właśnie skończył 16 lat. Jego przyjaciółka z dzieciństwa, Rin, zajmowała się nim odkąd zginęli jego rodzice. Nagle w jego życie wkracza dziewczyna o imieniu Himari. Jest kobieto-kotem samurajem, która przysięgła chronić Yuuto. Jest tylko jeden maleńki problem: nasz bohater ma alergię na koty!

Opinia: Coś mi się widzi, że ktoś podpatrzył pomysł z Nyan Koi! ;P Jednak znając życie dostaniemy typowo ecchi haremówkę, a nie tak jak w przypadku tamtej serii, naprawdę przyjemną komedyjkę. W takim wypadku ja podziękuję.
Bloguję?: Nie

Tytuł: Ladies vs Butlers!
Premiera: 5 stycznia 2010
Filmik: brak

Hino Akiharu stracił rodziców kiedy był jeszcze malutki, po czym zaadoptowała go rodzina jego wujka. Zauważył jednak, że wujaszek chce zdobyć spadek po jego rodzicach, więc aby temu zapobiec, zdecydował się pójść do szkoły z internatem – Liceum Hakureiryou. Ma jednak mały problem, jego groźny wygląd straszy dziewczyny, którymi jest większość uczniów. Nie jest w stanie dogadać się ze swoimi kolegami z klasy, aż nagle wpada na Saikyou Tomomi – jego dziewczynę z dzieciństwa!

Opinia: Kolejne ecchi choć tego bym tak szybko nie skreślała ;) Wygląda naprawdę ładnie i jak znajdę czas, to może dam mu szansę ^^
Bloguję?: Nie

To by było na tyle. Tak się jakoś zapędziłam, że prawie wszystko opisałam xD Jak sami widzicie nie ma jakichś szczególnych rewelacji w tym sezonie… no, przynajmniej z mojego punktu widzenia ;) Zawsze znajdzie się coś, żeby umilić nam zimowe wieczory, nie przeczę, ale hitów brak.

Na wszystkie tytuły sobie sporo poczekamy bo akurat tak się złożyło, że mają premierę wyznaczoną na styczeń… Rany jak ja nie chce, żeby już był styczeń! Ten upływ czasu jest straszny :(((

No nic, nie będę się dołować – w końcu przed nami jeszcze święta ^^ Trawi mnie wewnętrzna walka pomiędzy kwestią “chcę białe święta”, a “nienawidzę śniegu” xD Teraz zaś idę sobie zrobić gorącą, malinową herbatkę, wpakować się pod puchaty kocyk i zabrać za czytanie książki. To mój ulubiony sposób spędzania ciemnych i przygnębiających wieczorów – szczerze polecam wypróbować ;)

Tymczasem was zostawiam jeszcze z nową ankietą – tym razem oczywiście dotyczy sezonu zimowego. Miałam porządny problem, żeby wybrać faworyta, ale w końcu zagłosowałam na Ookami Kakushi – naprawdę mam spore nadzieje w stosunku do tego horroru :]

Cheers! :*

Stęskniliście się za notkami o SC? ;D Jeśli tak to mam dla was dobrą wiadomość – Shouri is back i ma zamiar nadrobić swoje zaległości ;] Jako że nie mam już problemów z netem, ściągnięcie odcinków nie będzie problemem, a tym samym mogę wreszcie wziąć się do pracy nad tą serią ^^

Dzisiejszy wpis jest trochę wyjątkowy, ponieważ będzie on dotyczył Shugo Chara Party!, czyli całego bloczku programów, które wchodzą w skład aktualnie emitowanej serii. Od następnego będę się już skupiać tylko na Dokki Doki, czyli pełnoprawnym trzecim sezonem anime ;) (tym samym dziś załatwiam tylko 2 pierwsze odcinki, a całą resztę w kolejnej notce)

Pora rozpocząć wielkie wyzłośliwianie się!!! <szatański śmiech połączony z niebezpiecznym błyskiem w oku> xD

Shugo Chara Party! – opening:

Jako animację widzimy fragment powycinane z poprzednich serii (przynajmniej takie miałam wrażenie) + trochę live action tańca dziewczyn z grupy Guardians 4. Piosenka nosi tytuł “Party Time” i nie jest najgorsza. Nadal za słodka żebym była w stanie ją ściągnąć i wrzucić na komórkę, ale nie przeszkadza mi słuchanie jej jako op ;)

Shugo Chara Party! – ending:

Znów główną częścią jest live action. Na środku ekranu widzimy (prawdopodobnie) teledysk do piosenki “Bravo☆Bravo”, zaś po bokach przewijają się arty z Amu w różnych przemianach. Wygląda to całkiem nieźle, a obraz dopełnia bardzo dobry utwór – Buono! znowu nie zawiodło moich oczekiwań! ;)

Live Action:

Segment live action, czyli trzy dziewczyny przebrane za Amulet Heart, Spade i Clover zajmujące się teraz prowadzeniem całego show. W większości ich rola polega na głupim uśmiechaniu się i robieniu zajawek do kolejnych części programu ;P

Czasami też dostaną jakieś zadanie jak np. w odcinku 2, kiedy to najpierw słyszą piosenkę, a później na specjalnej kostce (która mogłaby być całkiem fajnym gadżetem) muszą ułożyć twarz bohatera, który ją śpiewa.

Moim zdaniem całe live action to pomysł kompletnie chybiony. Ani to ciekawe, ani słodkie, ani nawet zabawne. Aż się chce powiedzieć „Co oni zrobili z moją Shugo Charą?!?!?!”, ech… <wzdycha>

Shugo Chara! Pucchi Puchi:

Na każdy odcinek Party przypadają dwa króciutkie epizodziki tej mini serii. Przedstawiają one przygody Ran, Miki, Suu i Dii narysowanych w SD… bardzo brzydkim SD jeśli mnie pytać o zdanie. Początkowo słysząc o tym pomyśle miałam nadzieję, że może wyjść z tego jakiś słodki i milutki tytuł, ale okazało się, że to właśnie słodkości i milutkości tutaj brakuje! Jeśli tego tu nie ma, to za przeproszeniem na czym ta seria ma przetrwać? Bo na pewno nie na wartościach fabularnych ;P

Encyklopedia:

Co odcinek przedstawiane są nam dwie shugo chary (lecą zlepki scen z ich udziałem) + krótki opis. Tu muszę przyznać, że realizacja nie jest najgorsza. Wszystko jest dość zwięzłe i konkretne, a muzykę w tle (“Dream-chasing Racer”) da się słuchać :) …tylko jaki w tym wszystkim jest sens?

Fortune-Telling:

Po „odcinku właściwym” SC wracamy w pewnym sensie do live action. Na ekranie pojawiają się cztery shugo jajka Amu. Dostajemy chwilę, aby sobie któreś wybrać, po czym słyszymy opis dotyczący tego, czy Ci co wybrali dany kolor będą mieć szczęście. Rozwaliło mnie to, że kiedy dla zabawy postanowiłam sobie przy pierwszym i drugim odcinku spróbować, to zawsze trafiałam na to pechowe (czyt. „z najmniejszym szczęściem” xD) <śmiech>

Pomysł może nie jest tak tragiczny, szczególnie biorąc pod uwagę, że Shugo Chara! jest docelowo dla dzieciaków z podstawówki. Może im się to podoba, a ja już zwyczajnie wyrosłam z takich zabaw? Cóż, starość nie radość – idziemy dalej!

Audition:

No tak… na koniec  dostajemy krótką zajawkę, która mówi nam, że jakby nie było nasze live-action-panienki powinny być cztery, a nie trzy. Okazuje się, że w Japonii będzie przeprowadzony casting do roli Amulet Diamond …wiecie, jak jesteście chętni i możecie na zawołanie lecieć do Tokio, to śmiało zapraszam do wzięcia udziału ;D Przedział wiekowy to 1 podstawówki – 3 gimnazjum, czyli jakoś 7-15 lat (jak widać ja już jestem za stara hahhaa). Zgłoszenia trwają do 19 października ;]

Shugo Chara!!! Dokki Doki – Odcinki 01-02:

Amu idąc do szkoły poznaje Rikke – nową uczennicę podstawówki. Jest się ona dość niezdarnym, ale obdarzonym wielkim sercem dzieciakiem. Jak się później okazuje jest też bardzo niezwykła, ponieważ rozumie co mówią X-Eggi. Powód tego jest prosty – trzyma w pokoju całą furę X-Jajek, które nie wróciły do swoich właścicieli bo jest jej ich zwyczajnie żal. Guardians tymczasem martwią się trochę o Yaye – w końcu za niedługo skończą szkołę, a wtedy ona zastanie jedynym Strażnikiem. Tsukasa rozwiązuje ten problem przyprowadzając Hikaru, który także przeniósł się do Seiyo i mianując go Praktykantem na Strażnika. Później w skutek małego zamieszania zostaje nim także Rikka, która ogromnie podziwia Amu i marzy o tym, aby dołączyć do Guardians.

Tyle jeśli chodzi o zamysł fabularny. Ciężko mi póki co podjąć decyzję apropo tego co czuję w stosunku do Rikki. Jest miła i słodka, ale z drugiej strony przesadnie naiwna. Tu mnie irytuje, ale tam znów rozśmieszy. Muszę zobaczyć więcej odcinków i ugruntować jakoś swoje zdanie ;)

Bardzo podoba mi się pomysł z Hikaru jako następcą Strażników ^^ Zdecydowanie ma chłopak potencjał i trzeba go wykorzystać :) Ciekawi mnie jaka będzie jego chara – mam takie wrażenie, że może ona trochę przypominać Rhytma, iż będzie to osobowość „wolna, niezależna i rozrywkowa”, tak, żeby było to przeciwieństwem aktualnego blondyna ;)

Btw ciekawie ogląda się to anime kiedy Dia sobie swobodnie lata razem z Amu. Jakoś tak przyzwyczaiłam się, że była ona czymś wyjątkowym, a teraz na stałe zagrzała miejsce w obsadzie :)

Strasznie fajne są te nowe rameczki przy Chara Nari! Zdecydowanie dodają uroku i czegoś nowego scenom przemiany (bo początkowo byłam trochę zawiedziona, że nie zmienili animacji jak to przystało na kolejny sezon magicial girls ;P).

Ogólnie to Dokki Doki może nie byłoby takie złe, ale czas trwania (jakieś 13 minut góra!) sprawia, że ledwo się coś rozwinie, już się kończy. Do tego wróciliśmy do typowego trybu „X-Egg of the week” i jak na razie nie widzę, żeby miało tutaj być coś głębszego. Proszę o jakąś konkretną fabułę! Dobija mnie to dziecinne wrażenie, które teraz sprawia SC :(

Gdyby wywalić z tego całego Party wszystko po za samym anime, to powiedziałabym, że da się to oglądać z jakąś tam przyjemnością. Jednak przy aktualnym stanie rzeczy (i mojej frustracji) jestem w stanie stwierdzić tylko jedno „Oddajcie mi starą Shugo Charę!!!”.

Cheers! :*

Ułaaaaaaa <przeciąga się> No i się przeziębiłam :/ Wiecie jak fajnie się szło, będąc właśnie w takim nieciekawym stanie, pisać próbną maturkę z matmy? ;] Do tego okazałam się jeszcze tak inteligentną osobą, że zapomniałam wziąć kalkulatora i musiałam wszystko ręcznie liczyć – moja głupota czasami mnie przytłacza ;P Całe szczęście cała matura okazała się banalnie prosta (i nawet bez pomocy technicznych skończyłam sporo przed czasem – 170 min to strasznie dużo!) ^^ …a ja mogę chorować dalej :(

Jedyne plusy jakie w tym wszystkim dostrzegam są takie, że po primo – mam czas na napisanie zaległych notek, po drugie primo – praktycznie cały dzień mogę spędzić w łóżku przy książkach ;)

Dziś zajmiemy się Kobato – słodkość i zabawność tej serii chyba wzrasta proporcjonalnie z przybywaniem odcinków :D Zdziwiło mnie, że już na tym stadium historii pojawił się crossover z Wishem, ale cóż – oglądało się przyjemnie, więc nie narzekam ^^

ODCINEK 02:

Kobato ze wszystkich sił stara się znaleźć kogoś kogo serce mogłaby uleczyć, ale niestety średnio się jej to udaje. W końcu spotyka Fujimoto, który jej dzień wcześniej pomógł. Idzie za nim, ponieważ chce się mu jakoś odwdzięczyć. Trafia do Przedszkola Yomogi, gdzie chłopak pracuje i postanawia pomóc prowadzącej je Sakayi-sensei. Poznaje tam małego chłopca Toshihiko – jest on smutny, że wszyscy źle mówią o jego mamie. Dziewczyna okazuje mu zrozumienie, a tym samym zdobywa pierwszy „kompeitou” (jap. cukierek) na znak pierwszego uleczonego serca.

ODCINEK 03:

Sakaya załatwia Kobato zakwaterowanie – od teraz będzie mieszkała w domu prowadzonym przez Panią Chitose. Poprzez zamieszanie z parasolami, nasza bohaterka poznaje Mutsumi. Dziewczyna kocha się w swoim złośliwym koledze, ale nie chce dać tego po sobie poznać. Kobato jednak zauważa, że jest ona bardzo smutna widząc go idącego pod jednym parasolem z jakąś panną. Niezdarze dość nieudolnie udaje się skłonić tą dwójkę do rozmowy, a tym samym uleczyć serce Mutsumi.

ODCINEK 04:

Kobato w drodze do Przedszkola spotyka Kohaku – anioła aktualnie mieszkającego na ziemi razem z człowiekiem Shuichiro. Nasza bohaterka nie może pojąc dlaczego widziała łzy w oczach jasnowłosej, co więcej nawet sama Kohaku tego nie pojmuje! Oświeca ich Ioryogi, który stwierdza, że płacze, ponieważ zakochała się w Shuichiro, ale jest to jednocześnie dla niej bolesne. Kobato chce, aby jej nowa przyjaciółka była szczęśliwa, dlatego zdobywa bilety do wesołego miasteczka i wysyła tam dwójkę zakochanych na randkę. Dostaje też wtedy wiadomość od posłańca Boga – Królićka. Pozostał jej tylko jeden rok na napełnienie całej buteleczki cierpieniami płynącymi z ludzkich serc.

Przemyślenia:

Toshihiko pokonał oczywiście wszelkie granice słodkości! Scena z przytulaniem w parku to chyba jeden z bardziej kochanych momentów mangi ^^ Nie dziwię się, że mały był taki poirytowany i sfrustrowany tym wszystkim co słyszał o swojej mamie. Zawsze wychodziłam z założenia, że o mnie mogą sobie ludzie mówić co chcą, ale rodziny obrazić nie pozwolę, dlatego czuję straszną sympatię do tego malucha ^^

Fajny był też oczywiście fragment z Kobato i Fujimoto kiedy zgodnie potwierdzili, że nie są przyjaciółmi xD Japończycy uwielbiają wprowadzać w życie powiedzenie „kto się czubi ten się lubi” ;)

Sakaya póki co nie odegrała za dużej roli, więc się o niej nie rozpisuję. Jest na pewno sympatyczna, ale jeśli chodzi o mangę to mam do niej neutralne nastawienie.

Szczerze mówiąc porządnie się zdziwiłam na crossover z Chobits (dwie mini-Chii wyszły słodziutko ^^)! Całkowicie mi to wypadło z głowy!! Naprawdę myślałam, że Kobato to jedyna „czysta” (czyt. bez zapożyczeń z innych tytułów) seria CLAMPu, ale jak widać były to tylko moje płonne nadzieje ;P

Po odcinku trzecim porządnie zaczęłam się zastanawiać, czy Japończycy naprawdę są narodem aż tak przywiązanym do tradycji i dobrych obyczajów, czy to tylko anime ich w ten sposób kreuje. Tak, chodzi mi o ten przesąd, że jeśli chłopak i dziewczyna idą pod jednym parasolem to znaczy, że mają się ku sobie. Nie potrafię zliczyć ile razy szłam pod jednym parasolem z jakimś kolegą (bo oczywiście zapomniał swojego ;]) – przecież to nic nie znaczy! Tradycje tradycjami, ale wydaje mi się, że kilka rzeczy ktoś tu przesadnie wyolbrzymia ;)

Epizod z Kohaku, tak jak już wspominałam, dość porządnie mnie zaskoczył. Pod względem graficznym wyszła ona oczywiście bardzo fajnie, tak samo Shuichiro – oboje mają ciut inny design niż ten mangowy, ale moim zdaniem wyszło im to na plus ^^ Jeśli zaś chodzi o głosy, to mężczyzna (Ken Narita) wypadł dość kiepsko – nie pasował mi do roli.

Co się tyczy ich historii, to muszę przyznać, że wyszło całkiem zgrabnie. Nasza blondynka zachowała tą uroczą niezdarność i marzycielskość, która jest jej znakiem rozpoznawczym, a czarno-włosy nadal sprawia dość groźne i zdystansowane wrażenie, choć w rzeczywistości tak nie jest ;] Fajnie także, że pokazano ujęcie z magicznym podlewaniem ogrodu – to chyba taki znak rozpoznawczy Wisha ^^ Brakowało mi tylko ptaszków ze złośliwymi komentarzami, ale może się ich jeszcze doczekam? xD

A właśnie! W mandze było powiedziane, że Kohaku jest aniołem, a anioły są bezpłciowe. Ja jednak będę traktować ją jako JĄ, ponieważ… tak mi pasuje ;P No nie, nie – powód jest taki, że po prostu Kohaku zawsze w moich oczach był kobietą – ma design kobiety, zakochał się w ziemskim facecie… nie potrafię inaczej myśleć!

Strasznie rozbawiła mnie impulsywna reakcja Ioryogiego na to, że dwa nie-ziemskie cielątka nie mogą wpaść na to, że Kohaku się zakochała xD Ogólnie rzecz biorąc, albo jestem osobą, która łatwo rozśmieszyć, albo nie wiem, ale zawsze wybucham radosnym śmiechem kiedy widzę wkurzającego się pieska-maskotkę, który potem zionie ogniem na Kobato xD Jej „hidoi-desu~” tym bardziej dopełnia obrazu ;]

Bardzo mnie ciekawi jak oni mają zamiar zakończyć to anime. To znaczy chodzi mi o to, że czarno widzę napełnienie tej buteleczki w ciągu jednego roku. “Cukiereczki” są malutkie i przez 24 odcinki w życiu im się nie uda. W takim wypadku, albo zrobią open-ending, albo wymyślą Kobato powód, aby nie chciała wypełnić swojej misji, a tym samym nie chciała opuścić ziemi ^^

Btw czy ktoś pamięta, czy w mandze też dostała taki limit czasowy? Bo ja kompletnie sobie tego nie przypominam… hmmm….

Zapraszam jeszcze na screeny, a ja biorę się za pisanie kolejnego tekstu (ech, mam dziś natchnienie ;]) :) A właśnie! Od następnej notki wracam z blogowaniem Shugo Chary!, więc jeśli się stęskniliście, to już nie musicie narzekać ;)

Screeny:

Cheers! :*

Mamy dziś prawdziwie melancholijny dzień, ponieważ jak przystało na 1 listopada, obchodzimy Wszystkich Świętych. Ma ono niepowtarzalną i jedyną w swoim rodzaju atmosferę, którą nie potrafi wywołać nic innego ^^

Na jeden dzień zapomina się o wszystkim innym, odwiedza groby swoich bliskich i wspomina jak to było kiedy jeszcze byli z nami. Ja zawsze popadam w taką swego rodzaju zadumę i zastanawiam się jaki był mój dziadek. Myślę sobie “ciekawe czy by mnie polubił?”. Smutno mi, że nie miałam okazji go poznać…

Przygotowałam dziś dla was piosenkę “Everytime You Kissed Me”, ponieważ jest bardzo spokojna, nastrojowa i… może odrobinkę przygnębiająca? Idealna jako delikatny akcent Dnia Wszystkich Świętych. Mimo, że jest to utwór będący na soundtracku do anime, tekst jest w całości po angielsku, czyli tym razem powinniście bez problemów móc ocenić jak wyszedł mi przekład :) Od razu zaznaczam, że w kilku miejscach troszkę zmieniłam idąc raczej na “zachowanie sensu” niż “dokładność tłumaczenia”. To co po ichniemu brzmi dobrze, u nas niekoniecznie, dlatego stwierdziłam, iż lepiej zrobić kilka przekłamań, ale zachować trochę tej poetyckości oryginału ^^

Zapraszam do posłuchania wokalnej wersji “Lacie” – na początku miałam do niej opory, ale teraz uważam, że to prawdziwie piękna piosenka ^^

EMILY BINDIGER – EVERYTIME YOU KISSED ME

Everytime you kissed me
I trembled like a child
Gathering the roses
We sang for the hope
Your very voice is in my heartbeat
Sweeter than my dream
We were there, in everlasting bloom

Roses die,
The secret is inside the pain
Winds are high up on the hill
I cannot hear you
Come and hold me close
I’m shivering cold in the heart of rain
Darkness falls, I’m calling for the dawn

Silver dishes for the memories,
For the days gone by
Singing for the promises
Tomorrow may bring
I harbour all the old affection
Roses of the past
Darkness falls, and summer will be gone

Joys of the daylight
Shadows of starlight
Everything was sweet by your side, my love
Ruby tears have come to me, for your last words
I’m here just singing my song of woe
Waiting for you, my love

Now let my happiness sing inside my dream……….

Everytime you kissed me
My heart was in such pain
Gathering the roses
We sang of the grief
Your very voice is in my heartbeat
Sweeter then despair
We were there, in everlasting bloom

Underneath the stars
Shaded by the flowers
Kiss me in the summer day gloom, my love
You are all my pleasure, my hope and my song
I will be here dreaming in the past
Until you come
Until we close our eyes

EMILY BINDIGER – ZA KAŻDYM RAZEM KIEDY MNIE CAŁOWAŁEŚ

Za każdym razem kiedy mnie całowałeś
Drżałam niczym dziecko
Zbierając róże
Śpiewaliśmy z prośbą o nadzieję
Twój głos pokrył się z biciem mego serca
Słodszy niż marzenia
Byliśmy tam, trwając w wiecznym rozkwicie

Róże umierają
Tajemnicę odnajdziesz wewnątrz bólu
Wiatry szaleją wysoko na wzgórzach
Nie jestem w stanie Cię usłyszeć
Podejdź i mocno mnie przytul
Drżę z zimna w sercu deszczowej nawałnicy
Zapada ciemność, wołam z prośbą o świt

Srebrna zastawa za wspomnienia
Za dni, które odeszły
Śpiewam za obietnice,
Które może przynieść jutrzejszy dzień
Przygarniam wszystkie stare uczucia
Róże przeszłości
Zapada ciemność, lato za niedługo minie

Radości przy świetle dnia
Cienie światła gwiazd
Przy Tobie wszystko było tak słodkie, mój ukochany
Rubinowe łzy zjawiły się na Twe ostatnie słowa
Jestem tutaj śpiewając mą pieśń cierpienia
Czekając na Ciebie, mój ukochany

Teraz pozwól szczęściu śpiewać wewnątrz mego snu…

Za każdym razem kiedy mnie całowałeś
Moje serce trawił tak wielki ból
Zbierając róże
Śpiewaliśmy o smutku
Twój głos pokrył się z biciem mego serca
Słodszy od rozpaczy
Byliśmy tam, trwając w wiecznym rozkwicie

Pod gwiazdami
W cieniu kwiatów
Pocałuj mnie w ten posępny, letni dzień, mój ukochany
Jesteś mą rozkoszą, nadzieją i piosenką
Będę tu, uciekając marzeniami do przeszłości,
Aż do momentu kiedy się zjawisz
Kiedy zamkniemy nasze oczy

Download:
Pandora Hearts – Emily Bindiger – Everytime You Kissed Me

Cheers! :*