Ula la, nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz pisałam normalny przegląd (czytaj: taki, który nie jest wydaniem walentynkowym, poświęconym konkretnemu mangace itp.). Aż miło wrócić do korzeni bloga, bo jakby nie patrzeć, to właśnie wpisy polecające mangę były jednymi z pierwszych sztandarowych elementów DU :) Słowa „część 8″ w tytule oznaczają, że przy odrobinie wysiłku znajdziecie także 7 pozostałych odsłon z propozycjami najprzeróżniejszych tytułów. Co jednak czeka nas dzisiaj?

Szczerze mówiąc, ciężko powiedzieć. Nie ma żadnej zasady w tym co chcę wam tym razem przedstawić. To będzie taki wielki misz-masz tego, co ostatnio rzuciło mi się w oczy – shoujo, shouneny – brać, wybierać xD …przynajmniej póki mamy na to okazję i żadne ACTA nie wsadzi nas za to do więzienia ;PPP Tak swoją drogą, to tak „just in case” zrobiłam sobie kopię zapasową bloga – lepiej być przezornym :> (wam zaś dla „przezorności” polecam zapisać sobie gdzieś mój twitter ^^)

PS: Piszę to ostatni raz – wszelkie komentarze, które mają służyć zareklamowaniu własnej stronki, a nie wnoszą nic do dyskusji, będą USUWANE! Wykażcie się ludzie jakąś ambicją – naprawdę myślicie, że ktoś was odwiedzi bo go o to poprosicie? Wysilcie się i zapracujcie na to, by być szanowanym.

Katekyo Hitman Reborn! – Sawada Tsunayoshi to normalny licealista, któremu nigdy nic nie wychodzi – sport, nauka czy kontakty towarzyskie. Z tego też powodu koledzy ze szkoły nadali mu niechlubne przezwisko „Tsuna Do Niczego”. On jednak starał się to ignorować i wieźć spokojne życie, mieszkając tylko ze swoją mamą, jako że ojciec wyjechał z powodu pracy. Z jednej jednakże rzeczy nasz bohater nie zdawał sobie sprawę, a mianowicie, iż jest spadkobiercą Giotto – Mafijnego Bossa potężnej rodziny Vongola. Aby stać się godnym swego dziedzictwa i zostać Dziesiątą Głową Rodu, czy tego chce czy nie (z naciskiem na to drugie), zostaje poddany treningowi przez profesjonalnego zabójcę, jednocześnie będącego małym brzdącem, Reborna.

Nawet nie pamiętam jak długo się zbierałam, żeby wreszcie przeczytać tą serię – za każdym jednak razem lekko odrzucał mnie ten dziwny, malutki dzieciak na okładce. No sami powiedzcie – moja pierwsza myśl brzmiała „co to jest?!”. Czas leciał i leciał, ale wreszcie w minione wakacje postanowiłam się przemóc… i była to najlepsza decyzja tego roku! Wciągnęło mnie w takim stopniu, że dosłownie pożarłam całą dostępną ilość w kilka dni (a jest tego niemało ;D). Humor jest ogromnie spontaniczny, ale powalający (w swej głupocie xD), męska przyjaźń na pewno spodoba się takim typkom jak ja, czyli osobom lubującym się w tym temacie, a ogólny przygodowo-shounenowy styl przemówi do fanów serii akcji. Kreska na początku mocno kuleje, ale z czasem przemienia się w prawdziwe cudo! Przeżyjcie 7 pierwszych tomów, będących przedstawieniem postaci i randomowymi zabawnymi scenkami, a dostaniecie fajną opowieść, która was wkręci jak mało co ^^

Lunatic Honey – Rise, córka znanej aktorki, biegnąc rano do szkoły, wpada na małego chłopca, przy okazji gubiąc swoje pudełeczko z drugim śniadaniem. Chłopczyk dostarcza jej zgubę, jednak okazuje się, że dzieciak nic o sobie nie pamięta! Dziewczyna proponuje by zatrzymał się u niej, skoro nie ma gdzie się podziać. Prawdziwa niespodzianka czeka ją dopiero rano, kiedy okazuje się, iż przez noc chłopiec z pierwszoklasisty, zmienił się w licealistę!

Króciutkie, kilku rozdziałowe shoujo, które czysta się szybko i przyjemnie. Chociaż nie jestem jakąś straszną fanką Yukino Miyawaki, ten tytuł jej naprawdę wyszedł. Oczywiście, że jest wyposażony w większość cliché, które można spotkać w innych dziewczyńskich mangach, ale równoważy to miłą, niezobowiązującą opowieścią, jeśli zapragniemy romantycznej odskoczni od ratowania świata ;)

Reimei no Arcana - „Tamtego dnia, stałam się własnością wroga”, pomyślała Nakaba, kiedy dowiedziała się, że jej przeznaczeniem jest wyjść za księcia sąsiedniego kraju, aby utrzymać pokój pomiędzy jej Senanem, a Belquatem Księcia Caesara. Wojna pomiędzy tymi dwoma państwami trwała ponad 200 lat, zaś nasza bohaterka, mimo dyskryminowania jej na dworze za posiadanie czerwonych włosów, symbolu plebsu oraz służącego Lokiego, będącego pogardzanym pół-człowiekiem, stała się kozłem ofiarnym na rzecz zażegnania konfliktu. Co jednak zrobi Nakaba kiedy ujrzy wizję śmierci swojego niechcianego męża, Księcia Caesara?

Zawsze widziałam tą serię w propozycjach przy Akagami no Shirayukihime (które uwielbiam!), ale jakoś temat zaaranżowanego małżeństwa nigdy do mnie nie przemawiał. Co mnie pchnęło, żeby jednak to cudo przeczytać nie wiem lecz bynajmniej nie żałuję. Opowieść jest niesamowicie wciągająca (takie połączenie przygodówki z politycznymi akcentami), a prawdziwe fantasy, to coś czego ze świecą szukać przeglądając przeróżne mangi. Do tego ta kreska! Ubrania, pałace – wszystko jest takie śliczne ^^ Warto też wspomnieć, iż wątek miłosny jest świetnie poprowadzony, tak więc dla osób lubujących się w dobrym romansie, to pozycja obowiązkowa :)

ST&RS – 10 sierpnia 2019 roku, ludzkość odebrała z kosmosu sygnał mówiący: „Spotkajmy się na Marsie, 7 lipca 2035 roku.” Szybko stworzono wtedy kosmiczną agencję o nazwie ST&RS, która miała odpowiadać za reprezentowanie Ziemi na wspomnianym spotkaniu. Od tamtej chwili sprawy potoczyły się bardzo szybko – ponownie ludzie postawili stopę na księżycu, skonstruowano wiele stacji kosmicznych orbitujących wokół Ziemi oraz otwarto Kosmiczną Akademię dla przyszłych kadetów ST&RS. Jednak tego samego dnia co odebranie tajemniczego komunikatu, miało miejsce także inne ciekawe wydarzenie – Maho Shirafune, będący wtedy małym brzdącem, wypowiedział swoje pierwsze słowo, a brzmiało ono „Mars”. Od tamtej chwili chłopak stał się maniakiem astronomii, zaś kończąc gimnazjum, razem ze swoją przyjaciółką z dzieciństwa, Meguru Hoshiharą oraz niedawno przeniesionym do ich szkoły, super mądrym kolegą z klasy, Wataru Amachim, postanowił dostać się do Kosmicznej Akademii, do której przyjęty zostaje zaledwie 1% ze wszystkich aplikantów!

Moja ostatnia miłość :D Szczerze. Przeczytałam jeden rozdział i się zakochałam – to pierwszy shounen od dawna, który ma tak niespotykaną fabułę i należy do gatunku Sci-Fi (przynajmniej pierwszy, z którym miałam do czynienia). Bohaterów ma się ochotę wyściskać – wszystkich xD Chyba do tej pory nie trafił się żaden, który by mnie wkurzał. Do tego bardzo naukowe podejście do tematu i odrobina akademickiego języka ładnie wpasowują się w tematykę. Nie dajmy się jednak zwieść, całość dzieje się (głownie) na Ziemi i fajnie łączy kosmiczne akcenty ze szkolną rzeczywistością. Prawdziwa perełka – naprawdę modlę się, żeby nie została anulowana! Jedyny minus to mała liczba rozdziałów – seria jest tygodnikiem, ale wychodzi dopiero od niedawna.

Tonari no Kaibutsu-kun – Jedyne czym przejmuje się Shizuku Mizutani, to jej oceny. Kiedy jednak przypadkowo przynosi notatki z zajęć Haru Yoshidzie, chłopak staje się przekonany, że tym sposobem zostali przyjaciółmi. Haru, chłopak uważany w szkole za prawdziwego delikwenta, okazuje się mieć bardzo słodką i niewinną osobowość. Kto by też pomyślał, że ten sam Haru wyzna Shizuku miłość? Romans między nieczułą dziewczyną i wielkim sprawcą kłopotów wszelakich, pokazany z całkiem nowej perspektywy.

Genialne! Aż chciałoby się powiedzieć „nowa jakość shoujo”, a zasługę tego tytułu zdecydowanie trzeba przypisać Shizuku. Wiecie jak to jest, prawda? Bohaterka w shoujo to zazwyczaj słaba beksa, która działa na nerwy w równie mocnym stopniu, co sól posypana na ranę. Tu jednak mamy zerwanie z kanonem i chwała autorce za to – choć nie pozbawiono jej serca i „dziewczęcości”, to ograniczono ją do tego stopnia, że wymienione powyżej standardy praktycznie nie występują, a czyta się z szerokim uśmiechem na twarzy. Fajnie też wreszcie zobaczyć głównego męskiego bohatera, który nie jest wrednym dupkiem lecz sympatyczną i kochaną istotą ^^

Yankee-kun to Megane-chan – Licealista Daichi Shinagawa to delikwent, który chce, żeby świat po prostu zostawił go w spokoju. Jednakże Hana Adachi, przewodnicząca jego klasy, nie poprzestanie na niczym, żeby tylko skłonić go do wzięcia udziału w szkolnej wycieczce. Jaki jest jej prawdziwy motyw, dla którego uparła się na zabranie ze sobą takiego „chuligana”?

To jest ten typ, który zaczynasz czytać z wielką ostrożnością i dziwnymi uprzedzeniami, a po chwili nie możesz się oderwać! Świetny humor, który czasami wzbija się na takie wyżyny abstrakcji, że aż ciężko wyrazić mi to słowami, barwni bohaterowie będący „aż-tak-mądrzy-że-aż-głupi” oraz fajna kreska zalatująca trochę stylem Hiro Mashimy wbijają w fotel ;D Przyznam się, że czytałam to w tamtym roku przed sesją i było w stanie wypchnąć mnie z głębin depresji z powrotem w stronę światła xD Jedyny minus to taki, że chodzą plotki o bardzo rozczarowującym zakończeniu, ale wierzcie mi – przeczytałam wszystkie aktualne rozdziały i cały czas trzymają one poziom ^^ Czy zaś warto pozbawiać się dobrej rozrywki tylko dlatego, że „kiedyś tam” MOŻE być mniej sympatyczna niż na początku?

Daa! Daa! Daa! – Miyu to 8-klasistka, której rodzice zostali zatrudnieni przez NASA, co zadecydowało o ich wyjeździe do USA. Swoją córkę postanowili jednak pozostawić jeszcze w Japonii pod opieką przyjaciela rodziny. Kiedy dziewczyna przybyła do miejsca mającego zostać jej tymczasowym domem, mężczyzna, będący jednocześnie mnichem, oznajmia jej, że wyjeżdża do Indii medytować, zaś Miyu zaopiekuje się jego syn, Kanata. Dwójka niezbyt dogadujących się osobników wydaje się być skazana na samotne mieszkanie razem, kiedy to o ich mieszkanie rozbija się małe UFO z niemowlakiem Ruu w środku oraz jego opiekunem Wannyą. Prawdziwy problem pojawia się jednak dopiero wtedy, kiedy wspomniany brzdąc bierze Miyu i Kanatę za swoich rodziców!

Seria totalnie słodziutka i przekochanie narysowana ^^ Sam motyw za to, choć naprawdę abstrakcyjny (przez co humor scenek jest całkiem dobry), wyjątkowo łatwo zaakceptować. Osobiście tak swego czasu się wkręciłam w ten tytuł, że obejrzałam nawet anime, które od pewnego momentu nie ma napisów, a więc jedyne co pozostaje biednemu widzowi, to polegać na swojej marnej znajomości Japońskiego ;D To jest jedna z tych mang, która przy czytaniu wywołuje takie przyjemne ciepło na sercu, a uśmiech sam wykwita na twarzy – świetna propozycja na poprawiacz nastroju ^^

Carat! – W krainie Carat zbliża się czas bitwy o posadę królowej oraz rękę księcia. Yuni i Melissa zostały wybrane na kandydatki do tronu, zaś do czasu rozstrzygnięcia walki, książę pozostanie pogrążony w magicznym śnie. Co jednak to wszystko ma wspólnego z Kanon Babą, zwyczajną 9-klasistką rozmyślającą nad tym co zrobić, żeby jakoś się zmienić?

Carat jest cudne xD Dlaczego? Bo to parodia magical girls i to taka, której jeszcze nie widzieliście ;p Od tego trzeba zacząć, że osobiście będę darzyć ten gatunek swoistym sentymentem, jako pokolenie wychowane na Czarodziejce z Księżyca oraz osoba, której blog na początku zajmował się głównie opisywaniem Shugo Chary! – popularnej serii w tychże właśnie klimatach. Co jednak jest tak niezwykłego w powyższym tytule? Między innymi to, że wszystkie mity odnośnie mahou shoujo wyśmiewa wyjątkowo pomysłowo tworząc tak abstrakcyjny obraz, że Picasso może się schować! Jeśli myśleliście kiedyś o tym jak by to było trochę pośmiać się z konwencji przedstawiając magiczne ataki wzorowane na kuchennych specjałach (aż mi się „Mydło Powidło” skojarzyło ;P), czy chłopaka w damskiej kiecce odstawiającego rolę Usagi Tsukino, to trafiliście idealnie ;D Krótkie i zabawne, ale typowo parodiowy aspekt nie każdemu może przypaść do gustu.

Power!! – Kyo Aizawa ekscytuje się tym, że udało jej się dostać do Akademii Seisyu, szkoły słynącej ze ślicznych dziewczęcych mundurków. Dobry nastrój dziewczyny zostaje jednak zniszczony, kiedy otwierając pudełko z przesyłką, znajduje w środku chłopięcy uniform. Tatuś śpieszy z wytłumaczeniem – Akademia Seisyu sławna jest także ze wspaniałej męskiej drużyny koszykarskiej, dlatego też składając tam papiery swojej córki, zapisał ją jako chłopca, by tym samym mogła spełnić jego marzenie o zostaniu gwiazdą NBA. Żeby było jeszcze gorzej, bohaterka musi zamieszkać w akademiku dla chłopców, zaś jej współlokatorem staje się typek, którego nienawidzi wręcz pasjami!

Seria ta znana jest także pod tytułem Girl Got Game i jest świetną komedią! Oczywiście nazwa od razu sugeruje, że należy on do gatunku gender-blender, czyli serii, gdzie bohater z tych, czy innych powodów podszywa się pod płeć przeciwną. O ile staram się raczej nie czytać takich historii (średnio do mnie przemawiają), tak w tym wypadku nie zapoznać się z opowieścią o Kyo to moim zdaniem spora strata dla fanów komedii. Osobiście zaśmiewałam się przy mandze do łez, ponieważ mimo wątku romantycznego, jest on zaserwowany w tak niepoważny i zabawny sposób, iż nie sposób zachować powagę ;D

Meru Meru Mail – Meiru Inamori to 16-ltka uczęszczająca do liceum dla dziewcząt, która jest wręcz uzależniona od wysyłania SMSów. Pewnego dnia, ku swojemu zdziwieniu odkrywa, że wszystkie jej przyjaciółki mają już chłopaka. Słysząc to, myśli sobie, że oczywiście fajnie byłoby kogoś dla siebie znaleźć, ale co zrobić, kiedy panicznie boi się facetów? Czy kiedykolwiek pojawi się ktoś, kto będzie w stanie uleczyć ją z tej dziwnej fobii?

Króciutka komedia romantyczna, która jak można by przypuszczać, zbytnią głębią nie grzeszy, ale jest uroczym, szybkim czytadłem, kiedy człowiek poczuje zapotrzebowanie na przyjemne shoujo ^^ Warto tu zaznaczyć, że jest to jedna z tych niewielu historii, gdzie główny męski bohater to pocieszny, optymistyczny typek, w przeciwieństwie do lansowanego w większości tytułów chłodnego i wrednego egoisty.

Gokuraku Seishun Hockey Club – Hana Suzuki kocha w życiu tylko dwie rzeczy: jedzenie i spanie. Kiedy więc przystojny kolega ze szkoły, Izumi Oda, proponuje dziewczynie – w której widać aż na dłoni, trochę się podkochuje – aby przyłączyła się do Klubu Hokeja na Trawie, przekonanie jej okazuje się prawdziwym wyzwaniem! Prawdą jest, że klub ten pełny jest chłopaków – do tego prawdziwych ciasteczek! – ale mając do wyboru randkę i pyszny stek, Hana zdecydowanie wolałaby to drugie. Napomknięcie jednak o wyjazdach do luksusowych kurortów i wymyślnych potrawach przeważa szalę zwycięstwa na stronę Izumiego. Hana wprost nie może się doczekać pierwszego wyjazdu, ale kiedy wizja porannych treningów i wzmożonego wysiłku fizycznego da jej pierwszy wycisk, czy będzie w stanie to przeżyć?!

Przyznam się szczerze, że nie ważne jak często widziałam komentarze wychwalające ten tytuł pod same niebiosa, jakoś zawsze patrzyłam na okładkę i dochodziłam do wniosku, że „nieeeee, nie chce mi się tego czytać”. Oj, to był błąd! Choć wygląd kreski jest jakiś taki na pierwszy rzut oka lekko odrzucający (przynajmniej dla mnie), tak po rozpoczęciu czytania ani razu nie miałam takiego wrażenia. Nie wiem co to za dziwny paradoks, ale wnętrze tomiku uważam już za narysowane naprawdę ładnie. Wygląd to jednak nie wszystko – liczy się zawartość, a ta jest REWELACYJNA!! Już dawno nie miałam takiego ubawu ^^ GSHC jest mangą, którą w kilku słowach opisałabym jako połączenie Ouran High School Host Club oraz Beauty Pop. Pomysły klubu są tak samo abstrakcyjne jak Tamakiego i spółki (charakterki też mają podobne), zaś bohaterka wykazuje równe zainteresowanie (albo jego brak ;P) światem zewnętrznym co Kiri xD Do tego lubię ten rodzaj romansu (którego jest tu dosłownie odrobineczka), gdzie heroina nie wzdycha do płci przeciwnej, a wręcz przeciwnie – jest tak fajnie nieświadoma wszystkiego co się dzieje na około ;] Osobiście doszłam tak do połowy i nie mogę się oderwać! ^^

Shoujo Shuutome no Yuuutsu – [one-shot] Perfekcjonistka i pocieszny w swym nieogarnięciu chłopak – co może z tego wyniknąć?

Jedyny minus jaki potrafię znaleźć w tym one-shociku to jego przegięta wręcz krótkość – nawet 20 stron nie ma, a kiedy się kończy chciałoby się, żeby był dłuższy ;) Do tego narysowany jest tak ślicznie ^^ Po przeczytaniu w przypływie radochy szybko postanowiłam wyszukać inne pracy tej autorki, ale niestety Pani Yuu Hironaga nie ma w tej chwili żadnych innych projektów :( Jest to jednak na pewno zaczątek dobrej kariery. Mam nadzieję, że w przyszłości wpadnę na inne serie tej mangaki.

Hidarite no Love Letter – jest to zbiorek 4 one-shotów: „Left Hand Love Letter” (opowieść o tym jak notki zapisywane na dłoniach potrafią połączyć ludzi), „Ferris Wheel at Sunset” (przyjaciele z dzieciństwa, których ścieżki się rozeszły), „Natural Union” (liścik miłosny wysłany do niewłaściwej osoby), „Such a Dangerous Distance” (siostra z kompleksem-młodszego-brata).

Już dawno nauczyłam się, że opowieści od Kozue Chiby, to śmietanka shoujo – chyba nie ma jeszcze takiej mangi od tej Pani, która by mi się nie spodobała i tak samo sprawa wygląda z tym zbiorem. Pierwszy one-shocik jest tak piekielnie kochany, że cukrzycy można dostać ;P Bardzo ciekawy pomysł, rozwinięty w fajny sposób – nawet jeśli pozostałe historie wam nie podejdą, tak tej jednej naprawdę warto dać szansę! Pozostałe także są niezłe z wyjątkiem może ostatniej, która akurat w moich oczach rewelacją nie była. Nie zmienia to jednak faktu, że tomik jest fajnie wyważony i naprawdę cieszyłabym się w Polsce, gdyby któryś wydawca zdecydował się kiedyś na wydanie jakiejś mangi o takiej właśnie konwencji pojedynczych opowieści.

Ai no Tame ni – zbiór 3 one-shotów: „Everything for the Sake of Love” (dziewczyna specjalizująca się w kojarzeniu par ma kłopot ze znalezieniem kogoś dla samej siebie), „If Someone like Me will do” (zakład pomiędzy grupą chłopaków, który potrafi doprowadzić do złamanego serca), „Chocolate Contest” (jak wyglądają Walentynki widziane okiem chłopaka?).

Jest to chyba jeden z najciekawszych zbiorów one-shotów jakie miałam okazję czytać i nie jest to przesadzone stwierdzenie. W końcu ktoś się postarał z fabułą i oprócz love-story jest to też ciekawa rozrywka. Weźmy na ten przykład trzecią historię – bardzo rzadko w shoujo zdarzają się przypadki, gdzie całość opowiedziana jest z punktu widzenia chłopaka, a tu proszę :) Do tego zobaczyć co roi się w głowie płci przeciwnej podczas tak „dziewczyńskiego” święta jak Walentynki, zagwarantuje naprawdę niezły ubaw xD Warto też wspomnieć o kresce, którą zaczęłam wprost wielbić! Nie wiem co takiego w sobie ma, ale naprawdę mi się spodobała. Wyczaiłam też, że Kazune Kawahara jest autorką dość znanego Koukou Debut (High School Debut), toteż dostałam wreszcie dodatkową motywację, żeby to wreszcie przeczytać ^^

Haruyuki Bus – 3-tomikowy zbiór one-shotów dotyczący opowieści o pasażerach pewnego autobusu.

Super! Mówię to z pełną świadomością i przy zdrowych zmysłach – to chyba mój nr 1 jeśli chodzi o zbiorki one-shotów. Sam pomysł zrobienia mangi, gdzie główną rolę odgrywa autobus jest tak dziwny (bo co może być fajnego w autobusach??? <mówię to jako osoba skazana przez kilka lat na korzystanie z tego środka transportu ;P>), a jednocześnie tak nowy i fajny, że zaskakuje swoją prostą-złożonością <zamierzony paradoks> ;D Bardzo, ale to bardzo miło spędziłam przy nich czas – może za wyjątkiem jednej historyjki, cała reszta była świetna, ze szczególnym naciskiem na pierwszą ^^ Jeśli szuka się zastrzyku uroczego shoujo, to Haruyuki Bus jest dobrym wyborem ^^

Koniec! Gratuluję wszystkim, którzy przebrnęli przez cały tekst ^^ Początkowo miałam opisać 14 tytułów, ale rozszerzyłam zasób do ładniejszej liczby 15 :) Jest to chyba pierwszy raz, gdzie wrzuciłam taką rozbieżność mang – od serii akcji przez romanse, komedie, parodie, fantasy, science-fiction oraz pokaźną ilość one-shotów. Mam wielką nadzieję, że z takiego zbiorku każdy z wam będzie w stanie coś wyhaczyć.

Notka ta powstaje jako narzędzie do świętowania przeze mnie początku ferii! <fanfary> Sesja się skończyła, zaś na uczelnię wracam dopiero 13 lutego ^^ Jak miło wiedzieć, że ma się dwa tygodnie na czyste leniuchowanie! Trochę oczywiście smuci mnie perspektywa takiej ilości czasu bez Naruto (jesteśmy ze współlokatorką na około 130 odcinku Shippudena), ale da nam to może odrobinę wytchnienia po litrach łez wylanych na ostatnim seansie (jak mogłeś Kishimoto!!! T__T). Przydałoby się też przejechać do Matrasa i zakupić pierwszy tomik Dengeki Daisy ^^

Będę też mogła „spokojnie” śledzić sobie dalsze poczynania w sprawie ACTA – porządnie zaczynam się zastanawiać czy szum wywołany wokół tej sprawy jest zasłużony. Jeśli jednak ograniczy mi to dostęp do mangi i anime, to będę protestować ile sił! Zresztą zapraszam wszystkich przeciwników do podpisania POLSKIEJ oraz EUROPEJSKIEJ petycji, aby nasi wspaniali politycy (mam nadzieję, że sarkazm jest widoczny ;p), przemyśleli to dwa razy zanim zaczną głosować.

Na zakończenie jeszcze dodam, że wszystkie tytuły znajdziecie online po angielsku choćby na MangaFoxie, zaś po polskie skanlacje kierujcie swe kroki na Wszechbiblię Mangi. Przyznaję się do lenistwa w tej kwestii – nie mam pojęcia ile z wyżej wymienionych serii jest w naszym rodzimym języku, ale poszukać zawsze możecie. Filologia angielska jednak do czegoś mnie zobowiązuję, a więc z tłumaczeń innych niż właśnie po angielsku nie korzystam.

Cheers! :*

Pamiętacie serię z lata, gdzie to bohaterka o przerażających oczach (xD) uczęszcza do liceum dla piosenkarzy oraz autorów tekstów piosenek, tam spotyka bandę przystojniaków, którzy za wszelką cenę chcą z nią pracować, po czym by dojść do kompromisu i nie pobić się o biedną Harukę, tworzą barwny boysband? ;p

Jeśli odpowiedź brzmi tak, powinien was zaciekawić news o planowanym drugim sezonie – data premiery nie jest jeszcze znana, ale decyzja została już podjęta, czego przypieczętowaniem było ogłoszenie tej informacji na sobotnim evencie UtaPri w Japonii.

Szczerze mówiąc po przeczytaniu tej wiadomości, miałam ochotę krzyknąć „Hell Yeah!!”, a potem zaczęłam się zastanawiać, czemu właściwie tak mnie to cieszy? Chyba anime to jest takim moim guilty pleasure :D

Jako, że zostałam zapytana o dziwną kolejność moich PW, postanowiłam w końcu wrzucić notkę z zawartością, która nie powinna nikogo zdziwić ;) Choć początkowo chciałam najpierw opisać te serie, które od początku były dla mnie niewiadomą, a dopiero później zabrać się za potencjalne hity, tak w przypadku Inu X Boku SS, jakoś nie mogłam się powstrzymać, żeby czym prędzej do niego nie przysiąść ^^

Jakie były rezultaty owego seansu? Zapraszam do lektury :)

Córkę rodu Shirakiin, Ririchiyo, męczy kompleks, dotyczący jej niezdolności by żyć na własną rękę – niezależnie i bez ochrony. W końcu, chcąc się przełamać, postanawia wyprowadzić się z domu i zamieszkać samotnie w rezydencji „Ayakashi Kan”. Mieszkańcem tej posiadłości nie może być każdy – najpierw trzeba spełnić odpowiednie warunki – zaś kiedy już zostanie się zaakceptowanym musi się przyjąć do wiadomości, że od tej chwili zawsze będzie nam towarzyszył przydzielony, pojedynczy agent tajnych służb. Chociaż Riricho odrzuciła ochronę S.S. (Secret Service), mieszkając w swoim nowym „domu”, dowiaduje się, że agent odpowiedzialny za jej bezpieczeństwo to Lisi Duch, którego kiedyś uratowała.

Fabuła mnie naprawdę zaskoczyła – jakoś totalnie wyparłam z myśli, że seria ta ma mieć mieć elementy fantastyczne, dlatego kiedy nagle się pojawiły, moja mina wyglądała mniej więcej tak: O_o <= nie żartuję! Dopiero teraz przeczytałam jeszcze raz opis i widzę, że przecież pisze jak byk „Lisi Duch”, co raczej zbyt normalne nie jest ;p Ciekawi mnie tylko jak dalej zostanie poprowadzona – przedstawione będą po prostu kolejne przygody z rezydencji, wplotą w to wątek szkolny, a może wielką intrygę? Zrobić da się dużo, jednak co wybiorą scenarzyści?

Co ciekawe, tytuł ten opatrzony jest tagiem „shounen” (stąd też zapewne ten drobny fanservice), a nie „shoujo”, co może wskazywać na dużo akcji w przyszłości – bardzo mi się to podoba!

Ririchiyo jest odrobinkę wkurzająca. Niby tsundere, ale jakoś jeszcze w zupełności nie potrafię się do niej przekonać. Za to charakterek blondaska mnie totalnie rozbroił – szczerze powiedziawszy spodziewałam się czegoś bardziej w klimatach Ikuto z Shugo Chara!, takiego złośliwca trochę, a tu dostałam zupełne przeciwieństwo! Słodziutki, posłuszny i oddany ponad wszelkie wyobrażenie ;)

Interakcje pomiędzy postaciami za to są zrobione świetnie ^^ Riri sporo zyskuje w oczach widza, kiedy musi się jakoś uporać z ochroniarzem-lokajem, który przyczepił się do niej niczym wierny piesek i atakuje załzawionymi oczkami szczeniaczka, którym nie da się oprzeć ;] Bohaterowie poboczni także są bardzo barwni – zwariowana grupka indywiduów (moc tej z różowymi włosami powaliła mnie na kolana xD)

Grafika jest śliczna, co zresztą widać po screenach (te oczy… a Lisek ma heterochromię *_*). Większym plusem jednak moim zdaniem jest udźwiękowienie. Nie mówię tu już nawet o Yuuichim Nakamurze, którego głos chyba nigdy nie był tak uduchowiony jak tym razem (:D), czy też Miyano Mamoru (jego postać jeszcze się nie pojawiła), ale o openingu „Nirvana” zespołu MUCC. Już dawno nie było tak, żeby jakaś japońska piosenka wpadła mi w ucho przy pierwszym przesłuchaniu, a tu proszę ^^ Ma w sobie coś takiego, że automatycznie zaczynam stukać palcami o biurko do rytmu.

Bardzo fajny akcentem było także niezłe poczucie humoru (gwiazdeczki przy uduchowionym Soushi :]) i przekochane SD. Zdarzyło mi się parsknąć śmiechem (scena z „Jeśli mnie nie potrzebujesz, moje życie nie ma sensu, a więc możesz je skrócić” mnie rozbroiła xD), a chibi są i zabawne i urocze jednocześnie.

Ogólnie jest to całkiem ciekawa propozycja tego sezonu. Może i nie byłam wciśnięta w fotel przez cały odcinek i nie jestem aż tak oczarowana, jak myślałam, że będę, ale był to bardzo przyjemnie spędzony czas – zdecydowanie będę czekać na więcej przez wzgląd na perspektywy jakiejś większej ilości akcji. Proponuję też Panom nie odrzucać Inu X Boku SS, tylko dlatego, że na pierwszy rzut oka wydaje się babskim romansem – myślę, że seria ta ma do zaoferowania dużo więcej, jeśli tylko dać by jej szansę :) Spodziewałam się trochę czegoś innego, ale bynajmniej nie zmienia to mojego pozytywnego nastawienia do tego pierwszego epizodu ^^

WSTĘPNA OCENA: 7+

Cheers! :*

Anime zwane także „Daily Lives of High School Boys” – „Codzienne życie Licealistów”.

Pamiętacie może moje Pierwsze Wrażenie do anime Kimi to Boku z zeszłego sezonu? Powiem tak – temu tytułowi udało się być dokładnie tym, czym chciałam żeby było KtB ^^

PS: Zapomniałam do wrzucić wstępną ocenę do Senki Zesshou Symphogear – już jest doedytowana ;)

Komedia ta śledzi poczynania Tadakuniego, Hidenoriego, Yoshitake i innych uczniów z liceum dla chłopców – ich zabawne,  lecz „realistyczne” życie.

Na wstępie warto zaznaczyć, że anime to nie ma spójności, której można zazwyczaj oczekiwać po jakichkolwiek seriach telewizyjnych. I nie mówię tu o przypadkowości odcinka jako całości, a raczej jako o jego oddzielnych fragmentach.

Epizod składa się z krótkich historyjek (tak po 5 minut każda), które opisują jakąś specyficzną sytuację, w jakiej znajdują się bohaterowie. Sytuację zazwyczaj tak randomową, jak to tylko możliwe ;D

Najbardziej jednak ważną cechą tejże produkcji jest jej parodiowy akcent! Pierwsza scena – Tadakuni wybiega z domu praktycznie przepadając z tostem w pyszczku – od razu skojarzył mi się K-ON! Dalej – atak wielkich robotów? Tu już było jawne nabijanie się z Gundamów. Kojarzy się może komuś „równowarta wymiana”? (postawa Eda ze złączonymi dłońmi po prostu mnie zabiła!) Przyznam się szczerze, że na tym gagu tak wybuchnęłam śmiechem, iż pewnie moje współlokatorki zastanawiały się co mi odbiło xDD Wszelkie wyśmiewanie się z shoujowych cliche, to już nawet nie wymieniam.

Zabawa jest po prostu przednia – wszystko oczywiście zależy od poczucia humoru każdego człowieka, ale do mnie naprawdę przemówiło :] Raziło głupotą, ale sympatyczną i śmieszną (czasami mi zalatywało SKET Dance ;]). Chwała im za to, że jeszcze ktoś jest w stanie stworzyć naprawdę komiczny tytuł, co się jednak dziwić, jeśli za reżyserię odpowiada ten sam Pan, który ma pod swoimi skrzydłami królową komediowych serii – Gintamę ^^

Seiyuu też odwalili kawał dobrej roboty – Tomokazu Sugita (mój ulubiony bohater to zdecydowanie jego megane – Hidenori ^^ Ostatni segment z jego przemyśleniami wewnętrznymi powala!) to jeden z tych voice aktorów, których naprawdę bardzo lubię słuchać, a nie jest on jedynym, którego warto tu wspomnieć. Grafika, jak widać zresztą, nie jest super-hiper-ultra-śliczna, ale właśnie taka dość prosta – pasująca do czegoś, co ma być rozluźniającym zlepkiem gagów.

Jednak największą zaletą Danshi Koukousei no Nichijou jest podbudowanie moich nadziei na dobrą opowiastkę o przyjaźni pomiędzy chłopakami – jeśli miałabym sobie wyobrazić jak wygląda w realu takie „męskie zabijanie czasu”, to przypuszczam, iż autorzy się zbytnio nie rozminęli z prawdą ;)

Hmm… mam po części wrażenie, że to PW było równie chaotyczne, co opisywane przeze mnie anime ;D

Kimi to Boku zawiodło mnie swoim wolnym tempem i jakby bardziej kobiecym podejściem do tematu, tu zaś otrzymaliśmy tego całkowite przeciwieństwo – facetów, którzy nabijają się z podrywania dziewczyn, wkręcają kumpla w przymierzenie spódniczki, czy też opowiadają sobie durne historyjki. Jakkolwiek by to dziwnie brzmiało, jest podane w taki sposób, że naprawdę ciężko powstrzymać uśmiech ;D Genialny produkt na odstresowanie się i niezobowiązującą relaksację po ciężkim dniu – czekam na więcej z wypiekami na twarzy!

Pamiętajcie! „Prawiczki! Maksymalna moc!” pfffffftttt xD

WSTĘPNA OCENA: 8+

Cheers! :*

Eeeeee…. na co ja właściwie patrzyłam? xD

Biorę się za pierwsze wrażenia – zobaczymy ile uda mi się obejrzeć, ale mam nadzieję, że machnę wszystko co do tej pory ściągnęłam (6 tytułów na chwilę obecną). W tym sezonie opisy nie będą tak dokładne jak w poprzednim, ale niestety nie da się mieć wszystkiego – uczelnia, mocno w tym okresie, upomina się o branie do nauki, dlatego korzystam z chwil, które ewentualnie mogę uznać za „wolne” ;) Mam jednak nadzieję, że nawet taki skrótowy przegląd przez premiery będzie w stanie jakoś wam podpowiedzieć, czemu może warto dać szanse, a co lepiej odpuścić.

Hey ho, let’s go!

Ludzkiej rasie zagrażają tajemnicze potwory zwane The Noise, Hałasem. Tsubasa i Kanade tworzą popularną grupę muzyczną o nazwie „Zwei Wing” (niem. Dwa Skrzydła). Uzbrojone w nową broń, „Symfosprzęt”, walczą przeciwko najeźdźcom by ocalić Ziemię.

Tak wyglądał opis z zapowiedzi, a jak to jest naprawdę? Szczerze mówiąc bardzo podobnie. Dorzucie jeszcze do tego denerwujące (przynajmniej początkowo) dziewczę, które podczas koncertu owej grupy, warto zaznaczyć: koncertu rozwalonego przez najazd obcych, praktycznie zginęło, gdyby nie dwie wokalistki przemieniające się w skrzyżowanie magicial girls i gundamów, a obraz będzie w miarę pełny. Hibiki, bo tak zwie się wspomniana umierająca-ale-jakimś-cudem-odratowana bohaterka, dobrze pamięta dlaczego ocalała, zaś jej marzeniem jest porozmawiać ze swoimi wybawicielkami. Wychodzi jej to średnio, zważając na niezdarny charakterek, choć można przypuszczać, że następne spotkanie z piosenkarkami odbędzie się już na trochę inną modłę, zważając na to, że przyparta do muru przez Noise, dziewczyna na koniec odcinka sama przechodzi transformację i staje się mecha mahou shoujou.

Jakkolwiek głupio, albo wariacko by to brzmiało, to muszę powiedzieć, że anime jest zaskakująco… interesujące ;)

Przyznam się szczerze, iż powodem, dla którego je obejrzałam jest udział w tej produkcji Nany Mizuki. Śpiewanie to jej drugi żywioł, a jako, że od czasów Utau w Shugo Chara! utarł mi się w głowie obraz postaci-piosenkarki, kiedy tylko o niej pomyślę, stwierdziłam, że warto byłoby i na SZS rzucić okiem. Nie był to zły wybór, bo muzyka (tylko w tym odcinków było od groma insert songów!) naprawdę jest dobra – dynamiczna i tym razem bardziej w stylu dance, ale nadal ciekawa.

Grafika też bynajmniej pola nie ustępuje – szczególnie animacja koncertu była ładnie zrobiona :) Kreska wtedy trochę szwankowała, ale za to ruchy postaci wyglądały naturalnie (powszechna metoda, którą zauważam bardzo często w oglądanym przeze mnie aktualnie Naruto – kiedy pojawiają się odcinki z gorszą kreską, animacja jest płynniejsza i na odwrót). Hmm… motion capture, a może nie? Ciężko stwierdzić.

Seria ta też promuje kolejne bezsensowne użycie obcego języka (w sensie innego niż japoński) – o ile angielski byłabym w stanie przeżyć, to tak jak tutaj w pewnym momencie naukowcy wyskoczyli z jakąś niemiecką nazwą na pół ekranu pisaną ciągiem, to aż stanął mi przed oczami oczami mój Übersetzungswissenschaft, o którym miałam prezentację na Teorii Translacji ;P No proszę was! Oni mają problem z engurishem, a się na niemiecki pchają??? (i to kolejny raz! jako, że nie jest to pierwsze anime z germańskimi akcentami)

Co więc myśleć o Senki Zesshou Symphogear? Sama nie wiem ;D Wydaje mi się, że jest to tytuł, który chce trochę jechać na popularności Madoki Magici, zważając na nie cackanie się z pokazywaniem krwi, czy tego jak kosmici przemieniają ludzi w popiół. W niektórych momentach (ostatnie ujęcie Hibiki!) pojawia się też ten znany z tamtego anime niepokój, czy jednak będzie to tylko nieudanym klonem? Po reakcjach na MALu widzę, że zainteresował bardzo wiele osób. Ja (choć dziwię się, że to mówię – na początku, po zobaczeniu tych całych kosmitów byłam w stanie wyłączyć odcinek i iść go od razu obśmiać ;p) także rzucę okiem na następne epizody, bo nie odmówię sobie przyjemności posłuchania Nany ^^

Jeśli nie razi Cię trochę fanservice’u, a szukasz czegoś szalonego i nieprzewidywalnego, to SZS z dużym prawdopodobieństwem może Ci się spodobać ;]

WSTĘPNA OCENA: 6+

Cheers! :*