Pamiętacie serię z lata, gdzie to bohaterka o przerażających oczach (xD) uczęszcza do liceum dla piosenkarzy oraz autorów tekstów piosenek, tam spotyka bandę przystojniaków, którzy za wszelką cenę chcą z nią pracować, po czym by dojść do kompromisu i nie pobić się o biedną Harukę, tworzą barwny boysband? ;p

Jeśli odpowiedź brzmi tak, powinien was zaciekawić news o planowanym drugim sezonie – data premiery nie jest jeszcze znana, ale decyzja została już podjęta, czego przypieczętowaniem było ogłoszenie tej informacji na sobotnim evencie UtaPri w Japonii.

Szczerze mówiąc po przeczytaniu tej wiadomości, miałam ochotę krzyknąć „Hell Yeah!!”, a potem zaczęłam się zastanawiać, czemu właściwie tak mnie to cieszy? Chyba anime to jest takim moim guilty pleasure :D

Jako, że zostałam zapytana o dziwną kolejność moich PW, postanowiłam w końcu wrzucić notkę z zawartością, która nie powinna nikogo zdziwić ;) Choć początkowo chciałam najpierw opisać te serie, które od początku były dla mnie niewiadomą, a dopiero później zabrać się za potencjalne hity, tak w przypadku Inu X Boku SS, jakoś nie mogłam się powstrzymać, żeby czym prędzej do niego nie przysiąść ^^

Jakie były rezultaty owego seansu? Zapraszam do lektury :)

Córkę rodu Shirakiin, Ririchiyo, męczy kompleks, dotyczący jej niezdolności by żyć na własną rękę – niezależnie i bez ochrony. W końcu, chcąc się przełamać, postanawia wyprowadzić się z domu i zamieszkać samotnie w rezydencji „Ayakashi Kan”. Mieszkańcem tej posiadłości nie może być każdy – najpierw trzeba spełnić odpowiednie warunki – zaś kiedy już zostanie się zaakceptowanym musi się przyjąć do wiadomości, że od tej chwili zawsze będzie nam towarzyszył przydzielony, pojedynczy agent tajnych służb. Chociaż Riricho odrzuciła ochronę S.S. (Secret Service), mieszkając w swoim nowym „domu”, dowiaduje się, że agent odpowiedzialny za jej bezpieczeństwo to Lisi Duch, którego kiedyś uratowała.

Fabuła mnie naprawdę zaskoczyła – jakoś totalnie wyparłam z myśli, że seria ta ma mieć mieć elementy fantastyczne, dlatego kiedy nagle się pojawiły, moja mina wyglądała mniej więcej tak: O_o <= nie żartuję! Dopiero teraz przeczytałam jeszcze raz opis i widzę, że przecież pisze jak byk „Lisi Duch”, co raczej zbyt normalne nie jest ;p Ciekawi mnie tylko jak dalej zostanie poprowadzona – przedstawione będą po prostu kolejne przygody z rezydencji, wplotą w to wątek szkolny, a może wielką intrygę? Zrobić da się dużo, jednak co wybiorą scenarzyści?

Co ciekawe, tytuł ten opatrzony jest tagiem „shounen” (stąd też zapewne ten drobny fanservice), a nie „shoujo”, co może wskazywać na dużo akcji w przyszłości – bardzo mi się to podoba!

Ririchiyo jest odrobinkę wkurzająca. Niby tsundere, ale jakoś jeszcze w zupełności nie potrafię się do niej przekonać. Za to charakterek blondaska mnie totalnie rozbroił – szczerze powiedziawszy spodziewałam się czegoś bardziej w klimatach Ikuto z Shugo Chara!, takiego złośliwca trochę, a tu dostałam zupełne przeciwieństwo! Słodziutki, posłuszny i oddany ponad wszelkie wyobrażenie ;)

Interakcje pomiędzy postaciami za to są zrobione świetnie ^^ Riri sporo zyskuje w oczach widza, kiedy musi się jakoś uporać z ochroniarzem-lokajem, który przyczepił się do niej niczym wierny piesek i atakuje załzawionymi oczkami szczeniaczka, którym nie da się oprzeć ;] Bohaterowie poboczni także są bardzo barwni – zwariowana grupka indywiduów (moc tej z różowymi włosami powaliła mnie na kolana xD)

Grafika jest śliczna, co zresztą widać po screenach (te oczy… a Lisek ma heterochromię *_*). Większym plusem jednak moim zdaniem jest udźwiękowienie. Nie mówię tu już nawet o Yuuichim Nakamurze, którego głos chyba nigdy nie był tak uduchowiony jak tym razem (:D), czy też Miyano Mamoru (jego postać jeszcze się nie pojawiła), ale o openingu „Nirvana” zespołu MUCC. Już dawno nie było tak, żeby jakaś japońska piosenka wpadła mi w ucho przy pierwszym przesłuchaniu, a tu proszę ^^ Ma w sobie coś takiego, że automatycznie zaczynam stukać palcami o biurko do rytmu.

Bardzo fajny akcentem było także niezłe poczucie humoru (gwiazdeczki przy uduchowionym Soushi :]) i przekochane SD. Zdarzyło mi się parsknąć śmiechem (scena z „Jeśli mnie nie potrzebujesz, moje życie nie ma sensu, a więc możesz je skrócić” mnie rozbroiła xD), a chibi są i zabawne i urocze jednocześnie.

Ogólnie jest to całkiem ciekawa propozycja tego sezonu. Może i nie byłam wciśnięta w fotel przez cały odcinek i nie jestem aż tak oczarowana, jak myślałam, że będę, ale był to bardzo przyjemnie spędzony czas – zdecydowanie będę czekać na więcej przez wzgląd na perspektywy jakiejś większej ilości akcji. Proponuję też Panom nie odrzucać Inu X Boku SS, tylko dlatego, że na pierwszy rzut oka wydaje się babskim romansem – myślę, że seria ta ma do zaoferowania dużo więcej, jeśli tylko dać by jej szansę :) Spodziewałam się trochę czegoś innego, ale bynajmniej nie zmienia to mojego pozytywnego nastawienia do tego pierwszego epizodu ^^

WSTĘPNA OCENA: 7+

Cheers! :*

Anime zwane także „Daily Lives of High School Boys” – „Codzienne życie Licealistów”.

Pamiętacie może moje Pierwsze Wrażenie do anime Kimi to Boku z zeszłego sezonu? Powiem tak – temu tytułowi udało się być dokładnie tym, czym chciałam żeby było KtB ^^

PS: Zapomniałam do wrzucić wstępną ocenę do Senki Zesshou Symphogear – już jest doedytowana ;)

Komedia ta śledzi poczynania Tadakuniego, Hidenoriego, Yoshitake i innych uczniów z liceum dla chłopców – ich zabawne,  lecz „realistyczne” życie.

Na wstępie warto zaznaczyć, że anime to nie ma spójności, której można zazwyczaj oczekiwać po jakichkolwiek seriach telewizyjnych. I nie mówię tu o przypadkowości odcinka jako całości, a raczej jako o jego oddzielnych fragmentach.

Epizod składa się z krótkich historyjek (tak po 5 minut każda), które opisują jakąś specyficzną sytuację, w jakiej znajdują się bohaterowie. Sytuację zazwyczaj tak randomową, jak to tylko możliwe ;D

Najbardziej jednak ważną cechą tejże produkcji jest jej parodiowy akcent! Pierwsza scena – Tadakuni wybiega z domu praktycznie przepadając z tostem w pyszczku – od razu skojarzył mi się K-ON! Dalej – atak wielkich robotów? Tu już było jawne nabijanie się z Gundamów. Kojarzy się może komuś „równowarta wymiana”? (postawa Eda ze złączonymi dłońmi po prostu mnie zabiła!) Przyznam się szczerze, że na tym gagu tak wybuchnęłam śmiechem, iż pewnie moje współlokatorki zastanawiały się co mi odbiło xDD Wszelkie wyśmiewanie się z shoujowych cliche, to już nawet nie wymieniam.

Zabawa jest po prostu przednia – wszystko oczywiście zależy od poczucia humoru każdego człowieka, ale do mnie naprawdę przemówiło :] Raziło głupotą, ale sympatyczną i śmieszną (czasami mi zalatywało SKET Dance ;]). Chwała im za to, że jeszcze ktoś jest w stanie stworzyć naprawdę komiczny tytuł, co się jednak dziwić, jeśli za reżyserię odpowiada ten sam Pan, który ma pod swoimi skrzydłami królową komediowych serii – Gintamę ^^

Seiyuu też odwalili kawał dobrej roboty – Tomokazu Sugita (mój ulubiony bohater to zdecydowanie jego megane – Hidenori ^^ Ostatni segment z jego przemyśleniami wewnętrznymi powala!) to jeden z tych voice aktorów, których naprawdę bardzo lubię słuchać, a nie jest on jedynym, którego warto tu wspomnieć. Grafika, jak widać zresztą, nie jest super-hiper-ultra-śliczna, ale właśnie taka dość prosta – pasująca do czegoś, co ma być rozluźniającym zlepkiem gagów.

Jednak największą zaletą Danshi Koukousei no Nichijou jest podbudowanie moich nadziei na dobrą opowiastkę o przyjaźni pomiędzy chłopakami – jeśli miałabym sobie wyobrazić jak wygląda w realu takie „męskie zabijanie czasu”, to przypuszczam, iż autorzy się zbytnio nie rozminęli z prawdą ;)

Hmm… mam po części wrażenie, że to PW było równie chaotyczne, co opisywane przeze mnie anime ;D

Kimi to Boku zawiodło mnie swoim wolnym tempem i jakby bardziej kobiecym podejściem do tematu, tu zaś otrzymaliśmy tego całkowite przeciwieństwo – facetów, którzy nabijają się z podrywania dziewczyn, wkręcają kumpla w przymierzenie spódniczki, czy też opowiadają sobie durne historyjki. Jakkolwiek by to dziwnie brzmiało, jest podane w taki sposób, że naprawdę ciężko powstrzymać uśmiech ;D Genialny produkt na odstresowanie się i niezobowiązującą relaksację po ciężkim dniu – czekam na więcej z wypiekami na twarzy!

Pamiętajcie! „Prawiczki! Maksymalna moc!” pfffffftttt xD

WSTĘPNA OCENA: 8+

Cheers! :*

Eeeeee…. na co ja właściwie patrzyłam? xD

Biorę się za pierwsze wrażenia – zobaczymy ile uda mi się obejrzeć, ale mam nadzieję, że machnę wszystko co do tej pory ściągnęłam (6 tytułów na chwilę obecną). W tym sezonie opisy nie będą tak dokładne jak w poprzednim, ale niestety nie da się mieć wszystkiego – uczelnia, mocno w tym okresie, upomina się o branie do nauki, dlatego korzystam z chwil, które ewentualnie mogę uznać za „wolne” ;) Mam jednak nadzieję, że nawet taki skrótowy przegląd przez premiery będzie w stanie jakoś wam podpowiedzieć, czemu może warto dać szanse, a co lepiej odpuścić.

Hey ho, let’s go!

Ludzkiej rasie zagrażają tajemnicze potwory zwane The Noise, Hałasem. Tsubasa i Kanade tworzą popularną grupę muzyczną o nazwie „Zwei Wing” (niem. Dwa Skrzydła). Uzbrojone w nową broń, „Symfosprzęt”, walczą przeciwko najeźdźcom by ocalić Ziemię.

Tak wyglądał opis z zapowiedzi, a jak to jest naprawdę? Szczerze mówiąc bardzo podobnie. Dorzucie jeszcze do tego denerwujące (przynajmniej początkowo) dziewczę, które podczas koncertu owej grupy, warto zaznaczyć: koncertu rozwalonego przez najazd obcych, praktycznie zginęło, gdyby nie dwie wokalistki przemieniające się w skrzyżowanie magicial girls i gundamów, a obraz będzie w miarę pełny. Hibiki, bo tak zwie się wspomniana umierająca-ale-jakimś-cudem-odratowana bohaterka, dobrze pamięta dlaczego ocalała, zaś jej marzeniem jest porozmawiać ze swoimi wybawicielkami. Wychodzi jej to średnio, zważając na niezdarny charakterek, choć można przypuszczać, że następne spotkanie z piosenkarkami odbędzie się już na trochę inną modłę, zważając na to, że przyparta do muru przez Noise, dziewczyna na koniec odcinka sama przechodzi transformację i staje się mecha mahou shoujou.

Jakkolwiek głupio, albo wariacko by to brzmiało, to muszę powiedzieć, że anime jest zaskakująco… interesujące ;)

Przyznam się szczerze, iż powodem, dla którego je obejrzałam jest udział w tej produkcji Nany Mizuki. Śpiewanie to jej drugi żywioł, a jako, że od czasów Utau w Shugo Chara! utarł mi się w głowie obraz postaci-piosenkarki, kiedy tylko o niej pomyślę, stwierdziłam, że warto byłoby i na SZS rzucić okiem. Nie był to zły wybór, bo muzyka (tylko w tym odcinków było od groma insert songów!) naprawdę jest dobra – dynamiczna i tym razem bardziej w stylu dance, ale nadal ciekawa.

Grafika też bynajmniej pola nie ustępuje – szczególnie animacja koncertu była ładnie zrobiona :) Kreska wtedy trochę szwankowała, ale za to ruchy postaci wyglądały naturalnie (powszechna metoda, którą zauważam bardzo często w oglądanym przeze mnie aktualnie Naruto – kiedy pojawiają się odcinki z gorszą kreską, animacja jest płynniejsza i na odwrót). Hmm… motion capture, a może nie? Ciężko stwierdzić.

Seria ta też promuje kolejne bezsensowne użycie obcego języka (w sensie innego niż japoński) – o ile angielski byłabym w stanie przeżyć, to tak jak tutaj w pewnym momencie naukowcy wyskoczyli z jakąś niemiecką nazwą na pół ekranu pisaną ciągiem, to aż stanął mi przed oczami oczami mój Übersetzungswissenschaft, o którym miałam prezentację na Teorii Translacji ;P No proszę was! Oni mają problem z engurishem, a się na niemiecki pchają??? (i to kolejny raz! jako, że nie jest to pierwsze anime z germańskimi akcentami)

Co więc myśleć o Senki Zesshou Symphogear? Sama nie wiem ;D Wydaje mi się, że jest to tytuł, który chce trochę jechać na popularności Madoki Magici, zważając na nie cackanie się z pokazywaniem krwi, czy tego jak kosmici przemieniają ludzi w popiół. W niektórych momentach (ostatnie ujęcie Hibiki!) pojawia się też ten znany z tamtego anime niepokój, czy jednak będzie to tylko nieudanym klonem? Po reakcjach na MALu widzę, że zainteresował bardzo wiele osób. Ja (choć dziwię się, że to mówię – na początku, po zobaczeniu tych całych kosmitów byłam w stanie wyłączyć odcinek i iść go od razu obśmiać ;p) także rzucę okiem na następne epizody, bo nie odmówię sobie przyjemności posłuchania Nany ^^

Jeśli nie razi Cię trochę fanservice’u, a szukasz czegoś szalonego i nieprzewidywalnego, to SZS z dużym prawdopodobieństwem może Ci się spodobać ;]

WSTĘPNA OCENA: 6+

Cheers! :*

Powoli żegnamy się z Momijim, a witamy z Hatorim… Tak, przepraszam za moje małe skrzywienie, ale po lekturze Furuby nikt prawdopodobnie nie jest w stanie inaczej odbierać chiński kalendarz xD Teraz wersja dla czytelników nie znających mangi Pani Takayi – dziś Sylwester, a tym samym kiedy zegar wybije północ, kareta znów stanie się dynią, rumaki myszkami, a szklany pantofelek będzie czekał na księcia, który znajdzie jego właściciela… nie, to chyba też nie ta bajka :)

Rok królika, już końcem stycznia pomacha nam na „do widzenia”, zaś jego miejsce zajmie wszechmocny smok. Czy jest on proroctwem wielkich zmian na całym świecie, dopiero przyjdzie nam się przekonać, jednak my nasz Nowy Rok będziemy świętować już dzisiaj. Aż trudno uwierzyć, jak szybko zleciał ten czas. Jesteśmy tak zabiegani, gnamy do przodu na złamanie karku, a wszystko co dobre, zdecydowanie za szybko się kończy, życzmy więc sobie więcej wytchnienia, odpoczynku oraz wspomnianych radosnych chwil – by było ich jak najwięcej w roku 2012!

Zanim jednak oddamy się świętowaniu, postanowiłam zrobić małe podsumowanie tego co już minęło – zobaczmy jak tak naprawdę wyglądał rok 2011, po czym pożegnajmy go z szczerymi uśmiechami na twarzy ^^

Anime:

Dostaliśmy w tym roku tyle świetnych tytułów, że na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że ciężko jest wybrać definitywnego faworyta, jednak nic bardziej mylnego. Choćby jak się przed tym wzbraniać, ta naprawdę to jedna sera opanowała fandom od momentu ukazania się w styczniu, a mania ta trwa dalej aż do teraz. Mowa oczywiście o Mahou Shoujo Madoka Magica. Uroczy design teoretycznie skierowany do młodszej widowni, w który oprawiono brutalną rzeczywistość i psychologiczne dylematy postaci było kontrastem, który podziałał na wielu, łącznie ze mną. Już dawno nie czekałam na nic z tak zapartym tchem, jak na odcinki Madoki, a uznanie jej hitem tego roku, bynajmniej nie jest przesadzone.

Nie brakowało jednak tytułów, które miano to chciały jej dzielnie odebrać. Najlepszym kandydatem mógł być choćby Ao no Exorcist, gdzie rewelacyjny wprost początek, świetna grafika i muzyka oraz powalający humor, zostały zaprzepaszczone słabą anime-original końcówką. Nie zmienia to jedna faktu, że dzięki AnE świat dowiedział się o Mameshibie <śmiech>

Nie można też zapomnieć o zwariowanej szkolnej komedii Sket Dance, którą początkowo nie chciałam oglądać, ale kiedy już zaczęłam, wciągnęło mnie wprost niemiłosiernie, a przy niektórych sytuacjach zaśmiewałam się aż do łez! Dog Days było kolejnym po Madoce zaskoczeniem – oryginalna seria, nie oparta na żadnym wcześniejszym wytworze (tym samym ciężko było przewidzieć, czego można się spodziewać), a radocha i przyjemność z oglądania (jakie to było słodziutkie~) wręcz ogromna ^^ Nie mogę się już doczekać drugiego sezonu – miejmy nadzieję, że ukaże się na wiosnę!

Jesień przyniosła remake znanego z roku 1999 Hunter x Hunter (dzielnie nadrabiam to wydanie historii Gona i spółki ^^), który osobiście uważam za ogromny sukces – jest to chyba najbardziej oczekiwana seria jaką na chwilę obecną oglądam (weekendowa dawka shounenów = Fairy Tail + HxH). Nie zapominajmy także o Guilty Crown – kolejnym oryginalnym projekcie ze świetną grafiką i animacją, ale nieco irytującymi bohaterami ;p

Warto też oczywiście wspomnieć o dziwnym boom na serie detektywistyczne jaki mieliśmy okazję w tym roku doświadczyć – zaczęło się od Gosicka, po czym kolejne sezony sukcesywnie serwowały nam coś na podobną modłę. Może to tylko moje wrażenie, ale co za dużo to niezdrowo, a zalewanie nas tytułami o podobnej tematyce jest dla mnie tak samo odstraszające jak kolejne seriale kryminalne produkowane przez TVN ;]

Nastąpiła też pewna, jak mogłoby się wydawać, dobra tendencja dla żeńskiej widowni, mianowicie zekranizowano dwie gry otome – Starry Sky oraz Uta no Prince-sama. Pierwsza niestety okazała się totalnym niewypałem, bo tak naprawdę nie było w niej praktycznie nic godnego uwagi – ani romansu, ani fabuły, ot takie sobie przedstawienie postaci. Moja rada – lepiej zagrać w grę (część „In Spring” ma angielski patch), a o istnieniu anime zapomnieć. Drugiej serii udało się jednak uratować – nieźle poprowadzona i z bardzo dobrą ścieżką dźwiękową („Brand New Melody” to mój osobisty faworyt ^^). Takie kobiece guilty pleasure xD

Manga:

Ten temat ciężko poruszyć, jako że mangowe nowości ciężej znaleźć, niż te dotyczące anime, ale udało mi się wpaść przez te 12 miesięcy na 5 tegorocznych tytułów. Prawie wszystkie to shouneny (1 shoujo) i wszystkie mi się naprawdę podobają, więc uznanie roku 2011 za udany pod względem „czegoś do poczytania”, nie będzie przesadą :)

Pierwszy z nich to oczywiście Magico – seria o potężnej magii zapieczętowanej w zwykłej dziewczynie oraz czarodzieju, który poprzez rytuał, którego pierwszym krokiem jest małżeństwo ze wspomnianym dziewczęciem, próbuje uratować jej życie oraz zapobiec katastrofie, którą może ona wywołać wyzwalając swą siłę. Romantyczna seria fantasy pełna akcji i świetnego humoru – prawdziwe cudeńko i mój faworyt ^^ Dalej mamy Kurogane opowiadające historię totalnie nieuzdolnionego sportowo chłopaka, który zmuszony jest dołączyć do klubu Kendo, ponieważ przez spotkanie z pewnym duchem staje się spadkobiercą dawno zapomnianego stylu walki. Nisekoi, to seria od autora dość popularnego w pewnych kręgach Double Arts (które zostało przedwcześnie skasowane), o dwójce aktualnie niezbyt lubiących się przyjaciół z dzieciństwa, którzy przypadkiem są „synem” i „córką” Yakuzy oraz okolicznego gangu. Żeby jednak zapobiec dalszym walkom między ich rodzinami, muszą udawać parę zakochanych. Liselotte to Majo no Mori, nowy twór mangaki Fruits Basketu, historia dziewczyny z dobrego domu, która z pewnych nieznanych przyczyn musi mieszkać w domku na wsi, tylko z dwójką swoich służących… aż to momentu kiedy zostaje zaatakowana przez prawdziwą wiedźmę, a ratuję ją jej tajemniczy przyjaciel z dzieciństwa, którego nie widziała od wielu, wielu lat. Ostatnie będzie moje przedwczorajsze odkrycie – ST&RS. Manga o chłopcu, który urodził się dokładnie w momencie, kiedy to na ziemię dotarła wiadomość z kosmosu brzmiąca „Spotkajmy się na Marsie 7 lipca 2035 roku”. Dorasta on z marzeniem zostania astronautą, zaś pierwszym krokiem do jego spełnienia jest, w wieku 15 lat, dostanie się do Kosmicznej Akademii, której egzaminy zdaje tylko garstka szczęściarzy. Wszystkie te tytuły, to tygodniki (oprócz Liselotte… – ukazuje się 2 razy na miesiąc) zapewniające porządną dawkę śmiechu, fajną historię oraz dobrą rozrywkę :)

Co się zaś tyczy tego co trwało i ciągle trwa w statusie „kontynuowane”.

Ao no Exorcist wreszcie ruszyło z „emującego Rina” i podąża w stronę ciekawszej akcji. Arisa wydaje się powoli zmierzać ku końcowi, jednak nie traci przez to bynajmniej na czynniku „zainteresowania czytelnika”. Przez cały czas dobrze rozwijała fabułę i bardzo ciekawi mnie jaka będzie konkluzja. D.Gray-man nareszcie (!) wygrzebał się z dołka – poprawiło się rysowanie (wcześniej miałam problemy z rozpoznawaniem bohaterów >_>), a i fabuła ponownie zaciekawia (Kanda i Allen = LOL) i wywołuje syndrom „nie mogę się doczekać następnego rozdziału!” ^^ Fairy Tail zaskakującą decyzją ze strony autora (która już nie była tak zaskakująca kiedy czyta się forum na MALu ;p Ja raczej miałam reakcję „Holly cow! Sprawdziło się!” ;]) wkroczyło w nową arc. Póki co nie weszła ona w kulminacyjne stadium i skupia się na zabawnych/smutnych one-shotach o członkach gildii, ale zapowiada się nieźle (no i mamy w końcu pierwszy kanonowy paring ^^). Gakuen Alice, jakkolwiek bym tego nie chciała, także już na 100% powoli będzie się kończyć (Mikan wreszcie postanowiła działać). Aktualnie czeka nas sporo akcji, więc i oczekiwania w stosunku do Pani Tachibany oraz roku 2012 mam spore :)

Z Hunter x Hunter ciągle walczę – jestem na około 250 rozdziale, ale liczę w najbliższym czasie dogonić aktualne releasy. Katekyo Hitman Reborn! rozpoczął nową arc pod znakiem Battle Royale – choć wcześniej seria ta borykała się ze sporą ilością narzekań (w większości dotyczyły one Inheritance arc), to teraz nareszcie znów wzbudza pozytywne emocje :) Choć pomysł wielkiej walki początkowo wydawał się mało interesujący, przeprowadzony jest póki co zgrabnie, a czyta się miło. Pandora Hearts doprowadziła mnie w tym roku do największego wybuchu łez jaki kiedykolwiek miałam przy czytaniu mangi T_T Fabularnie zaś jej autorka udowadnia, że nawet jeśli wydaje Ci się, że już bardziej zakręcić historii się nie da, ona jest w stanie to zrobić (rewelacje z Jackiem w roli głównej O_o) :)

Polskie wydawnictwa zaś zaskakują nawet bardziej – wydali choćby Kuroshitsuji, Special A, One Piece, a do tego od przyszłego roku dostaniemy Dengeki Daisy oraz kilka innych nowości (np. seria na zastępstwo FMA, gdzie jedną z możliwości w ankiecie JPF jest choćby Psyren).

Muzyka:

To już nie moja działka – Alex zna się na tym dużo lepiej niż ja, ale zdecydowanie warto powiedzieć o tym co się mi rzuciło w ucho w tym roku :)

Faworyci, to oczywiście rockowe kawałki – „Core Pride” UVERWorld, „In My World” ROOKiEZ is PUNK’D, „Michi” The Sketchbook, „The Rock City Boy” JAMIL, „Just Awake” Fear, and Loathing in Las Vegas (czekam na pełną wersję!) „Brand New Melody” Takuma Terashima oraz bardzo klimatyczna (mam od niej ciarki!) „Magia” Kalafiny.

Soundtracki to świetne trzecie CD do Fairy Tail (genialne „Dragon Force” [nie mogę się doczekać czwartego!]) oraz ścieżka dźwiękowa do Ao no Exorcist („Me & Creed„, które rozkochało mnie w sobie na długi czas :)). Co prawda już nie premierowo, ale okropnie polubiłam także muzykę z KHR („Tsuna Awakens„!), a także OST do Naruto („Ai to Shuu” jest zbyt piękne, żeby opisać to słowami ^^).

Podsumowanie:

Ogólnie był to rok wielu dobrych chwil, ale nie możemy zapominać także o tych smutnych, tak jak wielkiej katastrofy w Japonii, która pochłonęła więcej istnień, niż jestem sobie to w stanie wyobrazić. Na szczęście jednak Japończycy to silny naród, który potrafi podnieść się po każdej klęsce, jak to pokazali przez minione stulecia. Oby już nigdy nikt nie musiał doświadczać takich sytuacji.

Z nami jest zresztą to samo, prawda? Nigdy nie ma tak dobrze, żeby przytrafiały się nam w życiu tylko te dobre rzeczy – czasami coś po prostu musi się zepsuć, naszym zadaniem jest jednak takie przeszkody pokonać. Ja moje jakoś przetrwałam, sesję poprawkową zaliczyłam i ze studiów nie wyleciałam ;D Tego samego życzę też wam – nie, nie, nie tego żebyście musieli kiedykolwiek przechodzić przez kampanię wrześniową, ale by przyszły rok był pełen radości i spokoju. By szczęście wam sprzyjało wtedy, kiedy trzeba, a te złe chwile mijały szybciej, niż się pojawią :)

Podziękować pragnę także wszystkim odwiedzającym Dream Universe – i stałym czytelnikom i tym przelotnym gościom, bo to dzięki wam strona dalej istnieje :) Wiem, że do mojej regularności trzeba mieć sporo cierpliwości (o, jak ładnie się zrymowało xD), za co naprawdę przepraszam, ale jakoś razem dajemy radę i obchodzimy już kolejne wspólne powitanie roku – mam nadzieję, że będzie tak i w przyszłości ^^

No! 2011 rok jakoś udało nam się przetrwać – liczę, że nowe (i dobre!) anime, mangi, gry, muzyka oraz inne rozrywki umilą nam czas, który przyjdzie nam spędzić do kolejnej sylwestrowej notki ;) Bawcie się dobrze tam, gdzie się wybieracie przywitać rok 2012 i pamiętajcie – Euro się zbliża! ;]]]]] …a końcem świata nie dajcie się zwieźć – mój kalendarz kończy się właśnie dzisiaj, a wcale nikt nie przepowiada z tego względu destrukcji planety, a w czym jacyś tam Majowie są lepsi ode mnie, co? ;P Oni się siedzą sobie właśnie wyciągnięci na fotelu z nową książką Terry’ego Goodkinda w ręku (dorwałam w empiku „The Omen Machine„!!!), popijając przy tym gorącą czekoladę – looserzy <śmiech>

Cheers! :*