Strasznie spodobał mi się ten art! Wygląda rewelacyjnie ^^

Dziś mam dla was piosenkę z serii, za którą się ostatnio wzięłam, otóż mam na myśli World Destruction :) AAA – Zero to opening, który początkowo wywołał u mnie mieszane uczucia, ale mimo tego, jakoś nie mogłam się oderwać od słuchania. Mimowolnie ją sobie ściągnęłam i teraz leci mi nałogowo na słuchawkach! Ma w sobie jakąś moc i energię, która stawia mnie na nogi ^^

Kiedy w szkole próbowałam przyjaciółce wyjaśnić co słucham, to brzmiało to tak: “Zespół AAA. To taki dance połączony z rockiem i może odrobiną rapu”. Opis intrygujący, nie sądzicie? xD Świetne bity (szczególnie chodzi mi o te początkowe!) i dobre gitary. Wokalista ma specyficzny głos, ale szybko można przywyknąć :)

Zapraszam na tekst i tłumaczenie (swoją drogą, to praca przy tej piosence zdrowo napsuła mi krwi. W niektórych miejscach musiałam się bawić w “co autor miała na myśli” bo takie to pokręcone <wzdycha> Naprawdę nie wiem co musi strzelić do głowy, żeby coś takiego wymyślić!) oraz download. A właśnie! Dziś podział tekstu polskiego robiłam na podstawie sensu (choć i tak ciężko się połapać ;]), więc nie przejmujcie się tym, że nie zgadza się z ilością linijek oryginału ;)

AAA – ZERO

Taiyou ni me ga kurameba hikari no hate o shiru darou
Hoshikuzu no nou nante semai uchuu de boku wa ikiteru

Dare ka ZERO kara hajimeru KOODO o sazukete kurenai ka
Zoushoku sare sakuran hako no nakashiseru KORONII

Hakanaki yume o ute kodoku yo jibaku seyo
Yubisaki no mirai ga tatoe KATASUTOROFI
Osore zara mashi saa

Ankoku de hi o tomosedo yami no soko wa mie mo sezu
Baiyou sare chouyaku seshi toraware no KEMONO

Mada kimi kara afureru shizuku o ai to yoberu nara
Boku no mabuta o nurashite onnaji maku no RIARIZUMU

Asaki mune o eguri sekai o ume koman
Ippo kako no hibi ni fumi todomarenu you ni
Mezame zara mashi mou

Kizu o namete kasane atta
Sono itami mo ima de wa itoshii mono

Rashikaranu taido ga shigaramu ai mo
Kanjitai no wa tashika naru taion
Ima ippo fumidashite furui tatasete
Yare BAKA na karada o
Shoumi sura houki shita
Aiso warai nya kyoumi nai
Itami ga migaita mirai ga hikari nara
Sono hikari o idaki warau

Hakanaki yume o ute kodoku yo jibaku seyo
Yubisaki no mirai ni donna SAKURIFAISU ga arou to
Mune no oku de KOKORO koushin seyo
Ippo kako no hibi ga toozakatte ike domo
Koi shikaru beki kimi aa

AAA – ZERO

Jeśli moje oczy zostaną oślepione przez słońce,
To czy będę mógł dostrzec jego granice?
Pamięć gwiezdnego pyłu jest jak maleńka przestrzeń, w której żyję

Czy ktoś mógłby nauczyć mnie kodu, który rozpoczyna się od zera?
Ta umierająca kolonia, zamknięta wewnątrz pudełeczka,
Rozrasta się popadając w coraz większy chaos

Zaatakuj swoimi śmiałymi marzeniami,
Zniszcz tą samotność
Nawet jeśli przyszłość,
Którą mamy na koniuszkach naszych palców okaże się katastrofą
Nie będę się bać

Ogień płonący w ciemności
Rozświetla szarość zalegającą na dnie mroku
Pożywienie niszczy wszelkie ograniczenia,
Sprawia, że więzień jest niczym bestia

Ciągle wypływa z Ciebie kropla miłości,
To właśnie ją wołam
Moje wilgotne powieki
Są niczym zasłona realizmu

Płuca są tak płytkie, że sprawiają wrażenie pustych,
Świat wypełnił tłum
Kroki stawiane w minionych dniach
Podeptały wszystkie niedokończone sprawy
Wkrótce się przebudzę

Polizaliśmy swoje rany, aby się zasklepiły
Ból, który właśnie odczuwam jest przepełniony bezcenną miłością

Całe to złe nastawienie sprawia,
Że miłości jest taka zagmatwana
Chcę poczuć ciepło, które na pewno gdzieś tam jest
Zróbmy krok do przodu, pomóż wstać temu głupiemu ciału
Nie interesuje mnie oglądanie Twojego fałszywego uśmiechu,
Który odrzucił smak prawdy
Jeśli trawiony bólem dostrzegę jasne światełko przyszłości
Wezmę je w objęcia i zaśmieję się z radością

Zaatakuj swoimi śmiałymi marzeniami,
Zniszcz tą samotność
Jakie poświęcenia czekają jeszcze na nas w przyszłości
Znajdującej się na koniuszkach naszych palców
Wewnątrz swej duszy, porozum się z sercem
Kroki stawiane w minionych dniach wydają tak bardzo odległe
Będę kochał Cię tak jak trzeba

Download:
World Destruction – AAA – Zero

Cheers! :*

Miesiące mijają i znów nadchodzi zima. Znienawidzona przeze mnie pora roku <wzdycha> Jest zimno, ponuro i wcześnie robi się ciemno – jedyny plus jaki tu dostrzegam to święta Bożego Narodzenia, ale to jeszcze hoo hoo przed nami!

Kiedy byłam mniejsza, to chociaż miałam ubaw ze śniegu, ale teraz dostrzegam w tym tylko utrapienie. Przedzieranie się przez zaspy i pluchę nie jest niczym fajnym… Ale dobra! Kończę to narzekanie bo tak nie można! Zaraz zrobię sobie gorącą czekoladę, to humorek zdecydowanie mi się poprawi ^^

W tym sezonie pod względem anime nie dostaniemy za dużo propozycji. Lista jest… malutka. Nie dostrzegam też jakichś wielkich hiciorów, ale to normalka – zima nie jest dobrą porą na wyciąganie asów z rękawa ;) W każdym bądź razie coś się na pewno znajdzie na umilenie nam tych długich wieczorów ^^

Jak na notkę zapowiedziową przystało, zaczynamy od listy tytułów. Jest ich naprawdę mało i zastanawiam się, czy powodem jest taka pora roku, czy np. dostaniemy coś więcej w V.2. Póki co jednak trzeba się zadowolić tym co jest – ewentualne nowe wersje wstawię tu jak tylko (i o ile) się pojawią ^^

Z tego co widzę, to jest tutaj parę serii, na które chciałabym rzucić okiem. Prawdopodobnie nie będę niczego na stałe blogować bo nie ma tu żadnego must-see, ale na pewno wybiorę sobie coś do Pierwszego Wrażenia ^^ Tej jesieni nie udało mi się opisać wszystkich serii, które chciałam (przez problemy z internetem), ale tym razem postaram się nie zawalić ;)

Tytuł: Durarara!!
Premiera: 7 stycznia 2010
Filmik: Trailer

Akcja toczy się na śródmieściach Tokio, dzielnicy Ikebukuro, gdzie nastolatkowie zbierają się w gangi i walczą między sobą. Gangsterzy boją się pewnej miejskiej legendy o bezgłowym “Dullahanie”, który jeździ na czarnym motocyklu bez świateł, a silnik jego pojazdu nie wydaje żadnego, choćby najmniejszego dźwięku. Ryuugamine Mikado to normalny licealista, który poszukuje dziwnych istot. Kiedy przeprowadza się do Ikebukuro, rozpoczyna się szalony wyścig po brakującą głowę Dullahana!

Opinia: Zdecydowanie nie w moim stylu. Jakoś ani fabuła, ani kreska (która jest dość specyficzna) nie potrafią mnie przyciągnąć. Jak słyszę o dziwnym motocykliście, to do głowy przychodzi mi tylko Ghost Rider ;P
Bloguję?: Nie

Tytuł: Dance in the Vampire Bund
Premiera: styczeń 2010
Filmik: PV

Po tysiącleciach spędzonych na ukrywaniu się, Mina Tepes, Księżniczka starożytnego przymierza i władczyni wszystkich wampirów, pragnie zmian. Używając wielkiego majątku rodu Tepes, spłaca ona narodowy dług Japonii, a tym samym zyskuje prawo stworzenia “specjalnej strefy” na wybrzeżu kraju, która ma się stać niebem dla wampirów!
Teraz, czyli w przeddzień oddzielenia wyznaczonych terenów, ma się odbyć konferencja prasowa podczas której zostanie wyjawione opinii publicznej istnienie wampirów. Terroryści oraz inne rywalizujące frakcje planują zamordować Mine Tepes zanim ta wygłosi swoje wystąpienie mogące całkowicie odmienić świat.

Opinia: To jest zdecydowane 17+! Krew sika na wszystkie strony, niektóre sceny są masakrycznie brutalne i ogólnie błeee ;) Historia zapowiada się całkiem nieźle (czyżby znowu jakiś konflikt wampiry – wilkołaki?) i mamy gwarancje na dużo akcji, ale nie wiem czy przemogę się, aby choć rzucić na to okiem. Fakt, że Yuuichi Nakamura ma tu główną rolę jest dość kuszący, ale chyba sobie odpuszczę.
Bloguję?: Nie

Tytuł: So・Ra・No・Wo・To
Premiera: styczeń 2010
Filmik: Promo

Opowieść ta ma miejsce w wymyślonym mieście Seize (za wzór posłużyły Fortece Cuenca i Alarcón w Hiszpanii). Długa wojna prowadzi świat ku powolnemu upadkowi. Ludzie znikają z miast, a ryby w morzach wymierają. W tym cichym świecie żyje piątka dziewczyn, które strzegą fortecy i tworzą muzykę rozbrzmiewającą w pustych przestworzach.

Opinia: Kreska jak nic przypomina K-ON! i aż dziw bierze, że nie to samo studio odpowiada za oba tytuły. Już kiedyś czytałam o tej serii i dodałam ją sobie do plan-to-watch. Zawsze jestem zainteresowana projektami, w których dużą rolę odgrywa muzyka ^^
Bloguję?: Nie

Tytuł: Hanamaru Youchien
Premiera: 10 stycznia 2010
Filmik: PV

Anzu chodzi do przedszkola razem ze swoimi przyjaciółkami, cichą Koume i ekscentryczną Hiiragi. Razem starają się one przyciągnąć uwagę swojego wychowawcy – Tsuchidy. Jednakże on jest zdecydowanie bardziej zainteresowany śliczną Yamamoto, która pilnuje klasy obok.

Opinia: Poraża mnie słodkość tej serii! No sami popatrzcie! Ta mała blondyneczka bije chyba wszelkie standardy moe ^^ Wydaje mi się, że tytuł ten może okazać się całkiem przyjemną komedyjką, więc jeszcze się zastanowię, czy by nie dać mu szansy :)
Bloguję?: Nie

Tytuł: Katanagatari
Premiera: styczeń 2010
Filmik: CM

Opowieść ta mam miejsce w erze Edo (17-19 wiek). Yasuri Shichika jest siódmą głową szkoły uczącej walki na miecze w Kyoto. Żyje on na Wyspie Fushou razem ze swoją siostrą Nanami. Pewnego dnia otrzymuje rozkaz od Togame, która jest generałem samurajów i musi wyruszyć w podróż, aby zebrać dwanaście mieczy uważanych za bezcenne, wykutych przez legendarnego kowala Shikizaki Kiki.

Opinia: Strasznie dziwnie wygląda ta seria. Historia może być niezła ale nie wiem czy przeżyję oglądanie czegoś tak nietypowo zrobionego.
Bloguję?: Nie

Tytuł: Seikon no Qwaser
Premiera: styczeń 2010
Filmik: Trailer

Uczennica Akademii Św. Mikhailova, Oribe Mafuyu, natyka się na tajemniczego, srebrno-włosego chłopaka Alexandra. Jest on Qwsaerem, istotą która czerpie moc z Somy (świętej substancji będącej w rzeczywistości mlekiem z kobiecej piersi) i manipuluje jakimś specyficznym żywiołem (w jego przypadku jest to żelazo). Tajemnica otaczająca Ikonę Najświętszej Marii Dziewicy sprawia, że akademia przeistacza się w pole walki pomiędzy Qwaserami!

Opinia: Z tego co widzę, to może to mieć całkiem niezłe sceny akcji… tylko dlaczego tam jest tyle ecchi?! Grrr… Nie dałoby się zrobić chociaż jednego, dobrego, mrocznego supernatural bez “akcentów”? <wzdycha> Z jednej strony opis mnie ciut zniesmacza, a z drugiej ten srebrno-włosy bish jest ciekawy…
Bloguję?: Jeszcze się zastanowię i może napiszę jakieś Skrócone Pierwsze Wrażenie.

Tytuł: Baka to Test to Shoukanjuu
Premiera: styczeń 2010
Filmik: Trailer

Historia obraca się wokół Akihisy Yoshiiego, tytułowego “baka” (jap. głupek). Jego akadamia surowo rozdziela uczniów do poszczególnych klas na podstawie wyników z testów. Geniusze trafiają do klasy A, gdzie czekają na nich wygodne fotele i klimatyzacja, zaś najgorsi uczniowie lądują w klasie F z rozwalającymi się stolikami i zużytymi, słomkowymi tatami (japońska mata). Właśnie do klasy F uczęszcza nasz Akihisa. Trafia tam też Mizuki Himeji, najmądrzejsza dziewczyna z rocznika Yoshiiego, która pechowo zachorowała w dzień egzaminu i nie była w stanie do niego przystąpić. Mamy tutaj też Yūjiego Sakamoto, przewodniczącego, który przyjaźnił się z Akihisą od pierwszej klasy.
Szkoła, do której uczęszczają nasi bohaterowie przeprowadza eksperymenty, dzięki którym można przywołać do naszego świata fantastyczne stworzenia. Akihisa chce zebrać swoich przyjaciół i namówić ich do utarcia nosa wyższym klasom. Postanawiają oni użyć przywołanych stworzeń w walce o dominację nad szkołą!

Opinia: Komedia i magia, czyli ja jestem na tak! ;) Na pewno obejrzę chociaż jeden odcinek bo ciekawiłam się tym tytułem odkąd parę miesięcy temu o nim usłyszałam ^^ Może z tego wyjść fajna, rozrywkowa seria.
Bloguję?: Pierwsze Wrażenie

Tytuł: Hidamari Sketch x ☆☆☆
Premiera: styczeń 2010
Filmik: OP (pierwsza seria)

Opis pierwszej serii:
Yuno przenosi się do wymarzonej szkoły Yamabuki High School. Od tej pory będzie mieszkała w kompleksie o nazwie Hidamari-so, który jest zaraz obok szkoły. Spotyka tam swoją przyjaciółkę z klasy Miyako i starszą Hiro oraz całą maskę innych ekscentrycznych artystów.

Opinia: Raaaany. Miałam się zabrać za Hidamari Sketch już dawno temu, ale zawsze coś stawało mi na drodze i teraz co? Zdążyli zrobić trzecią serię! Zawsze pociągała mnie tematyka związana z muzyką i malarstwem, więc kiedyś na pewno rzucę okiem na ten tytuł :)
Bloguję?: Nie dam rady nadrobić dwóch serii, a więc nie.

Tytuł: Harukanaru Toki no Naka de 3 ~Owarinaki Unmei~
Premiera: styczeń 2010
Filmik: OP (pierwsza seria)

Opis pierwszej serii:
Akane Motomiya oraz jej dwójka przyjaciół, Tenma i Shimon, zostają wrzuceni przez demona do innego świata, gdzie nasza bohaterka staje się Kapłanką Smoczego Boga. Mieszkańcy tego świata mówią jej, że jest ona jedyną osobą, która może powstrzymać demony przed przejęciem władzy nad wszystkim co żyje. Demony zaś pragną pozyskać jej moc dla własnych celów. Na całe szczęście Akane ma Hachiyou, ósemkę mężczyzn posiadających nadprzyrodzone moce, którzy przysięgali bronić Smoczej Kapłanki.

Opinia: Taaaa… bishe aż zanadto rzucają się w oczy, prawda? xD Podoba mi się zamysł fabularny (trochę mi przypomina Pretear) – będzie to pewnie fajne fantasy z wątkiem romantycznym ^^ Btw powiedzcie mi czy tylko ja jestem spaczona, czy TEN pomarańczowo-włosy chłopak jeszcze komuś skojarzył się z Kyo z Furuby? ;) Do tego głos podkłada mu ten sam seiyuu, czyli mój ulubiony Tomokazu Seki. Oj, będę się musiała koło tego zakręcić, ale najpierw trzeba zacząć od pierwszej serii, czyli Harukanaru Toki no Naka de ~Hachiyou Shou~ ^^
Bloguję?: Nie, chociaż z chęcią zabrałabym się za nadrabianie zaległych dwóch serii ^^

Tytuł: Ookami Kakushi
Premiera: styczeń 2010
Filmik: OP (visual novel)

Historia obraca się wokół Hiroshiego Kuzumi, 16-letniego chłopca, który właśnie przeprowadził się do pozornie spokojnej miejscowości Jogamachi. Umiejscowiona w górach, z dala od miasta, wioska jest podzielona przez rzekę, która rozdziela stare Jogamachi od nowego Jogamachi. Młody Hiroshi szybko odkrywa, że w tej wiosce starożytne i tajemnicze tradycje żyją mimo upływu lat. Trochę oszołomiony nowym środowiskiem, Kuzumi stara się jakoś ułożyć sobie życie. Mimo, że nigdy nie był typem, który wygrywa konkursy popularności, szybko zdobywa sympatię swojej klasy… z wyjątkiem wyniosłem przewodniczącej, Nemuru Kushinady. Jedyne słowa jakie z nim zamieniła były ostrzeżeniem mówiącym, aby trzymał się z dala od starej części wioski. To właśnie tam czeka na niego prawdziwa groza i tajemnica!

Opinia: Kolejny tytuł na podstawie visual novel, ale tym razem mam przeczucie, że będzie na prawdę porządnie straszył! xD W końcu w gatunkach nie ma ecchi i to też jest wielki plus. Mam wielką nadzieję, że wyjdzie z tego coś co będzie potrafiło wywołać u mnie dreszczyk niepokoju ;)
Bloguję?: Na bank Pierwsze Wrażenie ;]

Tytuł: Omamori Himari
Premiera: styczeń 2010
Filmik: brak

Yuuto to zwyczajny uczeń liceum, który właśnie skończył 16 lat. Jego przyjaciółka z dzieciństwa, Rin, zajmowała się nim odkąd zginęli jego rodzice. Nagle w jego życie wkracza dziewczyna o imieniu Himari. Jest kobieto-kotem samurajem, która przysięgła chronić Yuuto. Jest tylko jeden maleńki problem: nasz bohater ma alergię na koty!

Opinia: Coś mi się widzi, że ktoś podpatrzył pomysł z Nyan Koi! ;P Jednak znając życie dostaniemy typowo ecchi haremówkę, a nie tak jak w przypadku tamtej serii, naprawdę przyjemną komedyjkę. W takim wypadku ja podziękuję.
Bloguję?: Nie

Tytuł: Ladies vs Butlers!
Premiera: 5 stycznia 2010
Filmik: brak

Hino Akiharu stracił rodziców kiedy był jeszcze malutki, po czym zaadoptowała go rodzina jego wujka. Zauważył jednak, że wujaszek chce zdobyć spadek po jego rodzicach, więc aby temu zapobiec, zdecydował się pójść do szkoły z internatem – Liceum Hakureiryou. Ma jednak mały problem, jego groźny wygląd straszy dziewczyny, którymi jest większość uczniów. Nie jest w stanie dogadać się ze swoimi kolegami z klasy, aż nagle wpada na Saikyou Tomomi – jego dziewczynę z dzieciństwa!

Opinia: Kolejne ecchi choć tego bym tak szybko nie skreślała ;) Wygląda naprawdę ładnie i jak znajdę czas, to może dam mu szansę ^^
Bloguję?: Nie

To by było na tyle. Tak się jakoś zapędziłam, że prawie wszystko opisałam xD Jak sami widzicie nie ma jakichś szczególnych rewelacji w tym sezonie… no, przynajmniej z mojego punktu widzenia ;) Zawsze znajdzie się coś, żeby umilić nam zimowe wieczory, nie przeczę, ale hitów brak.

Na wszystkie tytuły sobie sporo poczekamy bo akurat tak się złożyło, że mają premierę wyznaczoną na styczeń… Rany jak ja nie chce, żeby już był styczeń! Ten upływ czasu jest straszny :(((

No nic, nie będę się dołować – w końcu przed nami jeszcze święta ^^ Trawi mnie wewnętrzna walka pomiędzy kwestią “chcę białe święta”, a “nienawidzę śniegu” xD Teraz zaś idę sobie zrobić gorącą, malinową herbatkę, wpakować się pod puchaty kocyk i zabrać za czytanie książki. To mój ulubiony sposób spędzania ciemnych i przygnębiających wieczorów – szczerze polecam wypróbować ;)

Tymczasem was zostawiam jeszcze z nową ankietą – tym razem oczywiście dotyczy sezonu zimowego. Miałam porządny problem, żeby wybrać faworyta, ale w końcu zagłosowałam na Ookami Kakushi – naprawdę mam spore nadzieje w stosunku do tego horroru :]

Cheers! :*

Stęskniliście się za notkami o SC? ;D Jeśli tak to mam dla was dobrą wiadomość – Shouri is back i ma zamiar nadrobić swoje zaległości ;] Jako że nie mam już problemów z netem, ściągnięcie odcinków nie będzie problemem, a tym samym mogę wreszcie wziąć się do pracy nad tą serią ^^

Dzisiejszy wpis jest trochę wyjątkowy, ponieważ będzie on dotyczył Shugo Chara Party!, czyli całego bloczku programów, które wchodzą w skład aktualnie emitowanej serii. Od następnego będę się już skupiać tylko na Dokki Doki, czyli pełnoprawnym trzecim sezonem anime ;) (tym samym dziś załatwiam tylko 2 pierwsze odcinki, a całą resztę w kolejnej notce)

Pora rozpocząć wielkie wyzłośliwianie się!!! <szatański śmiech połączony z niebezpiecznym błyskiem w oku> xD

Shugo Chara Party! – opening:

Jako animację widzimy fragment powycinane z poprzednich serii (przynajmniej takie miałam wrażenie) + trochę live action tańca dziewczyn z grupy Guardians 4. Piosenka nosi tytuł “Party Time” i nie jest najgorsza. Nadal za słodka żebym była w stanie ją ściągnąć i wrzucić na komórkę, ale nie przeszkadza mi słuchanie jej jako op ;)

Shugo Chara Party! – ending:

Znów główną częścią jest live action. Na środku ekranu widzimy (prawdopodobnie) teledysk do piosenki “Bravo☆Bravo”, zaś po bokach przewijają się arty z Amu w różnych przemianach. Wygląda to całkiem nieźle, a obraz dopełnia bardzo dobry utwór – Buono! znowu nie zawiodło moich oczekiwań! ;)

Live Action:

Segment live action, czyli trzy dziewczyny przebrane za Amulet Heart, Spade i Clover zajmujące się teraz prowadzeniem całego show. W większości ich rola polega na głupim uśmiechaniu się i robieniu zajawek do kolejnych części programu ;P

Czasami też dostaną jakieś zadanie jak np. w odcinku 2, kiedy to najpierw słyszą piosenkę, a później na specjalnej kostce (która mogłaby być całkiem fajnym gadżetem) muszą ułożyć twarz bohatera, który ją śpiewa.

Moim zdaniem całe live action to pomysł kompletnie chybiony. Ani to ciekawe, ani słodkie, ani nawet zabawne. Aż się chce powiedzieć „Co oni zrobili z moją Shugo Charą?!?!?!”, ech… <wzdycha>

Shugo Chara! Pucchi Puchi:

Na każdy odcinek Party przypadają dwa króciutkie epizodziki tej mini serii. Przedstawiają one przygody Ran, Miki, Suu i Dii narysowanych w SD… bardzo brzydkim SD jeśli mnie pytać o zdanie. Początkowo słysząc o tym pomyśle miałam nadzieję, że może wyjść z tego jakiś słodki i milutki tytuł, ale okazało się, że to właśnie słodkości i milutkości tutaj brakuje! Jeśli tego tu nie ma, to za przeproszeniem na czym ta seria ma przetrwać? Bo na pewno nie na wartościach fabularnych ;P

Encyklopedia:

Co odcinek przedstawiane są nam dwie shugo chary (lecą zlepki scen z ich udziałem) + krótki opis. Tu muszę przyznać, że realizacja nie jest najgorsza. Wszystko jest dość zwięzłe i konkretne, a muzykę w tle (“Dream-chasing Racer”) da się słuchać :) …tylko jaki w tym wszystkim jest sens?

Fortune-Telling:

Po „odcinku właściwym” SC wracamy w pewnym sensie do live action. Na ekranie pojawiają się cztery shugo jajka Amu. Dostajemy chwilę, aby sobie któreś wybrać, po czym słyszymy opis dotyczący tego, czy Ci co wybrali dany kolor będą mieć szczęście. Rozwaliło mnie to, że kiedy dla zabawy postanowiłam sobie przy pierwszym i drugim odcinku spróbować, to zawsze trafiałam na to pechowe (czyt. „z najmniejszym szczęściem” xD) <śmiech>

Pomysł może nie jest tak tragiczny, szczególnie biorąc pod uwagę, że Shugo Chara! jest docelowo dla dzieciaków z podstawówki. Może im się to podoba, a ja już zwyczajnie wyrosłam z takich zabaw? Cóż, starość nie radość – idziemy dalej!

Audition:

No tak… na koniec  dostajemy krótką zajawkę, która mówi nam, że jakby nie było nasze live-action-panienki powinny być cztery, a nie trzy. Okazuje się, że w Japonii będzie przeprowadzony casting do roli Amulet Diamond …wiecie, jak jesteście chętni i możecie na zawołanie lecieć do Tokio, to śmiało zapraszam do wzięcia udziału ;D Przedział wiekowy to 1 podstawówki – 3 gimnazjum, czyli jakoś 7-15 lat (jak widać ja już jestem za stara hahhaa). Zgłoszenia trwają do 19 października ;]

Shugo Chara!!! Dokki Doki – Odcinki 01-02:

Amu idąc do szkoły poznaje Rikke – nową uczennicę podstawówki. Jest się ona dość niezdarnym, ale obdarzonym wielkim sercem dzieciakiem. Jak się później okazuje jest też bardzo niezwykła, ponieważ rozumie co mówią X-Eggi. Powód tego jest prosty – trzyma w pokoju całą furę X-Jajek, które nie wróciły do swoich właścicieli bo jest jej ich zwyczajnie żal. Guardians tymczasem martwią się trochę o Yaye – w końcu za niedługo skończą szkołę, a wtedy ona zastanie jedynym Strażnikiem. Tsukasa rozwiązuje ten problem przyprowadzając Hikaru, który także przeniósł się do Seiyo i mianując go Praktykantem na Strażnika. Później w skutek małego zamieszania zostaje nim także Rikka, która ogromnie podziwia Amu i marzy o tym, aby dołączyć do Guardians.

Tyle jeśli chodzi o zamysł fabularny. Ciężko mi póki co podjąć decyzję apropo tego co czuję w stosunku do Rikki. Jest miła i słodka, ale z drugiej strony przesadnie naiwna. Tu mnie irytuje, ale tam znów rozśmieszy. Muszę zobaczyć więcej odcinków i ugruntować jakoś swoje zdanie ;)

Bardzo podoba mi się pomysł z Hikaru jako następcą Strażników ^^ Zdecydowanie ma chłopak potencjał i trzeba go wykorzystać :) Ciekawi mnie jaka będzie jego chara – mam takie wrażenie, że może ona trochę przypominać Rhytma, iż będzie to osobowość „wolna, niezależna i rozrywkowa”, tak, żeby było to przeciwieństwem aktualnego blondyna ;)

Btw ciekawie ogląda się to anime kiedy Dia sobie swobodnie lata razem z Amu. Jakoś tak przyzwyczaiłam się, że była ona czymś wyjątkowym, a teraz na stałe zagrzała miejsce w obsadzie :)

Strasznie fajne są te nowe rameczki przy Chara Nari! Zdecydowanie dodają uroku i czegoś nowego scenom przemiany (bo początkowo byłam trochę zawiedziona, że nie zmienili animacji jak to przystało na kolejny sezon magicial girls ;P).

Ogólnie to Dokki Doki może nie byłoby takie złe, ale czas trwania (jakieś 13 minut góra!) sprawia, że ledwo się coś rozwinie, już się kończy. Do tego wróciliśmy do typowego trybu „X-Egg of the week” i jak na razie nie widzę, żeby miało tutaj być coś głębszego. Proszę o jakąś konkretną fabułę! Dobija mnie to dziecinne wrażenie, które teraz sprawia SC :(

Gdyby wywalić z tego całego Party wszystko po za samym anime, to powiedziałabym, że da się to oglądać z jakąś tam przyjemnością. Jednak przy aktualnym stanie rzeczy (i mojej frustracji) jestem w stanie stwierdzić tylko jedno „Oddajcie mi starą Shugo Charę!!!”.

Cheers! :*

Ułaaaaaaa <przeciąga się> No i się przeziębiłam :/ Wiecie jak fajnie się szło, będąc właśnie w takim nieciekawym stanie, pisać próbną maturkę z matmy? ;] Do tego okazałam się jeszcze tak inteligentną osobą, że zapomniałam wziąć kalkulatora i musiałam wszystko ręcznie liczyć – moja głupota czasami mnie przytłacza ;P Całe szczęście cała matura okazała się banalnie prosta (i nawet bez pomocy technicznych skończyłam sporo przed czasem – 170 min to strasznie dużo!) ^^ …a ja mogę chorować dalej :(

Jedyne plusy jakie w tym wszystkim dostrzegam są takie, że po primo – mam czas na napisanie zaległych notek, po drugie primo – praktycznie cały dzień mogę spędzić w łóżku przy książkach ;)

Dziś zajmiemy się Kobato – słodkość i zabawność tej serii chyba wzrasta proporcjonalnie z przybywaniem odcinków :D Zdziwiło mnie, że już na tym stadium historii pojawił się crossover z Wishem, ale cóż – oglądało się przyjemnie, więc nie narzekam ^^

ODCINEK 02:

Kobato ze wszystkich sił stara się znaleźć kogoś kogo serce mogłaby uleczyć, ale niestety średnio się jej to udaje. W końcu spotyka Fujimoto, który jej dzień wcześniej pomógł. Idzie za nim, ponieważ chce się mu jakoś odwdzięczyć. Trafia do Przedszkola Yomogi, gdzie chłopak pracuje i postanawia pomóc prowadzącej je Sakayi-sensei. Poznaje tam małego chłopca Toshihiko – jest on smutny, że wszyscy źle mówią o jego mamie. Dziewczyna okazuje mu zrozumienie, a tym samym zdobywa pierwszy „kompeitou” (jap. cukierek) na znak pierwszego uleczonego serca.

ODCINEK 03:

Sakaya załatwia Kobato zakwaterowanie – od teraz będzie mieszkała w domu prowadzonym przez Panią Chitose. Poprzez zamieszanie z parasolami, nasza bohaterka poznaje Mutsumi. Dziewczyna kocha się w swoim złośliwym koledze, ale nie chce dać tego po sobie poznać. Kobato jednak zauważa, że jest ona bardzo smutna widząc go idącego pod jednym parasolem z jakąś panną. Niezdarze dość nieudolnie udaje się skłonić tą dwójkę do rozmowy, a tym samym uleczyć serce Mutsumi.

ODCINEK 04:

Kobato w drodze do Przedszkola spotyka Kohaku – anioła aktualnie mieszkającego na ziemi razem z człowiekiem Shuichiro. Nasza bohaterka nie może pojąc dlaczego widziała łzy w oczach jasnowłosej, co więcej nawet sama Kohaku tego nie pojmuje! Oświeca ich Ioryogi, który stwierdza, że płacze, ponieważ zakochała się w Shuichiro, ale jest to jednocześnie dla niej bolesne. Kobato chce, aby jej nowa przyjaciółka była szczęśliwa, dlatego zdobywa bilety do wesołego miasteczka i wysyła tam dwójkę zakochanych na randkę. Dostaje też wtedy wiadomość od posłańca Boga – Królićka. Pozostał jej tylko jeden rok na napełnienie całej buteleczki cierpieniami płynącymi z ludzkich serc.

Przemyślenia:

Toshihiko pokonał oczywiście wszelkie granice słodkości! Scena z przytulaniem w parku to chyba jeden z bardziej kochanych momentów mangi ^^ Nie dziwię się, że mały był taki poirytowany i sfrustrowany tym wszystkim co słyszał o swojej mamie. Zawsze wychodziłam z założenia, że o mnie mogą sobie ludzie mówić co chcą, ale rodziny obrazić nie pozwolę, dlatego czuję straszną sympatię do tego malucha ^^

Fajny był też oczywiście fragment z Kobato i Fujimoto kiedy zgodnie potwierdzili, że nie są przyjaciółmi xD Japończycy uwielbiają wprowadzać w życie powiedzenie „kto się czubi ten się lubi” ;)

Sakaya póki co nie odegrała za dużej roli, więc się o niej nie rozpisuję. Jest na pewno sympatyczna, ale jeśli chodzi o mangę to mam do niej neutralne nastawienie.

Szczerze mówiąc porządnie się zdziwiłam na crossover z Chobits (dwie mini-Chii wyszły słodziutko ^^)! Całkowicie mi to wypadło z głowy!! Naprawdę myślałam, że Kobato to jedyna „czysta” (czyt. bez zapożyczeń z innych tytułów) seria CLAMPu, ale jak widać były to tylko moje płonne nadzieje ;P

Po odcinku trzecim porządnie zaczęłam się zastanawiać, czy Japończycy naprawdę są narodem aż tak przywiązanym do tradycji i dobrych obyczajów, czy to tylko anime ich w ten sposób kreuje. Tak, chodzi mi o ten przesąd, że jeśli chłopak i dziewczyna idą pod jednym parasolem to znaczy, że mają się ku sobie. Nie potrafię zliczyć ile razy szłam pod jednym parasolem z jakimś kolegą (bo oczywiście zapomniał swojego ;]) – przecież to nic nie znaczy! Tradycje tradycjami, ale wydaje mi się, że kilka rzeczy ktoś tu przesadnie wyolbrzymia ;)

Epizod z Kohaku, tak jak już wspominałam, dość porządnie mnie zaskoczył. Pod względem graficznym wyszła ona oczywiście bardzo fajnie, tak samo Shuichiro – oboje mają ciut inny design niż ten mangowy, ale moim zdaniem wyszło im to na plus ^^ Jeśli zaś chodzi o głosy, to mężczyzna (Ken Narita) wypadł dość kiepsko – nie pasował mi do roli.

Co się tyczy ich historii, to muszę przyznać, że wyszło całkiem zgrabnie. Nasza blondynka zachowała tą uroczą niezdarność i marzycielskość, która jest jej znakiem rozpoznawczym, a czarno-włosy nadal sprawia dość groźne i zdystansowane wrażenie, choć w rzeczywistości tak nie jest ;] Fajnie także, że pokazano ujęcie z magicznym podlewaniem ogrodu – to chyba taki znak rozpoznawczy Wisha ^^ Brakowało mi tylko ptaszków ze złośliwymi komentarzami, ale może się ich jeszcze doczekam? xD

A właśnie! W mandze było powiedziane, że Kohaku jest aniołem, a anioły są bezpłciowe. Ja jednak będę traktować ją jako JĄ, ponieważ… tak mi pasuje ;P No nie, nie – powód jest taki, że po prostu Kohaku zawsze w moich oczach był kobietą – ma design kobiety, zakochał się w ziemskim facecie… nie potrafię inaczej myśleć!

Strasznie rozbawiła mnie impulsywna reakcja Ioryogiego na to, że dwa nie-ziemskie cielątka nie mogą wpaść na to, że Kohaku się zakochała xD Ogólnie rzecz biorąc, albo jestem osobą, która łatwo rozśmieszyć, albo nie wiem, ale zawsze wybucham radosnym śmiechem kiedy widzę wkurzającego się pieska-maskotkę, który potem zionie ogniem na Kobato xD Jej „hidoi-desu~” tym bardziej dopełnia obrazu ;]

Bardzo mnie ciekawi jak oni mają zamiar zakończyć to anime. To znaczy chodzi mi o to, że czarno widzę napełnienie tej buteleczki w ciągu jednego roku. “Cukiereczki” są malutkie i przez 24 odcinki w życiu im się nie uda. W takim wypadku, albo zrobią open-ending, albo wymyślą Kobato powód, aby nie chciała wypełnić swojej misji, a tym samym nie chciała opuścić ziemi ^^

Btw czy ktoś pamięta, czy w mandze też dostała taki limit czasowy? Bo ja kompletnie sobie tego nie przypominam… hmmm….

Zapraszam jeszcze na screeny, a ja biorę się za pisanie kolejnego tekstu (ech, mam dziś natchnienie ;]) :) A właśnie! Od następnej notki wracam z blogowaniem Shugo Chary!, więc jeśli się stęskniliście, to już nie musicie narzekać ;)

Screeny:

Cheers! :*

Mamy dziś prawdziwie melancholijny dzień, ponieważ jak przystało na 1 listopada, obchodzimy Wszystkich Świętych. Ma ono niepowtarzalną i jedyną w swoim rodzaju atmosferę, którą nie potrafi wywołać nic innego ^^

Na jeden dzień zapomina się o wszystkim innym, odwiedza groby swoich bliskich i wspomina jak to było kiedy jeszcze byli z nami. Ja zawsze popadam w taką swego rodzaju zadumę i zastanawiam się jaki był mój dziadek. Myślę sobie “ciekawe czy by mnie polubił?”. Smutno mi, że nie miałam okazji go poznać…

Przygotowałam dziś dla was piosenkę “Everytime You Kissed Me”, ponieważ jest bardzo spokojna, nastrojowa i… może odrobinkę przygnębiająca? Idealna jako delikatny akcent Dnia Wszystkich Świętych. Mimo, że jest to utwór będący na soundtracku do anime, tekst jest w całości po angielsku, czyli tym razem powinniście bez problemów móc ocenić jak wyszedł mi przekład :) Od razu zaznaczam, że w kilku miejscach troszkę zmieniłam idąc raczej na “zachowanie sensu” niż “dokładność tłumaczenia”. To co po ichniemu brzmi dobrze, u nas niekoniecznie, dlatego stwierdziłam, iż lepiej zrobić kilka przekłamań, ale zachować trochę tej poetyckości oryginału ^^

Zapraszam do posłuchania wokalnej wersji “Lacie” – na początku miałam do niej opory, ale teraz uważam, że to prawdziwie piękna piosenka ^^

EMILY BINDIGER – EVERYTIME YOU KISSED ME

Everytime you kissed me
I trembled like a child
Gathering the roses
We sang for the hope
Your very voice is in my heartbeat
Sweeter than my dream
We were there, in everlasting bloom

Roses die,
The secret is inside the pain
Winds are high up on the hill
I cannot hear you
Come and hold me close
I’m shivering cold in the heart of rain
Darkness falls, I’m calling for the dawn

Silver dishes for the memories,
For the days gone by
Singing for the promises
Tomorrow may bring
I harbour all the old affection
Roses of the past
Darkness falls, and summer will be gone

Joys of the daylight
Shadows of starlight
Everything was sweet by your side, my love
Ruby tears have come to me, for your last words
I’m here just singing my song of woe
Waiting for you, my love

Now let my happiness sing inside my dream……….

Everytime you kissed me
My heart was in such pain
Gathering the roses
We sang of the grief
Your very voice is in my heartbeat
Sweeter then despair
We were there, in everlasting bloom

Underneath the stars
Shaded by the flowers
Kiss me in the summer day gloom, my love
You are all my pleasure, my hope and my song
I will be here dreaming in the past
Until you come
Until we close our eyes

EMILY BINDIGER – ZA KAŻDYM RAZEM KIEDY MNIE CAŁOWAŁEŚ

Za każdym razem kiedy mnie całowałeś
Drżałam niczym dziecko
Zbierając róże
Śpiewaliśmy z prośbą o nadzieję
Twój głos pokrył się z biciem mego serca
Słodszy niż marzenia
Byliśmy tam, trwając w wiecznym rozkwicie

Róże umierają
Tajemnicę odnajdziesz wewnątrz bólu
Wiatry szaleją wysoko na wzgórzach
Nie jestem w stanie Cię usłyszeć
Podejdź i mocno mnie przytul
Drżę z zimna w sercu deszczowej nawałnicy
Zapada ciemność, wołam z prośbą o świt

Srebrna zastawa za wspomnienia
Za dni, które odeszły
Śpiewam za obietnice,
Które może przynieść jutrzejszy dzień
Przygarniam wszystkie stare uczucia
Róże przeszłości
Zapada ciemność, lato za niedługo minie

Radości przy świetle dnia
Cienie światła gwiazd
Przy Tobie wszystko było tak słodkie, mój ukochany
Rubinowe łzy zjawiły się na Twe ostatnie słowa
Jestem tutaj śpiewając mą pieśń cierpienia
Czekając na Ciebie, mój ukochany

Teraz pozwól szczęściu śpiewać wewnątrz mego snu…

Za każdym razem kiedy mnie całowałeś
Moje serce trawił tak wielki ból
Zbierając róże
Śpiewaliśmy o smutku
Twój głos pokrył się z biciem mego serca
Słodszy od rozpaczy
Byliśmy tam, trwając w wiecznym rozkwicie

Pod gwiazdami
W cieniu kwiatów
Pocałuj mnie w ten posępny, letni dzień, mój ukochany
Jesteś mą rozkoszą, nadzieją i piosenką
Będę tu, uciekając marzeniami do przeszłości,
Aż do momentu kiedy się zjawisz
Kiedy zamkniemy nasze oczy

Download:
Pandora Hearts – Emily Bindiger – Everytime You Kissed Me

Cheers! :*

Jak ja tego nie lubię! ;] Kiedy zabieram się za wyszukiwanie obrazków do notki mam jakieś hasło, którym się kieruje… tylko dlaczego zawsze musi mi zejść na dziesiątki innych artów kompletnie nie związanych z tematem, ponieważ “muszę je zapisać bo są tak ładne!”? Tym samym znów przypchałam dysk obrazkami, ale co tam :) Może starczy tego na jakiś czas xD

Dziś przedstawiam wam kolejny Przegląd mang ^^ Aż sama jestem zdziwiona, że to już piąta odsłona ;) Ostatnimi czasy nazbierało mi się mnóstwo tytułów z przeróżnych gatunków i jeśli moja notka skłoni was do rzucenia okiem na choć jeden z nich, to uznam ją za sukces ^^

Przy okazji – planuję zrobić takie mini wydanie specjalne Przeglądu, ale na czym to będzie polegało dowiecie się w przyszłości ;) Teraz już zapraszam do lektury!

Barajou no Kiss – większość dziewczyn ma bzika na punkcie biżuterii, ale nie Anise Yamamoto. Przeszło jej, kiedy będąc dzieckiem dostała od swojego ojca różany kołnierzyk (chodzi o taki wisiorek-obrożę), który miał być swego rodzaju amuletem chroniącym ją przed złem. Jednakże był pewien haczyk – jeśli kiedykolwiek go ściągnie (łatwiej powiedzieć niż zrobić!) zostanie jej wymierzona “kara”. Nie żeby ją to obchodziło, ponieważ uwaga jaką przyciąga kołnierzyk w szkole nie jest dla niej niczym przyjemnym. Jednak kiedy ma miejsce pewien incydent, kołnierzyk zagadkowo znika, a ona dochodzi do wniosku, że kara o której mówił jej ojciec jest czymś innym niż jej się wydawało – dziewczyna zostaje Dominionem czterech Rycerzy Róży.

Kiedyś przez przypadek wpadłam na MALu na tą serię i po zobaczeniu kreski po prostu się zakochałam! Okropnie mi się podoba wygląd BnK ^^ Bohaterowie szybko budzą sympatię – tak Anise, nie będąca typową damą w opresji, jak i czwórka Rycerzy Róży, którzy przedstawiają świetny wachlarz osobowości. Każdy znajdzie tu swojego ulubieńca :) (moim od razu został Kaede ^^)  Historia jest ciekawa i szybko można się w nią wkręcić. Mamy trochę komedii i trochę romansu (w końcu ona jedna, a ich czworo/pięcioro :)) – naprawdę bardzo polecam!

Przeczytaj: ENG, (ponoć tłumaczy to pewna grupa, ale kiedy chcę wejść na ich stronę, Avast wywala mi komunikat o wirusie – wchodźcie na własną odpowiedzialność!!!) PL

S・L・H – w dzień swych szesnastych urodzin, Kozue Hiyoki zostaje we śnie odwiedzona przez mężczyznę, który kradnie jej serce – dosłownie! Zdecydowana, aby go odnaleźć i odzyskać swoje skradzione serce Hiyoki przenosi się do Akademii Św. Nazaret. Zamieszkuje w akademiku S-Hall… i szybko zdaje sobie sprawę, że jego mieszkańcy nie są tacy jak myślała… Na ten przykład, wszyscy to chłopcy!

To jest druga po BnK manga od Ayi Shouoto, którą chcę polecić. Skusiłam się na nią ze względu na kreskę, ale szybko okazuje się, że schodzi ona na drugi plan, ponieważ wciągamy się w historię :) Opowieść ta zawiera mały element nadprzyrodzony, mianowicie główna bohaterka ma zdolność oglądania snów innych ludzi. Okropnie mnie to zainteresowało, gdyż nie pamiętam, żebym widziała gdzieś ten motyw ;)

Przeczytaj: ENG, PL

Fairy Tail – Lucy to 17-letnia dziewczyna, która chce zostać w pełni wykwalifikowanym magiem. Pewnego dnia, odwiedzając miasto Harujion spotyka Natsu, młodego chłopaka, który bardzo łatwo dostaje choroby lokomocyjnej. Nie jest on jednak zwykłym dzieciakiem. Jest członkiem jednej z najbardziej (nie)sławnych gildii magów – Fairy Tail.

Ogólnie rzecz biorąc, to mamy do czynienia z typowym shonenem. Lucy, Natsu i wybierają sobie zadania, które ludzie zlecają do wykonania członkom gildii magów i przeżywają podczas nich spore przygody. Mamy dużo walk, przesympatycznych bohaterów i duże tempo akcji. Trochę nie mogłam się na początku przyzwyczaić do kreski (jest dość nietypowa), ale szybko wkręciłam się w fabułę i teraz z chęcią pochłaniam kolejne rozdziały ^^ Polecam!

Przeczytaj: ENG, PL

Rave Master – Kontynent Pieśni pochłonął chaos. Groźna, sekretna organizacja znana jako Demon Card wykorzystuje moc Dark Bring, aby zniszczyć wszystko co stanie im na drodze. Jedyna rzecz zdolna to powstrzymać, to kamienie Rave. Niestety 50 lat temu, zostały one rozrzucone po świecie w wyniku ogromnej eksplozji. Aby raz na zawsze rozprawić się z Dark Bring, Rave Master musi je teraz powtórnie zebrać – zadanie to zostaje powierzone 16-letniemu chłopcu o imieniu Haru Glory pochodzącemu z Wyspy Garage. Z pomocą przyjaciół, zmiennokształtnego miecza oraz Plue – magicznego stworzenia, stawi on czoła wielu przygodom. Los świata spoczął w rękach nowego, młodego Rave Mastera…

Jest to seria, którą stworzył Hiro Mashima zanim zabrał się za Fairy Tail. Z ciekawości postanowiłam rzucić okiem na kilka pierwszych rozdziałów i muszę przyznać, że wywarły na mnie lepsze wrażenie niż początek FT. Jest to takie jakby sympatyczniejsze fantasy ^^ Mamy tu także plus dla co poniektórych dziewczyn – RM posiada wątek romantyczny ;) Do tego dostrzegalny jest już w początkowej fazie historii, a trzeba wziąć pod uwagę, że całość ma 296 rozdziałów! ^^ Jest to dobry shonen, przy którym naprawdę przyjemnie można spędzić czas. Najlepsze jest też to, iż jeśli czyta się RM po FT, to od razu można stwierdzić, które postacie z tej drugiej serii były na kim wzorowane ;)

Przeczytaj: ENG, PL

Gakuen Alice – Mikan i Hotaru to dwie najlepsze przyjaciółki, które dorastały razem w małym miasteczku. Kiedy Hotaru przenosi się do szkoły dla geniuszów w Tokio, Mikan tak bardzo za nią tęskni, ze postanawia tam za nią pojechać. Okazuje się, że jej przyjaciółka uczęszcza do Gakuen Alice, szkoły dla ludzi obdarzonych zdolnościami nadprzyrodzonymi zwanymi “Alice”. Narumi, nauczyciel w tejże placówce, odkrywa, że Mikan też posiada swoją Alice i jeśli chce, także może się przenieść do Akademii. Znajdzie tam ona przyjaciół, miłość i przeżycia, których nigdy nie zapomni!

To jest seria, w której ostatnimi czasy zakochałam się po uczy, natomiast Natsume zaliczam do mojego prywatnego haremu ;P Genialna historia (z bardzo dobrym wątkiem miłosnym! Tutaj naprawdę widać, że uczucia się rozwijają i z czasem przeradzają w coś mocniejszego ^^) , która oprócz początkowej idyllicznej wizji ma też drugie, mroczniejsze dno. Niesamowici bohaterowie o pełnym rozrzucie charakterów. Od wiecznie pozytywnej Mikan, poprzez złośliwą Hotaru, Ruke – nieśmiałego blondyna oraz wcześniej wspomnianego Natsume, który jest geniuszem z niebezpieczną mocą i teoretycznie złą osobowością, a tak naprawdę… przekonajcie się sami ^^ Fajnie się także ogląda jak zmienia się kreska w trakcie serii, a bohaterowie widocznie dorastają :) Jak dla mnie mocne 10/10 – najlepsza tego typu seria od czasów CCS ^^ Z niecierpliwością czekam na kolejne rozdziały!

Przeczytaj: ENG, PL

Millennium Snow znane także jako Thousand Years of Snow – 17-letnia Chiyuki Matsuoka urodziła się z chorobą serca, a jej lekarze właśnie orzekli, że nie dożyje tyle, aby zobaczyć tegoroczny śnieg. Touya to 18-letni wampir, który nienawidzi krwi i odmawia wybrania człowieka na swojego partnera – jeśliby to jednak zrobił, oboje mieliby przed sobą tysiąc lat życia.

Historia ta wyszła spod pióra (zastanawiam się czy jest to dobre określenie dla mangi xD) Bisco Hatori znanej ze swojej drugiej serii, mianowicie Ouran High School Host Club ^^ Ostatnio nabyłam polskie wydanie Ourana i naprawdę bardzo mi się spodobał, a więc postanowiłam zobaczyć co też jego autorka jeszcze stworzyła :) MS to romantyczna opowieść z dobrze wykreowanymi bohaterami (strasznie spodobała mi się Chiyuki – przebojowa dziewczyna! ;)) i ciekawą, dość nietypową historią o człowieku i wampirze (w pewnym momencie pojawia się także wilkołak) – od razu zaznaczam, że nie chcę słyszeć, iż jest to podobne do Zmierzchu bo może się to źle skończyć dla osoby komentującej ;P Moim zdaniem warto zapoznać się z Tysiącem Lat Śniegu, ale istnieje mały problem. Aktualnie dostępne jest tylko 9 rozdziałów, ponieważ projekt ten wylądował na on-hold do czasu skończenia Ourana :(

Przeczytaj: ENG, PL

Koi, Hirari – posiadająca czyste serce oraz kochająca jedzenie Sumire Misaki przenosi się razem z rodziną do miasta, gdzie zakochali się jej rodzice. Dziewczyna także doświadcza tu swojej pierwszej miłości – spotyka pewnego chłopaka kiedy ten chce uciec ze swojego domu! Los chce, ze Kaduki Miyamoto okazuje się kimś więcej niż początkowo by się wydawało – pochodzi z bogatej rodziny i jest tancerzem tradycyjnego japońskiego tańca! Czy pierwsza miłość Sumire okaże się szczęśliwa? A może leży przed nią prawdziwie wyboista droga…?

Już kiedyś pisałam apropo Miko Mitsuki i jej Rensou no Aria – tym razem przedstawiam wam inną serią jej autorstwa. Bardzo podoba mi się kreska tej Pani i swego czasu czytałam wszystko co wpadło mi w ręce znakowane jej nazwiskiem ^^ Historia lekko zahacza o dramacik (choć w głównej części to oczywiście romansidło) i jest ciekawie poprowadzona. Mimo, że ma tylko 2 tomy, łatwo się wciągnąć – później tylko się żałuje, iż się tak szybko się skończyła ;)

Przeczytaj: ENG, PL

By Hero, to one-shot, który zostawiłam sobie na koniec – Sendrick to mały wróbelek, który zawsze najbardziej na świecie nienawidził ludzi. Całe życie musiał w strachu przed nimi uciekać, ale pewnego dnia przypadkowo wpada na chłopczycę o imieniu Kayana. To nieoczekiwane spotkanie może sporo zmienić w poglądach Sendricka…

Raz na jakiś czas lubię przeczytać sobie jakiegoś romantycznego one-shota, niestety ostatnio trudno mi dogodzić. Prawda jest taka, że ciężko znaleźć coś oryginalnego (chyba za dużo ich już widziałam xD), ale By Hero to niespodzianka. Wróbelek odgrywa tu w pewnym sensie rolę narratora i dzięki niemu poznajemy losy głównych bohaterów – ciekawy pomysł, ładna realizacja, a charaktery zwierzaków po prostu świetne! ^^ Zdecydowanie warto przeczytać jeśli szuka się czegoś uroczego i nietypowego :)

Przeczytaj: ENG, PL

Dwa dni pisania i udało mi się ukończyć Piąty Przegląd Mang ^^ Jako że aktualnie otaczają nas szare i ponure dni, mam nadzieję, że któryś z tych tytułów potrafił będzie choć na chwile odpędzić nieprzyjemny nastrój widoczny za oknem i zabrać was do bardziej kolorowego świata ;)

Życzę miłego czytania, ja zaś idę sobie zrobić owocową herbatkę – nic tak nie przeciwdziała jesiennej depresji jak zapach malin unoszący się znad przyjemnie ciepłego kubeczka! ;]

PS: Nie mogę się powstrzymać, żeby nie powiedzieć choć słowa apropo aktualnej ankiety – dobrze wiedzieć, że tak wiele osób wybrało odpowiedź pierwszą :) Chyba z czytaniem nie jest jednak w naszym kraju tak źle jak mówią xD Rozbroiły mnie za to 3 głosy na ostatnią opcję ;P

Cheers! :*

Dzisiejszym głównym punktem programu jest referat, który nabazgrałam kiedy nie miałam neta. Zaraz się przekonacie jakiego natchnienia dostałam (ogroooom tekstuuuu ;P) hahahah

Cieszę się, że mam już tą notkę napisaną i jedyne co jeszcze pozostaje to korekta błędów :) Byłam dzisiaj w nowo otwartym centrum handlowym (ogrooomneeee!) i kompletnie nie mam na nic siły xD

Wracając jednak do PH – postanowiłam tym razem nie robić streszczeń. Poniższa notka zawiera moje ogólne przemyślenia dotyczące całej serii + kilka słów apropo OST2 i Specialu 03,04. Jakby nie było żegnamy się dziś z Pandorą i jej obecnością na blogu – …chyba, że kiedyś postanowią zrobić jakieś OAVki ;)

Przemyślenia końcowe:

Pandora Hearts to seria dobra, ale niestety bardzo nierówna i to pod praktycznie każdym względem.

Pomijając już sam fakt, że grafika jest dość specyficzna i nie raz aż nienaturalnie czarne cienie na włosach czy twarzach doprowadzały mnie do szału, to miała ona swoje lepsze i gorsze chwile. Nie wiem czy to jest wina jakości w jakiej oglądałam (starłam się trzymać około 200 megowych avkiów lub mkv), ale niektóre sceny wyglądały naprawdę nieciekawie w porównaniu do innych faktycznie ślicznych (moim zdaniem ostatni odcinek wyglądał rewelacyjnie ^^).

Do tego potwory alias chainy były błeeee ;p Nie uznaję tego za minus bo studio dokładnie trzymało się mangowych projektów, ale chce zaznaczyć, że Japończycy uwielbiają ohydnie wyglądające monstra. Zagrajcie sobie w jakieś japońskie rpg – tam zawsze jakiś boss musi być wstrętnym-oślizgłym-glutem lub czymś w ten deseń ;]

Przechodząc jednak z wrażeń wizualnych na te słuchowe. Muzyka była boska! Co prawda nie spodziewałam się, że Yuki Kajiura jest w stanie zawalić jakikolwiek soundtrack, ale i tak zaskoczyło mnie jak świetna była ścieżka dźwiękowa do Pandory ^^ Każdy z dwóch OST zawiera utwory prawdziwie nastrojowe, melancholijne, jak i te wesołe, optymistyczne. Najfajniejsze jest to, iż pomijając całą otoczkę i to, że piosenki bardzo dobrze wpasowują się w anime i dane sceny, świetnie słucha się ich bez tego wszystkiego :) Bardzo często odpalam sobie te „ulubione” i słucham np. jadąc autobusem, czy przed snem leżąc w łóżku ;)

Ogólnie rzecz biorąc bardzo przyciągało mnie do tej serii wrażenie, że mam do czynienia z mroczniejszą wersją opowieści o „Alicji w Krainie Czarów”. Mieliśmy tytułową Alicję, karty jako nazwy chainów, Kota Cheshire – strasznie podobała mi się taka wypaczona wersja opowieści Lewisa Carrolla;]

Co się tyczy samej fabuły – to był pierwszy czynnik, który zainteresował mnie tym tytułem. Jestem wielką fanką fantastyki i science-fiction, a tym samym od razu zwróciłam uwagę na ciekawy wątek chłopca wtrąconego do otchłani. Nie miałam jeszcze z czymś takim do czynienia, więc to był wielki plus ^^ Niestety sprawa wygląda tak, że fillery trochę zabijają tą serię. Zdecydowanie fragmenty oparte na mandze są jakby lepiej zrobione i dopracowane oraz oczywiście przestawiają fajniejsze wątki niż te zmyślone przez scenarzystów. Trochę wkurza mnie fakt, że końcówka tego anime została zrobiona tak jak została. Brakuje tu tego dramatyzmu, z którego słynie PH. Pojawienie się Zaia w wersji pisanej było szokiem, a konfrontacja z nim porządnie poruszyła wszystkich bohaterów. Tutaj Oz jakoś za szybko otrząsnął się z tego wszystkiego. Do tego moja ulubiona Sabrie Arc nie została zanimowana :( Ogólnie te ostatnie odcinki nie były jakoś strasznie złe (w końcu musieli zrobić jakoś ten open ending), ale spodziewałam się czegoś lepszego…

Dajmy na to walki – tak ta z tym wielkim smoko-podobnym-czymś jak i ta z Griffonem to było takie hop siup i gotowe. Zero emocji ;p

Idźmy jednak dalej – bohaterowie. To jest zdecydowanie jeden z najjaśniejszych atutów Pandory! ^^ Barwni, zabawni, głębocy. Oz urzekł mnie tym jak sprzecznie prezentował się jego zewnętrzny i wewnętrzny charakter. Chciał sprawiać wrażenie wiecznie radosnego optymisty, a tak naprawdę pożerał go smutek i melancholia. Z drugiej strony Gil, który na początku wydawał mi się tą poważną i twardą postacią, okazał się sentymentalną i uczuciową głową wodorostów xD Alice – niby prostolinijna dziewucha, a też skrywa swoją tajemnicę. Break – wesołek z mroczną przeszłością. Uwielbiam to, że nikt nie jest taki jak się na początku wydaje. Powierzchowność zwodzi nas apropo tego jacy są naprawdę. Tutaj zdecydowanie każdy zasługuje na pochwałę ^^

Pozytywnie zaskoczyły mnie także relacje pomiędzy bohaterami. Nikt nie próbował tutaj na siłę upchnąć romansu, który prawdę mówiąc pasowałby jak piernik do wiatraka. Raczej postawiono na przyjaźń i to taką pełną oddania i prawdziwie szczerą – w żadnym aspekcie nie zahaczała o shonen-ai i jestem prze szczęśliwa z tego powodu. Japończycy uwielbiają wszędzie pakować najróżniejsze podteksty, a tutaj wszystko było takie… hmmm… brakuje mi określenia… “heartwarming”? Tak, o to słowo mi chodzi ^^

Ogólnie to Pandora całkiem nieźle wyszła jako swego rodzaju fuzja przeróżnych gatunków. Fragmenty komediowe były okropnie zabawne (króluje tu odcinek 20! xD), a te tajemnicze i smutne potrafiły wywołać u mnie jakąś taką melancholię…

Jakie są więc końcowe wnioski? Na pewno muszę złożyć wielkie podziękowania autorom tego anime, ponieważ dzięki serii „ruchomej”, zabrałam się za czytanie mangi, którą uważam za jedną z lepszych z jakimi kiedykolwiek miałam do czynienia ^^ …a teraz tak na serio. Jest to zdecydowanie tytuł dla tych, dla których liczy się przekaz, a nie jego forma. Można się rozkoszować bardzo dobrą fabułą i świetnymi bohaterami, ale strona wizualna czasami robi małe zgrzyty. Za to muzycznie mamy przed sobą geniusz w najczystszej postaci ^^ Wielbiciele zagadek, niedopowiedzeń, mrocznych faktów także zdecydowanie znajdą tu coś dla siebie. Pandora promieniuje specyficzną aurą tajemnicy, skutecznie przyciągającą przed ekran ;)

Nie pozostaje mi nic innego jak liczyć, ze może w przyszłości ukaże się coś jeszcze spod szyldu PH. W końcu seria TV Tsubasa Chronicle rewelacją nie była, ale OAVki potrafiły zrobić piorunujące wrażenie – z chęcią widziałabym coś takiego także w wykonaniu Oza i spółki ;D W końcu kto nie ma ochoty zobaczyć jeszcze raz uśmiech naszego optymistycznego blondyna, płaczącego z byle powodu Gila, czy obżerającą się Alice? Kochanego tsundere Elliota, złośliwego Breaka i niepozorną Sharon? Uważam, że mimo wszystkich niedociągnięć jakie można wytknąć temu tytułowi, ma on w sobie coś takiego, że oglądając czy czytając czujemy się jak zaczarowani ^^

PH Special 03 – Zwalił mnie z nóg! Oglądałam go kilka razy, a i tak potrafił wywołać u mnie ogromne wybuchy śmiechu i wielki uśmiech na twarzy! xD Jeśli Ph byłoby szkolną komedią i miałoby w ten sposób wyglądać, to ja jestem na tak! Geniusz! ;] Gil jako nauczyciel pasuje idealnie, a Alice się jak najbardziej sprawdza jako przywódca gangu ;P Najlepiej wypadł jednak Jack – on jako taki badass to coś czego nie można nie zobaczyć – kompletnie wywrócili mu charakter do góry nogami :) Trzeba to zobaczyć!

PH Special 04 – oprócz tego, że chibi Alice i Echo wyglądały słodziutko, jakoś szczególnie nie wywołał u mnie radosnego rechotu… przynajmniej część właściwa xD Dodatek po zapowiedzi odcinków rozłożył mnie na łopatki całkowicie – szczególnie Vincent i łamaniec językowy w jego wykonaniu hahahah Jak można było się spodziewać, Ozowi wyszło perfekcyjnie xD

Btw sami spróbujcie sobie to szybko, dwukrotnie wypowiedzieć (masakra! ;]) “aka kuchibiru ao kuchibiru kuchibiru” (nie wiem dlaczego, ale jak ja tego słucham to wydaje mi się, że wymawiają “chibigiru”, ale według przekładu “usta” to właśnie “kuchibiru” ^^)

Pandora Hearts OST2 – już to mówiłam, ale powtórzę jeszcze raz – geniusz! ^^ Naprawdę po tych dwóch soundtrackach do Pandory przysięgam, że wielbić będę Yuki Kajiure po wsze czasy! ;)

Jeśli chodzi o moje ulubione utworki, to tak: „Reminisce” (1 i 2) jest tak przyjemnie melancholijne, „Pandora Hearts Expanded” – spodziewałam się czegoś innego, ale i tak nie jest źle :) Lubię ten motyw, więc w każdej wersji przyjemnie mi się go słucha ^^ „The Relief” to TRC jak żywe! W pewnym momencie brzmi jakby był istnie wyciągnięty z Tsubasy. „Reveal”, takie niby nic specjalnego, ale kościelne organy budują taki nastrój, że aż włoski na rękach się jeżą ;] Słysząc „A Shadow” mam ochotę się odprężyć i odlecieć gdzieś myślami – cudownie nastrojowy. „ Narrate” to spokojny utworek, który polepsza mi humor, czuję w nim taki optymistyczny przekaz. Na „Melody 2”, czyli „Lacie” w wersji na pianino, czekałam już od dawna – nie zawiodło moich oczekiwań ^^ „Gravel” – gitarka! Okropnie kojarzy mi się z muzyką do Final Fantasy (VIII szczególnie! :)), a to bardzo pozytywna sprawa, ponieważ tamte OST potrafię słuchać godzinami ;) „Do It Later” mnie oficjalnie rozbroiło! Po usłyszeniu praktycznie turlałam się po podłodze ze śmiechu ;] „Revolve” to kolejna aranżacja głównego motywu przewodniego PH.

Na koniec zostawiłam sobie główny „smaczek” tej płytki, czyli „Everytime You Kissed Me”. Początkowo miałam do tejże piosenki pewne opory, ale teraz naprawdę jestem uzależniona i muszę jej posłuchać chociaż raz dziennie ^^ Piękny głos, ładny tekst (nudziło mi się kiedy nie miałam neta to go przetłumaczyłam xD Dodam na dniach ^^), nastrojowa melodia – szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że ktokolwiek zrobi wokalną wersję „Lacie”, ale jeśli taki ma być efekt końcowy to ja jestem za! ^^

Cóż, tym sposobem doszliśmy do końca tej notki :) Musimy się pożegnać z Pandora Hearts – przyznaję, że przyjemnie spędziłam przy niej czas. Ostatecznie wystawiłam jej MALowe 8/10 i będę się tej decyzji trzymać ^^

Screeny:

Cheers! :*

Raaaany! Jeszcze jeden dzień bez internetu i chyba bym zwariowała! ;P Od dziś zabieram się za wielkie nadrabianie zaległości – zaczynamy od nowego rozdziału SC ^^ Podziękowania za szybką pracę należą się Wiedźmie!

Shugo Chara!
Tom 03 – Rozdział 03 (13)

Download:
[Dream-Universe] Shugo Chara – ch.13 PL

Po pierwsze i najważniejsze, chciałabym dziś podziękować wszystkim, którzy zgłosili się do pomocy przy edycji SC! Nie byłam w stanie wam wszystkim odpisać, ale naprawdę bardzo dziękuję za dobre intencje ^^ Gdybyśmy mieli więcej tłumaczy, to przygarnęlibyśmy więcej osób, ale póki co tylko byście się nudzili, więc cieszcie się wolnym czasem ;)

Tym samym kilku dni temu w ekipie skanlacyjnej Dream Universe powitaliśmy Rubi! Mam nadzieję, że przyjmiecie ją równie ciepło co my ;)

Teraz zaś przejdę do spraw mniej istotnych – myślałam, że mnie trafi! Przez około tydzień nie miałam internetu! Może czasami wskoczył na 15 minut i to by było wszystko :/ Oj, dopiero teraz widzę jakie to okropnie frustrujące kiedy nagle człowiek jest praktycznie odcięty od świata <wzdycha> Miejmy nadzieje, że takie “słodkie niespodzianki” już się mi więcej nie powtórzą i będę mogła sobie spokojnie funkcjonować ^^

Btw spokojnego funkcjonowania! Oczywiście net musiał paść w momencie kiedy go najbardziej potrzebowałam bo jestem w trakcie przygotowywania mojej próbnej prezentacji maturalnej z polskiego. Temat: “Analizując wybrane przykłady przedstaw różnorodne wizje zaświatów w literaturze i filmie” :) Od razu mi się bardzo spodobał, choć byłam wkurzona, że nie dała komisja tego, który był w zeszłym roku i który robiłam na próbną zdawkę, czyli “Katastroficzna wizja końca świata w literaturze i filmie” <= mam ciągoty do “specyficznych” tematów xDD

Ale wracając do aktualnej prezentacji – pięknie wypożyczyłam sobie Mitologię Japońską i postanowiłam przedstawić ich spojrzenia na underworld ;] Myślę, że w tym temacie komisja mnie nie zagnie ;p Swoją drogą to polecam przeczytać sobie wyżej wspomnianą mitologię. Jest strasznie naturalistyczna (dość dokładnie opisuje niekiedy obrzydliwe sceny), ale czyta się ją bardzo szybko i jeśli kogoś interesuje Japonia, to zdecydowanie jest to pozycja obowiązkowa :) Osobiście byłam w szoku, że znalazłam ją w bibliotece. Pani aż z magazynu mi ją musiała przynieść, na co komentarz mojej przyjaciółki “No tak, nikt inny oprócz takiego maniaka jak Ty tego nie czyta” xD Zaznaczam, że dziewczyna tylko się ze mną drażniła (jak to mamy w zwyczaju ;]) bo sama też interesuje się nietypowymi kulturami i cywilizacjami wschodu. Dobrałyśmy się naprawdę ciekawie – ja chcę iść na Japonistykę, a ona na Arabistykę xD

Dobra, kończę to moje zanudzanie was ;) W końcu chcę jeszcze dzisiaj dodać drugą notkę! Póki co zaś życzę miłego czytania ^^

Cheers! :*

Dziś pierwsze Skrócone PW – niby chciałam wszystkie serie jakie mi jeszcze zostały umieścić w jednej notce, ale jako że miałam czas tylko na dwa odcinki, to postanowiłam pozostałe tytuły odfajkować następnym razem, a teraz zająć się pisaniem, póki mój wen chce współpracować ;)

Obejrzałam sobie 11eyes i Nyan Koi! – są to całkowicie od siebie różne propozycje, jakie otrzymaliśmy tej jesieni. Obie mają w sobie elementy romansu, ale jego przedstawienie jest diametralnie odmienne. Tutaj powaga, tam komedia. Jeden wzbudza lekki niepokój, drugi to idealny poprawiacz nastroju ;) Można by rzec, że każdy znajdzie coś dla siebie xD

11eyes

Szczerze mówiąc podchodziłam do tej serii z wielkim dystansem, ponieważ to kolejny tytuł, który powstał na postawie eroge. Historia obraca się wokół Kakeru – cichego chłopca wychowanego w sierocińcu (jego siostra popełniła samobójstwo), ciągle noszącego opaskę na oko. Całe szczęście miał on zawsze przy sobie Yukę – uśmiechniętą, troskliwa dziewczynę, pragnącą mu nieba przychylić ;) Problemy zaczynają się w momencie, kiedy to nasza dwójka nagle ni z tego ni z owego przenosi się do czegoś na kształt równoległej rzeczywistości, gdzie na niebie góruje czarny księżyc. Inni ludzie jakby rozpłynęli się w powietrzu, a bohaterowie zostają zaatakowani przez dziwne potwory. Po chwili strachu udaje im się wrócić do normalnego świata, ale… co to u licha było?!

Muszę przyznać, że to całkiem niezły tytuł (polecam fanom nietypowych serii) – oglądało mi się naprawdę przyjemnie choć nazywanie tego „horrorem” to zdrowa przesada. Więcej w tym było romansidła niż chwil grozy ;P Wątek romantyczny jest tak niewinnie i słodko poprowadzony (typ „Będę Cię chronił!” xD), że aż dziw, iż gra o tym samym tytule to porządne 18+! Jedynie irytowało mnie ecchi – no ludzie! Jeśli nie darują sobie pokazywania ujęć bielizny w każdej możliwej sytuacji, to mnie chyba coś trafi! Graficznie strasznie mi się podoba – to jest ten sposób rysowania, gdzie oczy zajmują 80% twarzy ;] Design postaci jest fajny, a same postacie? Hmm… Kakeru to bishonen jak się patrzy (^^), jest dość zamknięty w sobie, a to od razu wzbudza w widzu sympatię :) Za to Yuka rozbraja naiwnością i słodkością – jeśli ktoś ma uczulenie na takie osoby, to radzę uważać ;] Muzycznie jakoś szczególnie się nie wyróżnia – podoba mi się OP, ale wokal w endingu z lekka razi moje uszy. Ogólnie rzecz biorąc historia jest poprowadzona dość ciekawie – zdecydowanie zainteresowało mnie czym jest dziwna równoległa rzeczywistość i jak to się wiąże z opaską na oko, którą nie zdejmuje Kakeru. Mam nadzieję, że w przyszłości, więcej skupimy się właśnie na tych kwestiach, niż kolejnych uroczych momentach KakeruxYuka xD To miał być w końcu horror!

Opening: Ayane “Arrival of Tears”
Ending: Asriel “Sequentia”

Nyan Koi!

Po pierwszych opisach w ogóle nie miałam w planach bliższy kontakt z tą serią, ale po przeczytaniu niektórych opinii postanowiłam dać jej szansę :) Przedstawia ona życie licealisty imieniem Junpei, który pewnego dnia przez przypadek niszczy posążek kociego boga, a tym samym sprowadza na siebie klątwę! Od tej pory rozumie mowę kotów i pomimo swojej ogromnej alergii na te zwierzaki, musi spełnić im 100 dobrych uczynków bo jeśli tego nie zrobi, to sam przemieni się w futrzaka xD Pech (albo szczęście ;P) oczywiście sprawia, że obiekt westchnień naszego bohatera, Mizuno, to maniaczka kotów ;]]]

Jak się łatwo domyślić, seria ta będzie przedstawiała różne zadania, które będzie musiał wykonywać nasz bohater, aby nie zamienić się w kota i nie zginąć od własnych alergenów xD Niby motyw jest dość banalny, ale muszę przyznać, że faktycznie tytuł ten potrafił mnie rozśmieszyć ;) Rozbrajają mnie ujęcia przedstawiające radar na koty, czy też wszelkie alergiczne reakcje Junpeia – chyba czegoś takiego jeszcze w anime nie było ;] Graficznie jest ładnie – taka typowa kreska zwyczajnej, szkolnej komedii. Trochę kojarzyła mi się z Toradora!, ale to pewnie tylko mój wymysł :) OP i ED są jak dla mnie ciut za słodkie, a na resztę muzyki nie zwróciłam uwagi ;D Bohaterowie są świetni! Junpei rozkłada na łopatki swoim wstrętem do kotów, zaś „dręczycielka kotów” Mizuno jest taką trochę głupiutką maniaczką, która myśli, że kiedy machają ogonem to znaczy, że się cieszą (odrobinkę się przeliczyła ;P). Same koty wymiatają złośliwością i przebiegłością ;) (zdecydowanie moi ulubieńcy! xD) Wątek romantyczny to typ „Zakochany chłopak” – choć i tak w większości jest on sprowadzany do scen komediowych ^^ Ogólnie rzecz biorąc polecam tym, którzy mają ochotę bezstresowo spędzić czas, oglądając lekkie i zabawne anime :)

Opening: Yui Sakakibara “Nyanderful!”
Ending: Asami Imai “Strawberry ~Amaku Setsunai Namida~”

Cheers! :*

Tyle razy się zabierałam za ta notkę, że jestem niewypowiedzianie szczęśliwe, iż udało mi się ją w końcu stworzyć xD Jest to już ostatnie pełnoprawne Pierwsze Wrażenie – opnie o jeszcze kilku innych seriach umieszczę w Skróconym Pierwszy Wrażeniu i to by było tyle jeśli chodzi o sezon jesienny ’09 ^^

Przechodząc jednak do samego FT – od pojawienia się pierwszych zapowiedzi miałam chrapkę, żeby na to cudo rzucić okiem. Jakby nie było, jest to chyba najbardziej wyczekiwany shonen tego sezonu. Manga jest bardzo popularna (i długa), więc i sam fakt adaptacji za bardzo nie dziwi. Przyznaję, że może nie jest to arcydzieło, ale pierwsze primo – obejrzeć się da, drugie primo – jest wystarczająco dobre, żeby skłonić mnie do sięgnięcia po wersję papierową ^^

Opening:

W piosence “Snow Fairy” śpiewanej przez FUNKIST podoba mi się muzyka, ale trochę nie mogę przywyknąć do specyficznego głosu wokalisty. Może po którymś tam przesłuchaniu przestanie mi on przeszkadzać :) Utwór jest dynamiczny i pełen energii jak na OP do serii akcji i przygody przystało! Animacja to typowe przedstawienie bohaterów – najwięcej ujęć dotyczy czwórki postaci, które jak łatwo się domyślić będą tworzyć główną ekipę tejże serii ;)

Ending:

Utworek “Kanpekigu~no ne” w wykonaniu Watarirouki Hoshiri Tai niektórym może wydać się za słodki, ale mnie szczerze mówiąc się podobał. Jest jakiś taki ultra radosny i nie mogę się przy nim nie uśmiechać ;) Animacja w większość wykonana jest w konwencji SD – strasznie podobają mi się te chibi! Prawdziwe słodziaki xD

Streszczenie:

Lucy jest magiem i aktualnie szuka gildii, do której mogłaby dołączyć. Wiele słyszała o słynnej „Fairy Tail” i marzy aby się tam dostać. W mieście spotyka czarodzieja, który używając pierścienia rzucającego urok na otaczających go ludzi, podaje się za sławnego Salamandra. Nasza bohaterka dostaje się pod jego działanie, ale czar pryska po nagłym pojawieniu się nieznajomego chłopaka i jego dziwnego kota Happy. Dziewczyna w podzięce stawia im obiad. Później znów wpada na fałszywego-Salamandra – przekonuje on ją, aby przyszła na jego wieczorny bal, a pomoże jej dostać się do Fairy Tail bo sam jest członkiem tej gildii. Przyjęcie okazuje się zasadzką, aby porwać, a następnie sprzedać ładne kobiety. Znów ni z tego ni z owego zjawia się Natsu. Wychodzi na jaw, że chłopak także jest magiem! Co więcej, jest prawdziwym Salamandrem, członkiem Fairy Tail! Rozprawia się on z oszustem, po czym ucieka razem z Lucy.

Przemyślenia:

Całkiem niezłe – te słowa chyba najlepiej opisują moje przemyślenia apropo tej serii ;) Jest dość lekko strawna, ale ma też swoje wady (nie ma możliwości, żebym się do czegoś nie przyczepiła ;p) …aha! Zastrzegam sobie, że piszę tą opinię nie znając mangi, a tym samym ciężko mi ocenić poziom adaptacji – wypowiem się tylko o tym, co widziałam przez te niecałe 25 minut ;]

Już na początku zainteresował mnie myk dotyczący tytułu. „Fairy Tail” tłumaczy się jako „Czarodziejski Ogon”, ale gdyby spojrzeć na to pod względem wymowy, to dostajemy „Fairytale” czyli „bajka”, „baśń” :) Bardzo ciekawy pomysł z taką dwuznacznością ^^

Ale dobra – zaczynamy kolejno od poszczególnych elementów. Na pierwszy ogień idzie grafika – to jest chyba element, do którego mam najwięcej zastrzeżeń. Ogólnie jest ładna, ale czasami nie podobał mi się design postaci. Za duże deformowanie, nawet w celach komediowych, jakoś nigdy mi szczególnie nie leżało (chyba jedynym wyjątkiem jest FMA ^^). SD jest ok, ale do innych takich zabiegów podchodzę z dystansem…

Także dość źle rokują na przyszłość powtarzające się sceny ataków magicznych. Nie daj Boże będzie odcinek z większą jatką, to pewnie będziemy po kilkanaście razy oglądać te same ujęcia… ot ból i urok shonenów ;]

Muzyka dobrze dopasowuje się do scen – w miasteczkach mamy jakieś dudo-podobne (ten specyficzny dźwięk, który słychać, zawsze kojarzył mi się z tym instrumentem xD) brzmienia, zaś gdy oglądamy momenty pełne akcji, zdecydowanie melodia przyspiesza i wpasowuje się w klimat.

Początkowo wydawało mi się, że seiyuu to w większości mało znane bestyje …no właśnie – trochę się myliłam ;] Jedną z głównych ról (chodzi mi o tego czarno-włosego bohatera, który się jeszcze nie pojawił) dostał Yuuichi Nakamura! (Ikuto z Shugo Chara!, Tomoya z Clannad) Wprost nie mogę się doczekać, żeby usłyszeć jego głos bo bardzo mnie ciekawi jak będzie brzmiał tym razem :) Co się tyczy reszty – pasują mi do granych postaci. Aya Hirano (Haruhi z The Melancholy of Haruhi Suzumiya) dobrze się spisuje, a Rie Kugimiya (Al z FMA, Shana z Shakugan no Shana) rozłożyła mnie rolą Happy – kompletnie nie dotarło do mnie, że to ona! Jedynie mogę się doczepić do Tetsuyi Kakihary, czyli aktora wcielającego się w Natsu. W niektórych momentach jego głos był jak dla mnie trochę zbyt chrypliwy.

W pewnym sensie głównym elementem tej serii jest magia i tutaj spotkało mnie pozytywne zaskoczenie ^^ Myślałam sobie, że będzie ona przedstawiona za pomocą jakichś zaklęć, itp. (mówiąc po ludzku – bardzo konwencjonalnie), a tu się okazuje, że koncepcja została całkiem ciekawie pomyślana. Istnieją jej różne rodzaje i w różny sposób się ją kontroluje – dla przykładu: Lucy korzysta ze specjalnych kluczy, które pozwalają jej przyzywać istoty władające jakąś dziedziną życia (np. wodą), zaś Natsu jest jakby po części przerobiony na smoka (fizycznie) i dzięki temu bez problemu radzi sobie z ogniem. Naprawdę ciekawi mnie co jeszcze ciekawego wymyślili autorzy :)

Sama fabuła jest póki co prosta jak budowa cepa – jest sobie dziewczyna, która chce dołączyć do sławnej gildii magów i PRZYPADKIEM zaprzyjaźnia się z jednym jej członkiem ;P Resztę można sobie dopowiedzieć, tak więc liczę, że już po początkowych formalnościach dostaniemy coś ciekawszego i bardziej zaskakującego ^^

Mam także wieeeeelką nadzieje, że seria ta nie zamęczy nas setką fillerów, jak to mają w zwyczaju czynić twórcy shonenowych tasiemców (Naruto, Bleach itp.). Adaptacja mangi Fairy Tail przypomina mi trochę One Piece, co mnie bynajmniej nie pociesza kiedy patrzę na liczbę jego odcinków xD

Jeszcze kilka słów o bohaterach – od razu polubiłam Lucy bo to typ „silnej dziewczyny”. Co prawda trzeba ją było tym razem uratować, ale wydaje się, że w normalnych okolicznościach nie dała by sobie zrobić kuku na muniu xD Bawi mnie także jej kontakt ze swoimi „kluczami” (nie wiem jak to inaczej określić ;)) – jeśli wszystkie mają do niej taki stosunek jak Aquarius, to życzę jej powodzenia na przyszłość xD Natsu zaś to taki typowy główny heros – czasami trochę fajtłapowaty, ale posiadający ogromną moc i wielkie możliwości. Zawsze radosny, chyba że akurat przebywa na statku czy w pociągu ;P Rozbraja mnie jego choroba lokomocyjna :) Na dokładkę mamy Happy’ego – koto-podobne-coś-ze-skrzydłami ;]

Przydałoby się teraz jakoś wszystko podsumować. Fairy Tail to shonen, a tym samym posiada wady i zalety tego gatunku. Zapewne będzie to seria niemiłosiernie długa, przerost formy nad treścią (fura walk, mniejszy nacisk na fabułę), ale z drugiej strony dostajemy dobrze oprawiony, ciekawy pomysł, który faktycznie może podbić serca fanów anime. Ja pozostanę przy nim jeszcze na pewno przez co najmniej kilka kolejnych odcinków (muszę w końcu usłyszeć Yuuichiego ;P do tego uwielbiam wszystko co związane z magią ^^) i wtedy postanowię co z tym fantem dalej zrobić. Myślę, że tytuł ten może się okazać dobrą, lekką rozrywką jakiej czasami nam potrzeba ^^

…w każdym bądź razie biorę się za ściąganie mangi bo naprawdę jestem ciekawa jak wygląda oryginał ^^

Screeny:

Cheers! :*