Tym oto sposobem zakończyła się seria, na którą czekałam z utęsknieniem! Miała być słodkim, uroczym romansem, pełnym wróżek i magii – i tym właśnie była :)

Spełniła oczekiwania przez co zasługuje na gromkie oklaski! ^^

Wracając do odcinka ostatniego – jest to swego rodzaju “niedokończone” zakończenie. Zawiłości, które otaczały nas do tej pory zostały jako tako rozwiązane, ale pozostawiono sobie furtkę do kontynuacji, która (moim zdaniem) ma małe szanse ukazania się.

W każdym razie cieszmy się tym co otrzymaliśmy bo był to kawał świetnej i solidnie wykonanej pracy ^^

Streszczenie:

Ermine zjawia się nagle przy Edgarze i Lydii po czym proponuje, że mu pomoże. Docierają do pokoju Banshee, znajdując tam poturbowanego Paula. Dowiadują się, że Książę zabrał bursztyn. Hrabia decyduje, że sam pójdzie go odzyskać, a następnie zamyka Lydie i malarza w pokoju. Dziewczyna nie może się pogodzić, że znów ją zostawił!

Edgar znajduje Ulyssesa. Jest z nim Banshee trzymająca obraz Lady Gladys.

W międzyczasie Raven i Nico znajdują naszych bohaterów zamkniętych w pokoju.

Wracamy do Hrabiego. Księciu udaje się spalić obraz, a przez to odblokować wspomnienia Banshee. Edgar widząc jak Ulysses obchodzi się z wróżką chce mu przeszkodzić, ale powstrzymuje go sługa Księcia.

Wtedy Ermine wkracza do akcji! Grozi, że zabije Banshee, jeśli Ulusses nie pozwoli odejść w spokoju Edgarowi. Nasz bohater jednak nakazuje jej przestać, ponieważ nie chce okupić swojego życia czyimś poświęceniem.

Unseelie Court rzucają się na Hrabiego, ale w samą porę zjawia się Raven :) Toczy on walkę ze sługą Ulyssesa (a lekką pomocą Nico ^^). Pojawia się także Kelpie.

Banshee zwraca się do Ulyssesa, ale darował życie Hrabiego, ale ten słysząc to wpada w szał. Edgar biegnie obronić Lydię, ale od tyłu atakuje go Unseelie Court! Banshee widząc to ratuje mu życie zasłaniając go własnym ciałem.

Lydia postanawia, że wszystkich uratuje po czym strzela w fałszywy księżyc odbijający się w szybie. Szkoło pęka, a to rezydencji dostają się oczyszczające promienie słoneczne :)

Książę ucieka pozostawiając po sobie groźbę, że jeszcze powróci, natomiast Banshee dziękuje za wszystko naszym bohaterom, przekazuje Hrabiemu Klucz, po czym znika w złotym blasku.

Wszyscy wracają powozem do domu. Edgar mówi Lydii, że teraz czuje chęć do życia, po czym pyta ją czy zostanie z nim na zawsze (przy okazji zastanawiając się co to za imię mógł powiedzieć przez sen ;P), a następnie prosi ją o pocałunek. Dziewczyna wciąż nie jest pewna swoich uczuć, więc obejmuje ją i całuje w czoło ^^

Przemyślenia:

Zaczynając moje przemyślenia od początku.

Już pisałam jakie było moje nastawienie do tej serii – od pierwszego odcinka czułam się oczarowana i to samo mogę powiedzieć po jej zakończeniu – jakby ktoś obudził mnie z jakiegoś pięknego, magicznego snu pełnego wróżek i czarów ^^

Ma ona jakąś niesamowitą siłę, która potrafiła wywołać na mojej twarzy uśmiech niezależnie od okoliczności. Mogłam się czuć smutna, przygnębiona – wszystkie negatywne emocje mijały i śmiałam się do rozpuku nad przekomarzaniami Edgara z Lydią, czy też starałam się rozwikłać zagadkę Ravena. Wielki plus za to! ^^

Jako, że mieliśmy do czynienia z romansem to słów kilka o nim. Główna parka była wręcz dla siebie stworzona! Zawsze tak jest w anime (a czasami nawet w realnym świecie), że osoba, z którą się najwięcej kłócisz okazuje się tą, w której się w końcu zakochujesz. Pewne prawidła ciężko złamać – tu mamy żywy dowód xD Ich związek był fajnie zaplanowany – trudno było rozpoznać, w którym momencie to co mówił Hrabia ze zwykłych złośliwości przerodziło się w prawdziwe uczucie :) Do tego sam progres uczuć był fajnie zrobiony – lubię kiedy uczucia się rozwijają na naszych oczach, a nie wszystko mamy wyłożone jak kawa na ławę.

Bohaterowie to kolejny ważny element, który zdał test. Barwni i ciekawi – od razu wzbudzający sympatię. Ja szczególną uwagę chciałabym zwrócić na głosy, które były świetnie dopasowane! Hikaru Midorikawa sprawdził się w 100 procentach jako złośliwy Hrabia (choć zanim HtY się zaczęło zastanawiałam się jak wypadnie – w końcu wcześniej znałam go z zupełnie innej roli Zela w Slayersach!). Lydia to idealne alter ego Nany Mizuki ;P Chociaż – może ona naprawdę taka nie jest i tylko gra same tsundere bohaterki? ;) Kto to wie… Na pochwałę zasługuje jeszcze Tomokazu Sugita, czyli głos Ravena – mroczny, tajemniczy, spokojny i jakby pozbawiony emocji, ale jednocześnie potrafiący przekazać co trzeba. Super :)

Jeśli chodzi o grafikę i muzykę to też można się tylko zachwycać. Jest ślicznie, chociaż trochę nie mogłam przywyknąć do openingu – mimo, że już nic nie mam do tej piosenki wciąż uważam ją za lekko dziwną ;P

Podsumowując – naprawdę wspaniale się bawiłam oglądając Hrabiego i Wróżkę i życzę sobie (i wam) więcej takich produkcji w przyszłości ^^

PS: Ech, dodanie tych wszystkich screenów trwało wieki, ale co sobie będę żałować – to w końcu już ostatni raz ;]
PS2: Co do moich ulubionych – 24 bo ujęcie jest niesamowicie fajne ^^ 40, ponieważ Lydia rzuciła się na szyję Edgarowi, a to już jakieś osiągnięcie xD Na koniec oczywiście 53 – z powodu uroku jakim promieniuje ten screen ^^

Screeny:

KONIEC!

Cheers! :*

[przeciąga się] Nie ma to jak przespać 90% dnia. Gorzej, że pomimo tego dalej jestem śpiąca ;]

Nasz “Hrabia i Wróżka” powoli się kończą. W notce z ostatnim odcinkiem podsumuję wszystko tak jak należy, a puki co zajmę się tym co mi zostało, czyli odcinkami 10 i 11.

Ta seria ma w sobie jakiś nieodparty urok, który ciężko zdefiniować. Nie wiadomo co go wywołuje, ale od początku byłam zaczarowana przez Hakushaku to Yousei. Zobaczmy co bohaterowie wykombinowali tym razem, aby zatrzymać nas przy monitorze ^^

ODCINEK 10:

Edgar się budzi będąc pewnym, że spędził poprzednią noc razem z Lydią. Co gorsza nic z tego nie pamięta, ale szczególnie się tym nie załamuje – bierze kwiaty i jedzie ponownie oświadczyć się dziewczynie. Ta jednak sprowadza go na ziemię uświadamiając, że do niczego nie doszło, po czym wywala go za drzwi. Edgara strasznie nurtuje fakt, jakie imię wypowiedział wtedy przez sen, ale Lydia nie chce mu tego wyjawić. Następnie Hrabia, Paul i ich zaufany przyjaciel oglądają obraz, który wcześniej przyciągnął uwagę Edgara. Odczytują z niego wiadomość. Hrabia chce udać się do Księcia. Wkrótce zjawia się Ermine i pomaga mu się tam dostać. W tym czasie Kelpie chce zabrać Lydię do świata wróżek, jednak zanim to się stanie, dziewczyna dowiaduje się, że Edgarowi nie pozostało wiele życia. Postanawia go ratować. Następnego dnia, razem z Paulem odkrywa, iż bursztyn którego szukali znajduje się we włosach Lady Gladys na obrazie. Oboje z pomocą strażnika księżycowego pierścienie przenoszą się do posiadłości Ulyssesa. Tak samo czyni Raven z pomocą Nico.

To był odcinek dobrych tekstów! Muszę je zacytować, po prostu muszę bo są świetne! xD Numer 1: “Moja pierwsza szczęśliwa noc, a ja nic nie pamiętam”. Numer 2: “Nie powinieneś wrzucać bezbronnej owieczki do nory pijanego i nieposkromionego wilka” “Ale Lordzie Edgarze, kiedy jesteś trzeźwy zachowujesz się praktycznie tak samo”. Numer 3: “Raven, czy wiesz może jakie kobiece imię mógłbym powiedzieć przez sen?” “Tak, wymienić w porządku alfabetycznym?”. Skręcałam się ze śmiechu, a ozłocić powinni tego, kto wymyślał dialogi :) Sam odcinek był fajny z kilku względów – w końcu Lydia zaczyna się przyznawać do swoich uczuć do Edgara (najwyższy czas ;P), Nico wyglądał jak moje wyobrażenie kota-zorro ;D Brakowało mu tylko szabelki ^^ W końcu znaleźliśmy bursztyn, tylko pytanie co dalej?

ODCINEK 11:

Lydia i Paul znajdują Banshee. Kiedy przychodzi po nią sługa Ulyssesa, nasz Wróżkowy Doktor przebiera się i idzie zamiast niej. Dzięki temu udaje jej się odnaleźć Edgara, ale zanim uciekną, blondyn zostanie ugryziony przez Unseelie Court. Udaje im się ukryć i trochę porozmawiać, ale po chwili przenosi ich do jakiegoś dziwnego miejsca pełnego śniegu. Tymczasem Ulysses znajduje Banshee w jej pokoju razem z Paulem i postanawia się go pozbyć. Przenosimy się do Lydii. Jej księżycowy kamień wytworzył barierę, która chroni ją i Edgara. Na nic się to jednak nie zda jeśli szybko się stamtąd nie wydostaną i nie wyleczą Hrabiego. Na pomoc przybywa Kelpie. Nasza dwójka wraca do rezydencji Ulyssesa. W międzyczasie zaś, Książę znajduje bursztyn ukryty w obrazie i ma zamiar złamać pieczęć Banshee.

Ten epizod był bardzo… nie potrafię znaleźć innego słowa jak “cool” ;P Wszyscy bohaterowie pokazali się od najlepszej strony, była akcja, było romantycznie – wszystko czego trzeba mi do szczęścia ^^ Najbardziej podobał mi się Kelpie – poświęcić się dla dobra tego kogo kochasz, być w stanie oddać tą osobę komuś innemu wiedząc, że w ten sposób będzie szczęśliwa :) Od początku go lubiłam, bo mam słabość do postaci o charakterze buntownika, ale po tym odcinku jeszcze bardziej sobie zyskał w moich oczach! Paul i Banshee tworzą ładną parkę. Najpierw myślałam, że po prostu chcieli żeby nasz malarz kogoś miał, ale teraz doszłam do wniosku, że naprawdę do twarzy im razem :) Na Ulyssesie się nie wyżywam bo nie chcę przeklinać xD Podoba mi się za to taka osobliwa przyjaźń pomiędzy Ravenem, a Nico ^^

Najbardziej będzie mi chyba brakowało zabawnych tekstów, którymi jest przepełnione całe anime – szczególnie w wykonaniu Edgara ;P Po za tym dawno nie miałam do czynienia z romansikiem, do którego tak zgrabnie dołożono elementy fantastyczne, a jednoczenie nie zrobiono z niego magicial girls. W przyszłości proszę o więcej takich propozycji… oraz więcej Nany Mizuki i Hikaru Midorikawy :)

Gdyby grał tu jeszcze Tomokazu Seki to uznałabym to anime za arcydzieło :) Swoją drogą mam straszną ochotę go usłyszeć, szkoda tylko, że jego nowe role jakoś mnie nie ciągną. Wielkiej trójcy Touya (CCS), Kyo (Furuba), Sousuke (FMP!) jeszcze nic nie dało rady przebić :)

Dobra! Do następnego razu – ja pakuje się z powrotem do wyrka ^^

Cheers! :*

Granica 100 postu została przekroczona, więc nie widze przeszkód, aby rozpocząć kolejną setkę! :) Co więcej zaczęły się święta! :D 2 tygodnie odprężania się oglądając anime przed nami ^^ W każdym razie przejdźmy do sedna sprawy jakim jest Hakushaku to Yousei.

Trzy odcinki, które chcę opisać były pełne uczuciowych zwrotów akcji, a przy okazji wyjawiły nam pare tajemnic. Oglądało się bardzo przyjemnie (choć w pewnym momencie miałam ochotę nakląć Edgarowi!) ;P Tym bardziej żałuję, że przed nami jeszcze tylko 4 epizody ;( Całość ma się niestety składać z 13 odcinków.

To jak? Piszemy petycję o drugą serię? xD

ODCINEK 07:

Ostatnim razem skończyliśmy na tym, że Edgar został otruty. Lydia jest oczywiście bardzo smutna z tego powodu i postanawia w jakiś sposób pomóc swojemu “pracodawcy”. Zwraca się do Kelpie, który wyciąga do niej pomocną dłoń… pod warunkiem, że gdy Hrabia się obudzi, ona odejdzie razem z naszym czarnowłosym przystojniakiem do świata wróżek i zgodzi się wyjść za niego. Dziewczyna jest dość zdesperowana, więc przystaje na tą propozycję. Po powrocie do domu całuje śpiącego Edgara w dłoń, tym samym dostarczając jego organizmowi lekarstwo na truciznę. Blondyn się budzi cały i zdrowy. Następnego ranka nie zastaje jednak Lydii – wróżkowy doktor poszedł dotrzymać swojej obietnicy. Edgar dowiaduje się wszystkich szczegółów od Nico, po czym postanawia sprowadzić dziewczynę z powrotem. Przy okazji także udaje mu się zyskać przychylność bractwa Scarlet Moon mającego za swój cel służbę Niebieskiemu Rycerzowi. Hrabia razem z Marigold i Sweetpea przenosi się do świata wróżek. Znajduje tam Lydię i Kelpiego. Dziewczyna przyjmuje jego oświadczyny co sprawia, że oboje mogą wrócić do świata ludzi mimo niedotrzymanych obietnic wobec Kelpiego i Królowej Wróżek.

Jadąc od początku – Kelpie pod postacią konia robi piorunujące wrażenie! Nie jestem maniakiem czworo kopytnych zwierząt (w przeciwieństwie do mojej przyjaciółki), ale nawet mimo to byłam zachwycona :) Sama scena “pocałunku” też była niezła (szczególnie zakłopotanie Lydii xD), ale trochę się zawiodłam, że rozwiązali to tak hop siup i gotowe. Zabawna była scena z Nico i Edgarem – myślę, że nasz kotek powoli zaczyna się przyzwyczajać do zarozumiałego blondyna ;] Co do zakończenia. Perspektywa tego, że Lydia jest zaręczona z Edgarem jest fajna – stwarza wiele ciekawych możliwości. Nasza kochana karmelowo-włosa dziewczyno, nie myśl sobie, że Hrabia tak łatwo odpuści po tym jak powiedziałaś “tak” xD

ODCINEK 08:

Mimo całego poprzedniego zamieszania, Lydia nie chce nosić pierścionka zaręczynowego, który podarował jej Edgar. Przy okazji Kelpie też nie ma zamiaru odpuścić i ciągle kręci się w pobliżu dziewczyny. Nasza bohaterka zmęczona, przesiaduje w parku – tam spotyka wróżkę odpowiedzialnego za dbanie o księżycowy pierścień. Zakłada on jej na palec pierścionek i okazuje się, że nie da się go zdjąć – jedyną osobą, która może to zrobić jest Hrabia! Gdy Edgar się o tym dowiaduje, wydaje się być uszczęśliwiony, Lydia natomiast porządnie wkurzona ;P Później wszyscy oddają się przygotowaniom do balu – Lydia ma być oficjalnie przedstawiona jako narzeczona Edgara. Raven występuje w roli jej eskorty… przebrany za kobietę ;D Po uroczystości zjawia się Paul, przyprowadzając ze sobą dziwną dziewczynę płaczącą łzami zamieniającymi się w bursztyn. Lydia rozpoznaje w niej wróżkę, a dokładniej banshee. Podobno ich płacz zapowiada śmierć w rodzinie. Następnego dnia, wszyscy decydują, że tak Paul jak i banshee dla bezpieczeństwa zamieszkają w posiadłości Hrabiego. Przy okazji Edgar zdejmuje z palca Lydii księżycowy pierścień, stwierdzając, że nie może kłaść na jej barki tak wiele, skoro jest ona tylko “pracownikiem”. Wieczorem w pokoju banshee zjawia się dziwna kobieta i chce aby tamta poszła z nią – obiecuje, że zabierze ją do jej prawdziwego Pana.

Raven przebrany za kobietę to coś na co warto było czekać! “Jest to raczej ciężki grzech, że zobaczył Lydię w bieliźnie wcześniej niż ja?” Prawie popłakałam się ze śmiechu widząc go w tej ślicznej zielonej sukni (oczywiście podkreślającej kolor jego oczu)! Co więcej, naprawdę ładnie wyglądał xD Co zaś się tyczy banshee to muszę przyznać, że cieszę się z jej pojawienia. Dzięki temu mamy dziewczynę dla Paula – polubiłam go, więc należy mu się trochę szczęścia ^^ Zastanawiam się też dlaczego scena, w której Edgar przytulał Lydię nie trwała ciuteczkę dłużej? Wtedy ona też by go objęła i wszyscy byliby szczęśliwi, a tak to tylko się bardziej zamotało ;( Coraz częściej chodzi mi też po głowie myśl, iż ta seria skończy się ślubem xD Koniec odcinka sprawił, że Edgar podpadł sobie pierwszy raz! Kto chce mu też przywalić? Jak mógł tak skrzywdzić Lydię?! Menda jedna! Dziewczyna wyglądała tak jakby uleciała z niej cała radość… grrrrrrr!

ODCINEK 09:

Paul i Nico ruszają tropem zaginionej banshee. Docierają do starego młyna wodnego gdzie znajdują zgubę, tyle że w towarzystwie blond-włosego mężczyzny, Lorda Ulyssesa, od którego wróżka wyczuwa krew rodu Niebieskiego Rycerza. Kobiecie nazwanej Ermine, mężczyzna poleca zajęcie się “gośćmi”. Nico zostaje dostarczony do rezydencji Hrabiego w złym stanie. Lydia jest przejęta, ale okazuje się, że to nic poważnego – “jedynie” wyrwano mu wąsy. Opowiada on o wszystkim co widział. Kolejnego dnia wraca Paul i dokańcza historię. Został on pozostawiony przy życiu, aby zdobyć bursztyn (prawdopodobnie wcześniej należał do jego ojca) mający w sobie wielką moc, potrafiący odblokować zapieczętowane wspomnienia banshee. Potęga kamienia jest równa prawdziwej sile Niebieskiego Rycerze, tak więc Edgar po jego zdobyciu byłby na tej samej pozycji co prawdziwy potomek rodu. Hrabia wyrusza na poszukiwania obrazu, w którym może znajdować się bursztyn, a Lydia w tym czasie dowiaduje się od Nico o pojawieniu się Ermine – zmarłej siostry Ravena. Edgar pełen problemów i rozterek upija się w klubie, natomiast Lydia martwi się o niego i postanawia go odwiedzić. Dziewczyna po dotarciu do rezydencji zostaje zaprowadzona do jego pokoju – wydaje się, że z nim wszystko w porządku. Dochodzi jednak do tego, iż stwierdza, że chce spędzić noc z Lydią. Dziewczyna jest przerażona, jednak zanim do czegokolwiek dochodzi, mężczyzna zasypia szeptając imię Ermine.

Aaaaa! I w tym momencie Edgar przechlapał sobie po raz drugi! Powiedział, że ją kocha, prawie ją pocałował… i co?! “Ermine” – ech, niech go ktoś walnie, albo ja to zrobię, ale wtedy może się już nie pozbierać! ;P Zastanawia mnie też co chciał zrobić Kelpie – nasz Hrabia wydawał się zapadać myślami w jakąś głębię… może chciał on go sobie podporządkować? Tak żeby wykonywał to co mu Kelpie każe, albo to miała być bezbolesna śmierć? Kto wie – dziękujmy, że Raven zjawił się na czas. Ta cała Ermine powoli doprowadza mnie do szału bo coraz bardziej miesza! Banshee odeszła, Edgar zawalił sytuację, Lydia jest pełna wątpliwości, a Raven nie wie co o tym wszystkim myśleć. Ten cały Ulysses tez wcale nie jest lepszy. Co to ma być za Niebieski Rycerz?! Wydawało mi się, że ktoś będący potomkiem władcy wróżek jest miły, uprzejmy i ma dobre serce, ten natomiast to dokładne przeciwieństwo mojej wizji ;(

W każdym razie następny odcinek już wyszedł, ale ja mam swój harmonogram i opis będzie dopiero po tym co jest aktualnie zaplanowane. Całe szczęście teraz jest perspektywa 2 tygodni, w których mogę pisać ile chce i co mi się zamarzy ;) Mam zamiar zrobić coś ala podsumowanie roku w formie listy Top Ten, ale jeszcze nie wiem co z tego wyjdzie. Wybrać 10 moim zdaniem najznamienitszych chwil w anime, mangach i całym przemyśle roku 2008 będzie trudno!

Żegnam się już i idę się zrelaksować przy “Mieczu Prawdy” Terrego Goodkinda ^^

Cheers! :*

Powiecie, że się lenie, więc postanowiłam dodać piosenkę zanim zabiorę się za tego nieszczęsnego Skip Beata! (ciągle coś mi przeszkadza w oglądaniu!) Dlaczego padło akurat na tą? Tak naprawdę to nie wiem ;] Zastanawia mnie też dlaczego tak trudno znaleźć jakąkolwiek grafikę dotyczącą Hakushaku to Yousei ;(

W drodze ze szkoły miałam dużo czasu (25-30 minut to sporo) do pomyślenia co bym chciałam przetłumaczyć. Kiedy już się zdecydowałam na pewien tytuł i miałam już już się za niego zabrać, to zauważyłam “My Fairy” i “Feeling” w pełnej wersji! Z początku myślałam o umieszczeniu openingu, ale prawda jest taka, że ciągle nie mogę się przekonać do tej piosenki. W takim wypadku rozwiązanie nasunęło się samo – Hikaru Midorikawa czeka :)

Bardzo lubię ten utwór od pierwszej chwili kiedy go usłyszałam – jest nastrojowy, delikatny, spokojny, ma niesamowicie śliczny tekst. W skrócie – piękny ^^ Na końcu znajdziecie download, a teraz przejdźmy do translacji :)

HIKARU MIDORIKAWA – MY FAIRY

Hikari no naka ni mita sono sugata hakanaku
Mabushisa ni hosometa me no mae ni koi no kaze
Hitomi no naka no mizuumi wa
Ryoute de dakishimetara oboresou de
Moshi hitotsu dake negai kanau nara futari de arukitai zutto
Itsuwari darake no kono sora de soba ni ite yo…my fairy

Mado no soto ni yureru kodoku o mitsumete wa
Kimi no mune no oku no shinjitsu o sagashiteru
Nee kono kako o nugutte kure
Hajimete aishita hito namida o koe
Moshi hitotsu dake negai kanau nara futari de mitsuketai ai
Nukumori yori mo fukai no sa kono omoi wa…my fairy

Sono kuchibiru ni furetai sugu ni
Miteru no wa yume ja naku futari no mirai

Moshi hitotsu dake negai kanau nara futari de arukitai zutto
Itsuwari darake no kono sora de soba ni ite yo…my fairy
Aa setsunai yoru o kazoetara kitto kiri nado nai dakara
Kotoba yori mo taisetsu da to tsutaetai yo…my fairy

HIKARU MIDORIKAWA – MOJA WRÓŻKA

Uchwyciłem tylko przelotny widok twojej oświetlonej sylwetki
Wiatr miłości pojawił się przed moimi oczyma zmrużonymi od blasku
Gdybym oddał się jeziorom w Twoich oczach
Myślę, że poczułbym się jak tonący
Jeśli tylko jedno z moich życzeń może być spełnione, to pragnę wiecznie iść u Twego boku
Bądź przy mnie pod tym niebem pokrytym kłamstwami… moja wróżko

Kiedy spoglądam na samotność wyzierającą z drugiej strony okna
Poszukuję prawdy w głębi Twojej piersi
Hej, zetrzyj moją przeszłość
To pierwszy raz kiedy kogoś pokochałem, pokonując łzy
Jeśli tylko jedno z moich życzeń może być spełnione, to pragnę znaleźć miłość razem z Tobą
Moje myśli są nawet silniejsze od ciepła… moja wróżko

Natychmiast chcę dotknąć Twoich warg
To co widzę nie jest snem, a naszą przyszłością

Jeśli tylko jedno z moich życzeń może być spełnione, to pragnę wiecznie iść u Twego boku
Bądź przy mnie pod tym niebem pokrytym kłamstwami… moja wróżko
Ach, jeśli liczyłbym ilość bolesnych nocy, jestem pewien, że nie byłoby im końca, więc
Chcę Ci powiedzieć, że jesteś dla mnie ważniejsza niż słowa… moja wróżko

Download:
Hakushaku to Yousei – Hikaru Midorikawa – My Fairy

Cheers! :*

Jestem monotematyczna, prawda? xD Jeśli chodzi o screeny to możecie mnie posądzić o maniakalny fanatyzm, a ja nie mam nic na swoją obronę… tyle że Edgar i Lydia tworzą taką ładną parę, że nie mogłam się powstrzymać ;)

W pewnym sensie jestem trochę zawiedziona, ale dlaczego, wyjaśnię dalej – teraz przejdźmy do opisu ^^

(Jak ja uwielbiam te wtrącenia ;) Mam pytanko – czy ktoś byłby w stanie polecić mi jakieś porządne forum o M&A? Te, które przeglądałam do tej pory wydawały się jakieś takie, albo zbyt dziecinne, albo zbyt fanatyczne, albo nieprzyjazne ;( Pewnie kiedyś bym się wkurzyła po czymś takim i założyła swoje… tyle że teraz to nie wypali bo nie chciałabym dzielić mojego czasu pomiędzy tworzenie bloga, a administrację forum. Jeśli ktoś ma jakieś dobre propozycje to jestem na nie otwarta ^^)

ODCINEK 04:

Lydia zostaje zaatakowana przez dzikiego Unseelie jednak Raven przybywa na czas i udaje mu się ją uratować. W czasie kiedy on mierzył się ze swoim przeciwnikiem dziewczyna zostaje porwana i wsadzona do zamkowych lochów, gdzie spotyka ojca. Wkrótce zjawia się nasz zielonooki służący i przekazuje im wiadomość od Edgara – mają udawać, że współpracują z Huskleyem. Lydia trzyma się planu i szybko zostaje odbita. Kiedy Edgar chce zastrzelić mężczyznę dziewczyna się sprzeciwia, ponieważ boi się o życie uwięzionego ojca. Nasza trójka rusza dalej podążając za wskazówkami w poszukiwaniu miecza Merrow. Idąc za głosem zawodzącej kobiety docierają do linowego mostu i drzwi. W tym momencie dogania ich Huskley, ale unieszkodliwiając most odcinają mu drogę. Bohaterowie wchodzą do pomieszczenia, gdzie widzą syrenę. I Edgar i Lydia pędzą do miecza, który ukazał się im oczom, ale okazuje się on tylko ułudą. To dziewczyna znajduje prawdziwy artefakt. Okazuje się, że syrena żąda za miecz ofiary krwi. Lydia boi się, że Edgar od początku planował ją zabić, więc celuje w niego mieczem, ten jednak z własnej woli się zacina i znika w falach. Dziewczyna postanawia jednak negocjować z syreną i uratować mężczyznę. Razem z Nico wyruszają do morza syreny. Tam udaje im się znaleźć Edgara. Razem ruszają spotkać syrenę. Nakłaniają ją do przeniesienia gwiazdy, która znajduje się w ciele Hrabi do Miecza. Tym sposobem syreny akceptują Edgara jako nowego Niebieskiego Rycerza.

Nie spodziewałam się, że napisanie prawdziwego streszczenia (krótko, zwięźle) będzie takim problemem w stosunku do Hakushaku to Yousei! Wracając do odcinka – podobał mi się początek. Podarowanie sobie openingu, a zamiast tego pokazanie walki Ravena + muzyka w tle było dobrym pomysłem :) Daruję sobie wzdychanie do jego zielonych oczu żeby was nie zanudzać ;P Przejdę za to do końcówki. Lydia zdecydowanie się martwiła po tym jak Edgar zniknął – to dobrze wróży na przyszłość ^^ Do tego jego stwierdzenie “Dziękuję moja wróżko” sprawiło, że się szeroko uśmiechnęłam :) Rozśmieszyła mnie scena kiedy nasz blondynek uszczypnął Lydię żeby przekonać się, że nie śni xD Zastanawia mnie też kim jest ten tajemniczy mężczyzna z ostatnich sekund – może to prawdziwy potomek Niebieskiego Rycerza? Nie wiem, ale zastanawia mnie dlaczego jego “piesek” zaatakował Lydię ;(

We wstępie pisałam, iż byłam trochę zawiedziona i te odczucia dotyczyły właśnie tego odcinka. Mianowicie chodzi mi o to, że całe te poszukiwania Miecza Merrow szybko się skończyły! Myślałam, że cała ta sprawa będzie się troszeczkę dłużej ciągnąć – będzie osobnym podrozdziałem całej historii. Tutaj natomiast ledwo zdążyliśmy się wkręcić, a już mamy wątek zakończony. Mam szczere nadzieje, że anime nie jest realizowane w “pośpiechu” i że twórcy nie mają zamiaru wszystkie wydarzenia tak szybko wyjaśniać – ja naprawdę bym się nie obraziła, gdyby powstała druga seria ;]

ODCINEK 05:

Na początku spotykamy pewnego czarnowłosego przystojniaka, który najwyraźniej także potrafi widzieć wróżki, ponieważ z jedną z nich zagłębia się w dłuższą konwersację. Już po openingu widzimy, że nasi bohaterowie zadomowili się w posiadłości Hrabiego. Edgar postanawia zorganizować bal, a Lydia zostaje zaciągnięta na lekcje tańca :) Nie idzie jej za dobrze o czym może się przekonać podeptany Raven ;P Podczas przerwy, dziewczyna wdaje się w rozmowę z przybyłą wróżką – mała nazywa się Marigold i ma przesyłkę dla Niebieskiego Rycerza. Po chwili wraca instruktor, a Lydia ma zamiar kontynuować swoje lekcje, gdyby nie to, że nauczyciel próbuje ją zabić! Sytuację ratuje Raven. Później, podczas rozmowy Hrabiego z Marigold okazuje się, że “księżyc” jaki miała wróżka podarować Edgarowi jako prezent ślubny od jej królowej, został skradziony! Wieczorem w rezydencji odbywa się bal. Lydia zaprzyjaźnia się z Paulem Fermanem, artystą, którego inspiracją są wróżki. Rozmowę przerywa im Nico, który zauważa pojawienie się wróżki – prawdopodobnie tej, która ukradła Marigold pierścionek. Okazuje się, że ma on na imię Kelpie i zna Lydie – co więcej chce żeby dziewczyna za niego wyszła! Po chwili zjawia się Paul i stara się bronić naszą bohaterkę, ale kończy się to tym, że pierścień przeznaczony dla Hrabiego ląduje na jego palcu – do tego nie chce zejść! Kiedy przybywa Edgar, Kelpie się ulatnia. Po powrocie na salę balową, Edgar prosi Lydię do tańca. Następnie wychodzą na spacer. Hrabia twierdzi, że jest zazdrosny, natomiast Lydia nie chce bawić się z nim w, jak to ujęła, “miłosne gierki” po czym odchodzi.

Edgar mnie rozbrajał w tym odcinku! Zacytuje parę hasełek, które prawie sprawiły, że wylądowałam na podłodze ze śmiechu! “Nie tańcz z nikim innym, dobrze? Będę zazdrosny”, “Zdobyłbym dla Ciebie ten księżyc”, “Nie mogę uwierzyć, że istnieje inny mężczyzna tak głęboko w Tobie zakochany”, “Powinienem dziękować niebiosom, że trafiłaś na samych niezdarnych mężczyzn” hahahahahahah naprawdę miałam dość! xD Paul to ciekawa postać – prawdziwy artysta, do tego Lydia go polubiła. Chyba w każdej serii romantycznej, bohaterka trafia na ideał mężczyzny… i chyba w każdej nigdy go nie wybiera :) Polubiłam Kelpie – jest niesamowicie głośny, wybuchowy i nieznośny, ale uroczy na swój sposób ^^ Jego głos od razu mi się z kimś skojarzył i po poszukiwaniach odkryłam, że należy do Takehito Koyasu (Shuu z Myself;Yourself i Jade z Tales of the Abyss). Końcówka mi się podobała. Chciałabym wiedzieć kto tak skrzywdził Lydie w dzieciństwie, że nie chce się wiązać z mężczyznami. Do tego Edgar i jego “Moja przyszła żona mnie teraz nienawidzi” zmusza do zastanowienia, czy przypadkiem nasz blondynek nie mówił poważnie rozmawiając z nią o miłości… ^^

ODCINEK 06:

Do rezydencji Hrabiego przybywa wróżka Sweetpea, która wyzłośliwia się na Marigold, że tamta zgubiła pierścień. W końcu stwierdza, że jej Pani poślubi tego, kto aktualnie ma pierścionek na palcu, czyli Paula ;) Wkrótce przybywa Kelpie i stwierdza, że pierścień jest jego, ponieważ ma zamiar go podarować Lydii. Dziewczyna wkurzona nie na żarty, przerywa tą bezsensowną rozmowę! Edgar stwierdza, że do czasu aż artysta ściągnie błyskotkę, będzie malował portret… portret Lydii ^^ Podczas pozowania, malarz wyjawia dziewczynie, że został malarzem, ponieważ w przeszłości ciepłe słowa pewnego małego Lorda dodały mu odwagi. W międzyczasie Edgar wysyła Ravena na przeszpiegi – ma się on dowiedzieć coś o organizacji Szkarłatny Księżyc (należał do niej nauczyciel tańca, który próbował zabić Lydie). Wieczorem Lydia i Edgar ucinają sobie “pogawędkę”. Kiedy schodzi im na miłosne tematy dziewczyna chce wyjść, ale Hrabia zastępuje jej drogę. Stwierdza, że boi ona się zakochać, po czym całuje ją w rękę. Scenę przerywa im nadejście Paula. Lydia, już w swoim łóżku, rozmyśla nad tym co usłyszała. Jest smutna, ale zjawia się Kelpie i postanawia ją pocieszyć, przynosząc jej słodziutkiego, malutkiego kurczaczka ^^ Następnego dnia Edgar odwiedza ojca Lydii. Później widzimy, że Paul jest zdrajcą – jakiś mężczyzna nakłania go aby otruł “Księcia”, jak tytułuje Hrabiego. Kolejnego ranka, kiedy nasza bohaterka wychodzi z domu, natyka się na Edgara – wyjawia mu, że Paul jest malarzem którego poznał w dzieciństwie. Mężczyzna kieruje się do domu artysty. Ten częstuje go zatrutą herbatą, ale w momencie kiedy Hrabia ma ją wypić, Paul wytrąca mu filiżankę z ręki, ponieważ zdaje sobie sprawę, że rozmawia z Lordem, którego poznał jak był mały. Niestety na tym nie kończy się atak na życie Edgara. Zza drzwi wybiega kobieta dzierżąca sztylet i celująca wprost w naszego blondyna!

Ech, ta rozmowa w salonie! Kiedy padło “Mam zamiar Cię pocałować”, założę się, że wszyscy wstrzymali oddech… a tu tylko całus w rękę! Oj Ed, czemu tak trzymiesz nas wszystkich w niepewności? :) Podobał mi się moment, kiedy Hrabia i nasza wróżkowa doktorka rozmawiali przed jej domem. Stwierdzenie Edgara, że będzie żałował jeśli coś będzie pomiędzy nimi nie tak, było przemiłe ^^ Oczywiście szybko się poprawił, ale my wiemy swoje xD Nie przypuszczałam, że Paul okaże się zdrajcą! Całe szczęście, że szybko zrewidował swoje poglądy. Jeśli chodzi o Kelpie to nie wiem dlaczego, ale jego relacja z Lydią wygląda mi raczej na brat-siostra niż chłopak-dziewczyna. Przynajmniej kiedy ja mam chandrę też lubię się przykleić do brata, który ma niesamowity talent wyczuwania moich nastrojów ^^ Przyniósł jej kurczaczka, Lydia się uśmiechnęła – jest dobrze. Odwrócił jej uwagę od złych myśli – nie ma co, prawdziwy starszy brat :)

W zapowiedzi następnego odcinka możemy zobaczyć, że Edgar został raniony zatrutym sztyletem i wygląda na to, że nie pozostało mu za wiele życia. Całe szczęście, iż Lydia nie ma zamiaru się poddawać! ^^

Założę się, że dzięki tym wydarzeniom nastąpi rozwój relacji pomiędzy naszą upartą parką :) On jest umierający, ona się martwi i zda sobie sprawę ze swoich uczuć – coś w tym stylu ;P Wiem, że jadę po schematach, ale co tam!

To tyle przemyśleń na dziś – następne na kolejce jest To Aru Majutsu no Index. Jeszcze jeden odcinek muszę ściągnąć, a później znaleźć czas na obejrzenie wszystkich trzech – może do 3 dni wyrobię się z opisem :)

Cheers! :*

Czy Edgar był specjalnie stylizowany na postać komediową, czy tak po prostu wyszło? xD Jego teksty są tak powalające, że wybuchy śmiechu powtarzają się raz po raz! On i Lydia to wybuchowa parka :)

Odcinek trzeci był dobry, ale czwarty pewnie będzie jeszcze lepszy… tylko kiedy następne suby? Teoretycznie powinnam się cieszyć bo, jakby nie było, jestem w końcu na bieżąco, ale… jakoś wolałabym już wiedzieć co będzie dalej :]

Puki co przejdźmy do tego co już miało miejsca :)

Streszczenie:

Nasi bohaterowie czekają w porcie na starek, którym dostaną się na wyspę syreny. W międzyczasie zjawia się Raven. Widok krwi na jego policzku wstrząsa Lydią.

Na statku okazuje się, że dziewczyna dostała choroby morskiej. Przy okazji dowiadujemy się, że na wyspę chciało się dostać już wiele osób podających się za potomków Niebieskiego Rycerza, a ciała ich wszystkich zostały znalezione wyrzucone nas brzeg przez fale. Podobno zostali porwani przez syrenę…

Służący i Raven wychodzą zostawiając Lydię i Edgara samych. Bohaterka używając wody z posmakiem cytryny prowadzi zagubioną wróżkę (rzucając na ziemię kropelki) do wyjścia z pokoju. Blondyn też chce spróbować :) Nawiązuje się rozmowa, podczas której Lydia stwierdza, że z nikim do tej pory nie rozmawiała tyle o wróżkach i mimo, iż wie, że on w nie nie wierzy i ją okłamuje to i tak czuje się lepiej wiedząc, iż ktoś ją chociaż trochę rozumie ^^

Dochodzi do tego, że Edgar całuje jej włosy (nazywając je “karmelowymi”, a nie “rdzawymi” :)) i… przychodzi Raven zapowiadając, że podano obiad xD Hrabia wypowiada wtedy wspaniałą kwestię: “Raven, you’ve got bloody brilliant timing” (“Raven, masz cholernie dobre wyczucie czasu”) heheheh

Następnie przechodzimy do sceny wieczorem. Edgar siedzi przy kominku popijając alkohol i konwersując z Ravenem. Możemy usłyszeć o tajemniczej Ermine, która prawdopodobnie była ważną osobą dla Hrabiego, oraz tym, że będzie się on trzymał planu niezależnie od tego co znajdą na wyspie syreny (i jaki plan ma na myśli ;P)

W korytarzu Lydia spotyka Ravena. Jest przerażona i ma wrażenie, że przyszedł ją zabić. On jednak jest spokojny i uprzejmy jak zawsze. Wyjawia też odrobinkę swojej przeszłości. Okazuje się, że gdyby nie Edgar (będący jego panem) prawdopodobnie nie mógłby normalnie funkcjonować, gdyż zły dych, który go opętał czyniłby jego rękami straszne rzeczy. Jednak demon jest teraz pod kontrolą, a dzięki temu Raven może żyć według swojej woli.

Następnego dnia bohaterowie przeszukują tereny posiadłości na wyspie. Lydii wyrwie się podczas pogawędki imię “Ermine” co daje Edgarowi do zrozumienia, że podsłuchiwał jego wczorajszą rozmowę. Mężczyzna wyjawia, że była ona siostrą Ravena – jego drogą przyjaciółką.

Kontynuując poszukiwania docierają do namalowanych na murze drzwi. Tam zastaje ich Huskley! Kiedy Raven zajmuje uwagę zbirów, nasza dwójka ucieka. Po drodze natykają się na ojca Lydii. Edgar wyskakuje wtedy ze wspaniałą historyjką miłości jego i Lydii, a przy okazji prosi o jej rękę xD …oczywiście wszystko to, aby przekonać ojca dziewczyny, że nie jest porywaczem.

Nadbiega Huskley z pistoletem, a ojciec Lydii rzuca się na niego, ponieważ nie chce żeby jego córce stała się krzywda. Edgar także walczy z mężczyzną próbując wytrącić mu pistolet. Lydia jest niezdecydowana co robić kiedy słyszymy wystrzał…

Preview:

Co z wystrzałem, który mogliśmy usłyszeć w ostatnich sekundach? Czarny ponurak na wyspie syreny? Lydia jest w niebezpieczeństwie? Co będzie dalej, dowiemy się następnym razem, ale nie uważacie, że ten “piesek” przypomina trochę pupilka naszego tajemniczego mężczyzny z odcinka drugiego?

Przemyślenia:

Elfo-krasnoludki są bardzo milutkie ^^ Komplementy Edgara – nie mogę się nie śmiać słuchając tego co on opowiada, ale po kolei!

Scena, w której Edgar prawie pocałował Lydię była niesamowicie zabawna! Dziewczyna naprawdę słodko się tłumaczyła, a przecież wszyscy widzimy, że jest na dobrej drodze do zakochania się ;D Raven ma rzeczywiście wspaniałe wyczucie chwili – a wszyscy oglądający nie prosili o więcej niż minutę dłużej czasu ;P

Kolejna rzecz. Co Edgar kombinuje? Mówił, że nie zmieni swojego postanowienia niezależnie od tego co znajdą na wyspie syreny. Chociaż… nieważne co planuje bo i tak nie uwolni się on naszego wróżkowego doktora xD

Cieszę się, że poznaliśmy kolejny kawałek układanki jaką jest życie Ravena. Opanowany przez złego ducha nie mógł nad sobą panować i popełnił wiele strasznych uczynków. Wydaje mi się jednak, że jeszcze gorsze od tych przestępstw było obserwowanie jak zadaje się śmierć, a nie ma się na to wpływu! Czy uczciwe jest oskarżać go o zbrodnię popełnioną jego rękami, ale jednocześnie, w której duchowo nie uczestniczył? Chce wiedzieć więcej! :)

Kolejna scena – tym razem w ogrodzie. Lydia jest zazdrosna! Teraz to widać jak na dłoni! Ermine gryzła ją odkąd usłyszała to imię oraz to, że była bliska Edgarowi. Screen 21 wyraźnie obrazuje, iż perspektywa kochanki hrabiego porządnie ją dobija :) Późniejsze stwierdzenie, że “nie ma się o co martwić” pokazuje, że Edgar także nie jest ślepy ;P

Mina tatusia – bezcenna! Cobyście powiedzieli, gdyby jakiś facet, który najwyraźniej spadł z księżyca nagle poprosił o rękę waszej córki? Do tego takiej “chłopczycy”? Hehehe

Intryguje mnie też ten “wilczek” z preview. Kim jest ten facet, śledzący poczynania naszych bohaterów? Możliwe, że ma on coś wspólnego z prawdziwym rodem Niebieskiego Rycerza, ale to tylko domysły…

W każdym razie miejmy nadzieję, że to Huskley został postrzelony… a jeśli Edgar, to ja poproszę o jakąś scenę ze zmartwioną Lydią ;D

Screeny:

Cheers! :*

Raven to postać, która jest jakoś niesamowicie smutna, ale jednocześnie pociąga nas tak bardzo, że chcielibyśmy wiedzieć o niej więcej ^^ W tym odcinku parę szczegółów zostanie odsłoniętych, ale z niecierpliwością będę czekać na więcej :)

Do tego mamy wreszcie ending… Muszę znaleźć tą piosenkę bo jest śliczna ^^

Do dzieła!

Ending:

Ending! Tym razem wreszcie się pojawił :) Piosenka “My Fairy” jest bardzo tkliwa i szczerze powiedziawszy, dziwnie słucha się śpiewającego Hikaru Midorikawy… ale jest coś takiego w jego głosie, że nawet słysząc, iż nie jest on jakimś super śpiewakiem masz ochotę włączyć utworek na zapętlenie [wzdycha] ^^

Animacja jest, że tak powiem… ciekawa xD Widzimy leżące w łóżku różne postacie, a ostatnie ujęcie to to, które widzicie powyżej :) Uroczo – to jest moje podsumowanie!

Streszczenie:

Zanim na pokład statku naszych bohaterów dostaną się “goście”, Edgar postanowił porozmawiać o interesach. Pokazuje Lydii monetę, na której ponoć wróżka napisała coś w swoim języku. Dziewczyna oglądając powiększoną wersję odkrywa, że wygrawerowany tekst jest po angielsku. Odczytując napis, Lydia stara się wybrać miejsce gdzie powinni zacząć poszukiwania szlachetnego miecza. Wybór pada na Wyspę Mannon.

Do pokoju wchodzą marynarze przeszukujący statek Edgara w poszukiwaniu zbiegłego kryminalisty. Po opisie wydaje się on bardzo podobny do naszego Hrabiego. Szczególnie jeśli chodzi o oczy o niezwykłej popielato-fioletowej barwie.

Już na górnym pokładzie, Nico podsłuchuje rozmowę marynarzy mówiących, że zabójca z Londynu miał na języku wytatuowany krzyż. Przekazuję tą nowinę Lydii, która postanawia sprawdzić Edgara, ponieważ boi się, iż jest on rzeczywiście wcześniej wspomnianym mordercą.

Kiedy bohaterowie jadą pociągiem, dziewczyna zakrada się do przedziału mężczyzny i zabiera się do dzieła. Zanim jednak uda jej się dojść do prawdy, Hrabia otwiera oczy i stwierdza, że udawał śpiącego na wypadek, gdyby chciała go pocałować ;P Następnie się do niej przytula, a ona prosi o pomoc Ravena. Ten jednak jest tylko i wyłącznie posłuszny swojemu panu. Lydia chwyta za dzbanek z wodą mając na celu oblanie Edgara i ostudzenie jego zapału, ale płyn ląduje na jego słudze, który w porę go zasłonił.

Zmartwiona dziewczyna idzie za Ravenem. Z ich rozmowy wynika, że chłopak jest w 100 procentach oddany Edgarowi. Dowiadujemy się także, że w jego żyłach płynie wróżkowa krew i żyje on jako reinkarnacja złego ducha.

Na stacji Lydia i Edgar czekaja na powóz, kiedy napada ich Huskley. Na szczęście w porę zjawia się Raven i wybawia ich z opresji. Kiedy nasi bohaterowie uciekają, dziewczyna zostaje złapana przez Huskleya. Kiedy ten chce ją skrzywdzić, Edgar (nazywany “Johnem”) zasłania ją własnym ciałem, po czym rani napastnika.

Za zaułkiem widzimy ukrytego mężczyznę obserwującego zdarzenie…

Bohaterowie docierają do domku w lesie, gdzie się zatrzymują na noc. Lydia zauważa Nico. Mówi jej on, że powinna spróbować uciec skoro już wie, że Edgar jest kryminalistą. Daje jej lek wróżek na sen, aby mu go podała.

Hrabia tymczasem opowiada jej o swoim życiu. Jego ojciec był posądzony o zdradę stanu – teraz cała jego rodzina nie żyje. On natomiast został sprzedany do niewoli. Stąd krzyż na języku – piętno niewolnictwa. Wyjawia także, że nie jest prawdziwym hrabią, ale za pomocą szlachetnego miecza Merrow pragnie zdobyć ten tytuł.

Dziewczyna podaje mu lek na sen, ale nie ucieka. Mimo wszystko postanawia pomóc uradowanemu Edgarowi (że go nie zostawiła) w poszukiwaniach miecza! ^^

Preview:

Co ten Huskley planuje! Razem z kimś wyglądającym na policjanta udaje się do domu ojca Lydii, gdzie ten drugi mężczyzna przekazuje wiadomość o uprowadzeniu córki. Prosi jednocześnie o to, aby mężczyzna poszedł z nimi. Czyżby planowali użyć go jako zakładnika, a może raczej przynęty?

Przemyślenia:

Ciągle wzdycham do endingu… Jaki on jest ładny, piękny, śliczny!!! Przesłuchawszy go pierwszy raz stwierdziłam, że jest dziwny, ale teraz wybieram się na poszukiwania jego pełnej wersji – ciągłe przewijanie odcinka może męczyć! xD Nie mogę przestać go sobie nucić ^^ Ech, ten głos…

Dobra. Słów kilka o odcinku.

Akcja rusza do przodu! Myślę, że od następnego epizodu już na dobre zacznie się szukanie szlachetnego miecza Merrow. Tymczasem wyjaśniliśmy większość niesnasek pomiędzy bohaterami. Szczerze powiedziawszy nie spodziewałam się, że Edgar będzie miał taką nieszczęśliwą przeszłość. Żal mi go, ale jednocześnie nie mogę się powstrzymać od parskania śmiechem na jego teksty – te w przedziale kolejowym były świetne ;P “Wolisz francuski pocałunek?” hahahahaah!

Do tego Lydia jest urocza, że dała się nabrać na “zabiję się jeśli odejdziesz”. Podobała mi się także ta scena na koniec – Edgar był tak zabawnie uhahany, że została xD

Raven! Tak jak pisałam na początku – chcę wiedzieć więcej! Te jego niesamowicie zielone oczy są porażające! Jest dokładnie tak jak, pomyślała Lydia – jeśli by się tylko uśmiechał, pewnie zostałby okrzyknięty najprzystojniejszym bishonenem tego anime. Jestem zdolna stwierdzić, że pewnie wygrałby nawet z naszym blondynem :) Jego postać jest bardzo tajemnicza, ale takie właśnie przyciągają największą uwagę. Zastanawia mnie jak się poznali z Edgarem oraz jak to się stało, że jest reinkarnacją złego ducha. Liczę na to, iż mi to kiedyś twórcy wyjaśnią ;]

Chciałabym też żeby Nico pojawiał się trochę częściej :) Czy to tylko moje wrażenie, czy także wydaje wam się, że nasz kotek jest zazdrosny o Edgara? xD

Screeny:

Cheers! :*

Co prawda dużo musiałam się naczekać, ale w końcu dotrwałam i mogłam się raczyć pierwszym odcinkiem anime znanym także pod tytułem Earl and Fairy.

Muszę powiedzieć, że opłacało się poczekać – mamy przed sobą naprawdę porządny romansik z przystojnym, mrocznym bishonenem, tsundere bohaterką i gadającym kotem xD

Seiyuu to moi ulubieńcy, więc nie mogę się oprzeć żeby ich nie wymienić ^^ Edgar to Hikaru Midorikawa, czyli Zelgadis ze Slayers, a głos Lydii podkłada Nana Mizuki! Kiedy ją słyszę mam wrażenie, że zaraz zacznie krzyczeć “Ikuto! Ikuto! Ikuto!”, ponieważ jest to pani użyczająca głosu Utau z Shugo Chary! :)

A teraz do dzieła! :)

Opening:

Piosenkę początkową o nazwie “FEELING” wykonuje zespół AciD FLavoR. Muszę przyznać, że na początku nie byłam do niej przekonana, ale tym dłużej ją słucham tym bardziej wpada mi w ucho ^^ Podczas animacji obserwujemy kilka wspólnych ujęć Lydii i Edgara, paru innych ważniejszych bohaterów i całej masy wróżek/skrzatów :)

Endingu z prawdziwego zdarzenia puki co nie było. W następnym odcinku na pewno się pojawi, więc wtedy zobaczycie opis ^^ Swoją drogą bardzo jestem ciekawa tego utworu, ponieważ nie słyszałam jeszcze śpiewającego Hikaru Midorikawy :)

Streszczenie:

Wszystko zaczyna się kiedy pewien mężczyzna jest więziony i wypytywany o tak zwanego “Lekarza Wróżek”. Kiedy wyjawi to o co jest pytany jego życie się kończy – dane nam jest tylko słyszeć wystrzał z pistoletu.

Przenosimy się do Edinburgh w Szkocji. Mieszka tam Lydia Carlton – Wróżkowy Doktor. Nikt nie chce jej uwierzyć, gdy opowiada o przeróżnych stworzonkach żyjących ponoć obok ludzi, ale my możemy się przekonać, że mówi prawdę, kiedy widzimy, że rozmawia ze swoim kotem – Nico :) Po chwili przychodzi listonosz i wręcza jej list. Okazuje się, że to od jej ojca, który zaprasza ją do Londynu. Szczęśliwa dziewczyna postanawia ruszyć w drogę!

Na pokładzie statku czeka ją niespodzianka. Lydia dostaje piękny pokój, którego się kompletnie nie spodziewała. Nagle słyszy jakieś szelesty, jednak w szafie nic się nie chowa. Wtem jakiś mężczyzna łapie ją i zakrywa usta żeby nie mogła się odezwać. Najczarniejsze myśli przechodzą jej przez głowę, ale jest zdziwiona kiedy zamiast “zabiję Cię” słyszy “pomóż mi”.

Mężczyzna mówi jej, że pozostanie na tym statku jest dla niej niebezpieczeństwem. On został schwytany przez faceta, który wcześniej zaprowadził Lydię do pokoju, a teraz chce uciec. Dziewczyna w tym czasie zwraca uwagę na piękną barwę oczu nieznajomego – ash mauve, czyli popielato-fioletowe :)

Postanawiają zwiać. Przy okazji mężczyzna dziękuje “pięknej pani o karmelowych włosach” za zaufanie i całuje jej włosy! Powiedzieć, że się nasza bohaterka zdziwiła to mało :) Ale przy okazji ucieszył ją fakt, że powiedział “karmelowe”, a nie “rude”! ^^

Wykorzystując podstęp oboje wybiegają ze statku i docierają do dziwnego miejsca, które okazuje się kajutą na statku. Kiedy Lydia budzi się po krótkiej drzemce, odwiedza ją sam nieznajomy, który ma nagle blond włosy ;) Okazuje się, że wcześniejszy brąz był farbowany żeby nie zwracać na siebie uwagi. Mężczyzna postanawia się także przedstawić, ponieważ jego sługa Raven tytułuje go jako milorda co ciut dziwi naszą bohaterkę. Mamy przed sobą hrabiego Edgara Ashenberta. Specjalnie dał on się złapać, aby dostać się w pobliże Lydii. Niestety nie wyjaśnia nic więcej tylko mówi, że muszą iść bo spóźnią się na obiad.

Podczas posiłku z kilkoma dostojnikami możemy się dowiedzieć, że jest on potomkiem Hrabiego Błękitnych Rycerzy, według legendy, władcą Narodu Wróżek, Lordem Ibrazelu. Kiedy rozmówcy nie chcą uwierzyć, Lydia pyta ich dlaczego nie wierzą we wróżki. Edgar ratuje ją z opresji i mówi, że rzeczywiście jest spadkobiercą ziem zamieszkanych przez wróżki.

Dziewczyna wychodzi na pokład, gdzie spotyka Nico, który w najlepsze się obżera i popija alkohol xD Opowiada mu co usłyszała, a on stwierdza żeby nie wiązała się zbyt blisko z Edgarem, który w sumie nie jest jakoś specjalnie ładny. Lydia odpowiada, że według niej jest przystojny… i w tej chwili słyszy “dziękuje” bo na jej nieszczęście mężczyzna wszystko słyszał!

Okazuje się, że wiedział, że jest ona “Lekarzem Wróżek” i widzi to czego inni ludzie nie dostrzegają. Prosi ją o pomoc w zdobyciu pewnego miecza, który należał do jego przodków. Dzięki temu będzie mógł oficjalnie przejąc swój tytuł Hrabiego Błękitnych Rycerzy. Obecnie jest kilka osób, które także polują na ten skarb, więc Lydia ze swoimi umiejętnościami byłaby bardzo pomocna. Dziewczyna nie chce mu za bardzo uwierzyć, aż zauważa statek wojenny który płynie w ich stronę…

Przemyślenia:

Ten facet mnie rozbraja! Edgar zachowuje się jak jakiś playboy! xD Te uśmieszki, potrzepywanie czupryną itp. Śmiać mi się chciało, ale trzeba przyznać, że jest bishonenem z prawdziwego zdarzenia :) Do tego ten jego głos – tak długo jak będę mogła go słuchać nic mnie do niego nie zrazi!

Nana Mizuki to też świetna sprawa. Widać, że Lydia jest trochę buntowniczą osóbką, która lubi się fochać na innych co przypomina mi trochę Utau ^^ Słysząc ten z lekka obrażony głosik nie mogłam się powstrzymać od śmiechu ^^

Fragment kiedy powiedziała, że ona uważa iż Edgar jest przystojny, a on prawie przyszedł, to było coś ;P Jej tłumaczenia były naprawdę milutkie. Ogólnie cała jej postać jest fajna. Tsundere rządzi! xD

Ten odcinek na razie poświęcony był ogólnemu wyjaśnianiu o co chodzi, a mam nadzieję, że od następnego zacznie się prawdziwa przygoda w poszukiwaniu Szlachetnego Miecza Merrow bo oczywiście jest jasne, że Lydia i Edgar połączą swoje siły ^^

Screeny:

Cheers! :*