Dzisiejszym głównym punktem programu jest referat, który nabazgrałam kiedy nie miałam neta. Zaraz się przekonacie jakiego natchnienia dostałam (ogroooom tekstuuuu ;P) hahahah

Cieszę się, że mam już tą notkę napisaną i jedyne co jeszcze pozostaje to korekta błędów :) Byłam dzisiaj w nowo otwartym centrum handlowym (ogrooomneeee!) i kompletnie nie mam na nic siły xD

Wracając jednak do PH – postanowiłam tym razem nie robić streszczeń. Poniższa notka zawiera moje ogólne przemyślenia dotyczące całej serii + kilka słów apropo OST2 i Specialu 03,04. Jakby nie było żegnamy się dziś z Pandorą i jej obecnością na blogu – …chyba, że kiedyś postanowią zrobić jakieś OAVki ;)

Przemyślenia końcowe:

Pandora Hearts to seria dobra, ale niestety bardzo nierówna i to pod praktycznie każdym względem.

Pomijając już sam fakt, że grafika jest dość specyficzna i nie raz aż nienaturalnie czarne cienie na włosach czy twarzach doprowadzały mnie do szału, to miała ona swoje lepsze i gorsze chwile. Nie wiem czy to jest wina jakości w jakiej oglądałam (starłam się trzymać około 200 megowych avkiów lub mkv), ale niektóre sceny wyglądały naprawdę nieciekawie w porównaniu do innych faktycznie ślicznych (moim zdaniem ostatni odcinek wyglądał rewelacyjnie ^^).

Do tego potwory alias chainy były błeeee ;p Nie uznaję tego za minus bo studio dokładnie trzymało się mangowych projektów, ale chce zaznaczyć, że Japończycy uwielbiają ohydnie wyglądające monstra. Zagrajcie sobie w jakieś japońskie rpg – tam zawsze jakiś boss musi być wstrętnym-oślizgłym-glutem lub czymś w ten deseń ;]

Przechodząc jednak z wrażeń wizualnych na te słuchowe. Muzyka była boska! Co prawda nie spodziewałam się, że Yuki Kajiura jest w stanie zawalić jakikolwiek soundtrack, ale i tak zaskoczyło mnie jak świetna była ścieżka dźwiękowa do Pandory ^^ Każdy z dwóch OST zawiera utwory prawdziwie nastrojowe, melancholijne, jak i te wesołe, optymistyczne. Najfajniejsze jest to, iż pomijając całą otoczkę i to, że piosenki bardzo dobrze wpasowują się w anime i dane sceny, świetnie słucha się ich bez tego wszystkiego :) Bardzo często odpalam sobie te „ulubione” i słucham np. jadąc autobusem, czy przed snem leżąc w łóżku ;)

Ogólnie rzecz biorąc bardzo przyciągało mnie do tej serii wrażenie, że mam do czynienia z mroczniejszą wersją opowieści o „Alicji w Krainie Czarów”. Mieliśmy tytułową Alicję, karty jako nazwy chainów, Kota Cheshire – strasznie podobała mi się taka wypaczona wersja opowieści Lewisa Carrolla;]

Co się tyczy samej fabuły – to był pierwszy czynnik, który zainteresował mnie tym tytułem. Jestem wielką fanką fantastyki i science-fiction, a tym samym od razu zwróciłam uwagę na ciekawy wątek chłopca wtrąconego do otchłani. Nie miałam jeszcze z czymś takim do czynienia, więc to był wielki plus ^^ Niestety sprawa wygląda tak, że fillery trochę zabijają tą serię. Zdecydowanie fragmenty oparte na mandze są jakby lepiej zrobione i dopracowane oraz oczywiście przestawiają fajniejsze wątki niż te zmyślone przez scenarzystów. Trochę wkurza mnie fakt, że końcówka tego anime została zrobiona tak jak została. Brakuje tu tego dramatyzmu, z którego słynie PH. Pojawienie się Zaia w wersji pisanej było szokiem, a konfrontacja z nim porządnie poruszyła wszystkich bohaterów. Tutaj Oz jakoś za szybko otrząsnął się z tego wszystkiego. Do tego moja ulubiona Sabrie Arc nie została zanimowana :( Ogólnie te ostatnie odcinki nie były jakoś strasznie złe (w końcu musieli zrobić jakoś ten open ending), ale spodziewałam się czegoś lepszego…

Dajmy na to walki – tak ta z tym wielkim smoko-podobnym-czymś jak i ta z Griffonem to było takie hop siup i gotowe. Zero emocji ;p

Idźmy jednak dalej – bohaterowie. To jest zdecydowanie jeden z najjaśniejszych atutów Pandory! ^^ Barwni, zabawni, głębocy. Oz urzekł mnie tym jak sprzecznie prezentował się jego zewnętrzny i wewnętrzny charakter. Chciał sprawiać wrażenie wiecznie radosnego optymisty, a tak naprawdę pożerał go smutek i melancholia. Z drugiej strony Gil, który na początku wydawał mi się tą poważną i twardą postacią, okazał się sentymentalną i uczuciową głową wodorostów xD Alice – niby prostolinijna dziewucha, a też skrywa swoją tajemnicę. Break – wesołek z mroczną przeszłością. Uwielbiam to, że nikt nie jest taki jak się na początku wydaje. Powierzchowność zwodzi nas apropo tego jacy są naprawdę. Tutaj zdecydowanie każdy zasługuje na pochwałę ^^

Pozytywnie zaskoczyły mnie także relacje pomiędzy bohaterami. Nikt nie próbował tutaj na siłę upchnąć romansu, który prawdę mówiąc pasowałby jak piernik do wiatraka. Raczej postawiono na przyjaźń i to taką pełną oddania i prawdziwie szczerą – w żadnym aspekcie nie zahaczała o shonen-ai i jestem prze szczęśliwa z tego powodu. Japończycy uwielbiają wszędzie pakować najróżniejsze podteksty, a tutaj wszystko było takie… hmmm… brakuje mi określenia… “heartwarming”? Tak, o to słowo mi chodzi ^^

Ogólnie to Pandora całkiem nieźle wyszła jako swego rodzaju fuzja przeróżnych gatunków. Fragmenty komediowe były okropnie zabawne (króluje tu odcinek 20! xD), a te tajemnicze i smutne potrafiły wywołać u mnie jakąś taką melancholię…

Jakie są więc końcowe wnioski? Na pewno muszę złożyć wielkie podziękowania autorom tego anime, ponieważ dzięki serii „ruchomej”, zabrałam się za czytanie mangi, którą uważam za jedną z lepszych z jakimi kiedykolwiek miałam do czynienia ^^ …a teraz tak na serio. Jest to zdecydowanie tytuł dla tych, dla których liczy się przekaz, a nie jego forma. Można się rozkoszować bardzo dobrą fabułą i świetnymi bohaterami, ale strona wizualna czasami robi małe zgrzyty. Za to muzycznie mamy przed sobą geniusz w najczystszej postaci ^^ Wielbiciele zagadek, niedopowiedzeń, mrocznych faktów także zdecydowanie znajdą tu coś dla siebie. Pandora promieniuje specyficzną aurą tajemnicy, skutecznie przyciągającą przed ekran ;)

Nie pozostaje mi nic innego jak liczyć, ze może w przyszłości ukaże się coś jeszcze spod szyldu PH. W końcu seria TV Tsubasa Chronicle rewelacją nie była, ale OAVki potrafiły zrobić piorunujące wrażenie – z chęcią widziałabym coś takiego także w wykonaniu Oza i spółki ;D W końcu kto nie ma ochoty zobaczyć jeszcze raz uśmiech naszego optymistycznego blondyna, płaczącego z byle powodu Gila, czy obżerającą się Alice? Kochanego tsundere Elliota, złośliwego Breaka i niepozorną Sharon? Uważam, że mimo wszystkich niedociągnięć jakie można wytknąć temu tytułowi, ma on w sobie coś takiego, że oglądając czy czytając czujemy się jak zaczarowani ^^

PH Special 03 – Zwalił mnie z nóg! Oglądałam go kilka razy, a i tak potrafił wywołać u mnie ogromne wybuchy śmiechu i wielki uśmiech na twarzy! xD Jeśli Ph byłoby szkolną komedią i miałoby w ten sposób wyglądać, to ja jestem na tak! Geniusz! ;] Gil jako nauczyciel pasuje idealnie, a Alice się jak najbardziej sprawdza jako przywódca gangu ;P Najlepiej wypadł jednak Jack – on jako taki badass to coś czego nie można nie zobaczyć – kompletnie wywrócili mu charakter do góry nogami :) Trzeba to zobaczyć!

PH Special 04 – oprócz tego, że chibi Alice i Echo wyglądały słodziutko, jakoś szczególnie nie wywołał u mnie radosnego rechotu… przynajmniej część właściwa xD Dodatek po zapowiedzi odcinków rozłożył mnie na łopatki całkowicie – szczególnie Vincent i łamaniec językowy w jego wykonaniu hahahah Jak można było się spodziewać, Ozowi wyszło perfekcyjnie xD

Btw sami spróbujcie sobie to szybko, dwukrotnie wypowiedzieć (masakra! ;]) “aka kuchibiru ao kuchibiru kuchibiru” (nie wiem dlaczego, ale jak ja tego słucham to wydaje mi się, że wymawiają “chibigiru”, ale według przekładu “usta” to właśnie “kuchibiru” ^^)

Pandora Hearts OST2 – już to mówiłam, ale powtórzę jeszcze raz – geniusz! ^^ Naprawdę po tych dwóch soundtrackach do Pandory przysięgam, że wielbić będę Yuki Kajiure po wsze czasy! ;)

Jeśli chodzi o moje ulubione utworki, to tak: „Reminisce” (1 i 2) jest tak przyjemnie melancholijne, „Pandora Hearts Expanded” – spodziewałam się czegoś innego, ale i tak nie jest źle :) Lubię ten motyw, więc w każdej wersji przyjemnie mi się go słucha ^^ „The Relief” to TRC jak żywe! W pewnym momencie brzmi jakby był istnie wyciągnięty z Tsubasy. „Reveal”, takie niby nic specjalnego, ale kościelne organy budują taki nastrój, że aż włoski na rękach się jeżą ;] Słysząc „A Shadow” mam ochotę się odprężyć i odlecieć gdzieś myślami – cudownie nastrojowy. „ Narrate” to spokojny utworek, który polepsza mi humor, czuję w nim taki optymistyczny przekaz. Na „Melody 2”, czyli „Lacie” w wersji na pianino, czekałam już od dawna – nie zawiodło moich oczekiwań ^^ „Gravel” – gitarka! Okropnie kojarzy mi się z muzyką do Final Fantasy (VIII szczególnie! :)), a to bardzo pozytywna sprawa, ponieważ tamte OST potrafię słuchać godzinami ;) „Do It Later” mnie oficjalnie rozbroiło! Po usłyszeniu praktycznie turlałam się po podłodze ze śmiechu ;] „Revolve” to kolejna aranżacja głównego motywu przewodniego PH.

Na koniec zostawiłam sobie główny „smaczek” tej płytki, czyli „Everytime You Kissed Me”. Początkowo miałam do tejże piosenki pewne opory, ale teraz naprawdę jestem uzależniona i muszę jej posłuchać chociaż raz dziennie ^^ Piękny głos, ładny tekst (nudziło mi się kiedy nie miałam neta to go przetłumaczyłam xD Dodam na dniach ^^), nastrojowa melodia – szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że ktokolwiek zrobi wokalną wersję „Lacie”, ale jeśli taki ma być efekt końcowy to ja jestem za! ^^

Cóż, tym sposobem doszliśmy do końca tej notki :) Musimy się pożegnać z Pandora Hearts – przyznaję, że przyjemnie spędziłam przy niej czas. Ostatecznie wystawiłam jej MALowe 8/10 i będę się tej decyzji trzymać ^^

Screeny:

Cheers! :*

Rajuśku, ale pokręcony tydzień! To mam gorączkę, która skutecznie mnie do wszystkiego zniechęca, to znów nagle ni z gruszki ni z pietruszki nie mam neta na pół dnia. Do tego dochodzą jeszcze transmisje meczów ME siatkówki, których oczywiście nie mogę przegapić bo to moja ulubiona dyscyplina sportowa (tęsknie do czasów kiedy ją trenowałam, ale było minęło :( ) i tym sposobem czasu na pisanie mam tyle co kot napłakał, a nazbierało mi się aż za dużo do powiedzenia ;)

W sumie dzisiejsza notka o Pandora Hearts zawiera spore ilości newsów dotyczących serii, tak więc starałam się ciut ograniczyć moje przemyślenia odcinkowe, aby nie zawalić was zniechęcająco ogromną ilością tekstu xD

Dwa ostatnie epizody bardzo mi się podobały – fajnie przedstawiły ważne wątki z mangi ^^ Ogromnie żałuję, że PH powoli dobiega końca – jeszcze tylko 3 odcinki przed nami… Co do notek – 23-24 będzie łączone, zaś ostatni 25 dostanie osobny tekst, w którym postaram się także zawrzeć ogólne wrażenia odnośnie całości ;) Ale teraz przejdźmy już do streszczeń ^^

ODCINEK 21:

OZ, Gil, Alice oraz Break przyjeżdżają do opery na umówione spotkanie z Rufusem Barmą – głową jednego z czterech książęcych rodów. Ekipa jest okropnie zaskoczona kiedy wychodzi na to, że wygląda on niczym jakiś pokręcony klaun, a najważniejszą dla niego rzecz istniejącą na świecie jest informacja! Okazuje się jednak, iż jest to tylko przykrywka, ponieważ Mad Hatter Beaka rozwiewa otaczającą ich iluzje i odkrywa tożsamość prawdziwego Diuka Barmy – wysokiego, czerwonowłosego mężczyzny. Pragnie on wyciągnąć informacje od Breaka, ale ten mdleje z powodu wyczerpania. W tym czasie Rufus opowiada drużynie historię „klauna” – tak naprawdę jest on nielegalnym kontrahentem, którego czas dobiegł końca, po czym został zaciągnięty do Otchłani, ale udało mu się stamtąd wydostać!

ODCINEK 22:

Break opowiada o tym co widział w Otchłani – okazuje się, że spotkał tam Will of Abyss, która przedstawiła się jako Alice. Dziewczyna wyrwała mu jedno oko i podarowała je Kotowi Cheshire. Nagle pojawił się tam mały Vincent i Gil – rozpoczęło się istne szaleństwo! Później Barma opowiada o tym, że Jack Bezarius w swoich pamiętnikach pisał o dziewczynce o imieniu Alice, który była zamknięta w wieży przez rodzinę Baskervillów. Mężczyzna wspominał, że czasami miał wrażenie jakby miała ona całkiem inną osobowość – wychodzi na jaw, że nasza Alice oraz Will of Abyss to w jakiś sposób połączone ze sobą bliźniaczki!

Przemyślenia:

Oba odcinki moim zdaniem wyszły strasznie fajnie, a do tego ekranizowały bardzo ciekawy fragment z mangi ^^ Prawda o Breaku, który ma ogromną ilość fanów, wprost prosiła się o to, żeby została pokazana ;)

Czytając wersję papierową byłam porządnie zszokowana tym, że Break aka Kevin Regnard ma na sobie pełną pieczęć! Co jak co, ale takiego rozwoju wypadków kompletnie się nie spodziewałam! Chodziła mi po głowie teoria, że on także pochodzi z przeszłości, a tym samym musiał być w Otchłani, ale nie pomyślałam, że mógłby być nielegalnym kontrahentem, któremu się po prostu skończył czas. Do tego ta cała krwawa przeszłość… brrrr! Swoją drogą, to wiemy już dlaczego tak bardzo nie lubił Kota Cheshire ;)

Co do Rufusa Barmy – gdyby głowa jednego z książęcych rodów wyglądała jak gruby, przerośnięty klaun, to miałabym porządne wątpliwości, czy autorka tej serii się dobrze czuje ;P Prawdziwy diuk wygląda za to bardzo fajnie ^^ Szkoda tylko, że ma tak wredny charakterek, że ciężko wzbudzić w sobie w stosunku do niego jakieś cieplejsze uczucia… Co nie zmienia faktu, że wypominanie Gilowi, że już 8 razy próbował rzucić palenie, prawie zwaliłomnie z krzesła xD

Podobało mi się, że Liam mimo wiedzy apropo wszystkich „dokonań” Breaka, ciągle się o niego martwi i uważa go za swojego przyjaciela ^^ Naprawdę – uwielbiam Pandora Hearts za to, że tak świetnie przedstawia przyjaźnie pomiędzy bohaterami, w końcu ciągłe patrzenie na romanse może znudzić xD

Druga ważna rzecz dotycząca tych odcinków, to rewelacje odnośnie Alice. Bliźniaczkowa nowinka wprowadza sporo zamieszania bo powoli zaczynam się zastanawiać, która z naszych Alice jest tą „dobrą”. Jakby nie było, w momencie kiedy Break przebywał w Otchłani, a Will of Abyss przygotowywała swoje herbaciane przyjęcie, zachowywała się jak zwyczajna, milutka dziewczynka. Tak samo kiedy przyszedł Vincent – to jak z nim rozmawiała nie sprawiało wrażenia osoby, która wcześniej potrafiła wyrwać komuś oko. Cóż, może za parę miesięcy i parę rozdziałów dostanę odpowiedzi na moje pytania ;)

Kolejna fajna sprawa, to zachowanie Oza – podobało mi się kiedy postawił się Barmie. Szczególnie hasło, że jest “odrażającym dzieciakiem” ;] Wprost nie mogę się powstrzymać, żeby nie powiedzieć, że lekcja, którą dostał od Elliota, nie poszła w las xD

Denerwuje mnie za to inna rzecz! W normalnych okolicznościach ponarzekałabym sobie na mojego kozła ofiarnego tej serii, na którym do tej pory wyładowywałam frustrację… ale nie dam rady! Wnikając głębiej w tok myślenia Vincenta (co zostało pokazane w ostatnich rozdziałach), nie potrafię teraz z pełnym przekonaniem powiedzieć o nim tyle złego co wcześniej. Nawet nie wiecie jak mnie to wkurza ;P W każdym razie krzywdzenia kotka mu nie wybaczę!

Btw – czy tylko mnie podobał się strój Oza? Strasznie fajny design ^^

Pandora Hearts Special 01 – jest może na sali ktoś, kto jeszcze nie oglądał tego króciutkiego odcinka specjalnego? Jeśli tak, to proszony jest o szybkie nadrabianie zaległości bo jest to naprawdę niesamowita dawka pozytywnej energii i przedniego humoru ;) Btw, Gil to chyba najsłodsza pokojówka jaką widziałam – przyznacie mi rację, prawda? xD

Pandora Hearts Special 02 – szarmanckość bohaterów tej serii jest rozbrajająca… tak jak i niewiedza Alice w “tych” kwestiach xD A właśnie! Czy tylko ja mam takie wrażenia, czy Speciale są jakoś ładniej zrobione graficznie? Może to być oczywiście także wina jakości w jakiej oglądam serię, ale ponad 200 megowe .mkv z reguły nie są brzydkie… Wydaje mi się jakby tutaj grafika była bardziej wyraźna i “czystsza” (nie wiem jak to inaczej określić – mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi ;]).

Pandora Hearts OST2 - pojawiła się już lista utworków do nowego soundtracku ^^ Niestety nie ma jeszcze okładki, ale liczę na coś ładnego. Data wydania jest przewidziana na 30 września. Jeśli płytka ta okaże się choć w najmniejszym stopniu takim cudeńkiem jak OST1, to mamy murowany hit ;) Ja już sobie ostrzę pazurki ^^

01: Reminisce
02: Everytime you kissed me
03: Wrapped in darkness
04: Pandora hearts expanded
05: Open
06: Wave motion
07: The relief
08: Restrain
09: Limits
10: Dash
11: In the dark
12: Reveal
13: A shadow
14: Beside
15: Narrate
16: Melody 2
17: Cradle
18: Gravel
19: Fountain
20: Do it later
21: Naughty
22: Miracle
23: Revolve
24: Confidence
25: Reminisce 2
26: Maze Karaoke with ああ (aa)
27: Maze Karaoke with 近江知永 (Tomoe Omi… chyba ;))

Szczególnie interesuje mnie “Pandora hearts expanded” – dłuższa wersja tego utworu, to spełnienie mojej prośby ;) Zaś “Melody 2″ to zapewne “Lacie” zagrane na pianinku – patrząc na to jak ja kocham utwory na ten instrument, już mogę go wpisać do mojego top3 tej płytki xD

Pandora Hearts Odcinki 23-25 – niestety… lub stety dostaniemy zakończenie anime original. Epizod 23 będzie zawierał jeszcze maleńkie akcenty mangi, prawdopodobnie (tak wynika z zajawki) dotyczące wątku Echo oraz VincentxGil, ale już 24 i 25 to fillery. Póki co wstrzymuję się z jakimikolwiek osądami – jak na razie anime PH to kawał dobrej roboty, więc liczę, że jakoś ładnie to skończą ^^ …choć nie zmienia to faktu, że jestem trochę zawiedziona, iż nie zobaczymy w ruchu Sabrie arc i bardzo fajnych scen z Elliotem <wzdycha>

Odcinek 23: “Wstrząsający świat”
Odcinek 24: “Podziwiając pieśń politowania”
Odcinek 25: “Druga strona zaprzeczenia”

Daty – Na koniec tylko drobne przypomnienie, że Retrace 41 mangi wychodzi 18 września + kilka dni na przetłumaczenie, zaś ostatni epizod anime ukaże się 24 września. Zastanawiam się też kiedy pojawi się nowy Character Song (Gila jak sądzę)… może razem z Drama CD przewidzianą na 26 września? Cóż – poczekamy zobaczymy ;)

Tym sposobem udało mi się jakimś cudem dojść do końca dzisiejszej notki ;) Nie ma to jak się rozerwać przy pisaniu po takim horrorze, który dziś także zafundowali mi siatkarze! Oni chyba chcą, żeby mnie kiedyś do szpitala odwieźli… xD

Screeny:

Cheers! :*

Przez ostatnie kilka dni nie miałam ze dużo czasu na pisanie, mimo że, o ironio, teoretycznie powinnam mieć go mnóstwo. Tak się składa, iż szkoła zwaliła mi na głowę parę spraw, a i ostatnia faza remontu, czyli skręcanie i ustawianie mebli oraz późniejsze wypełnianie ich wszystkimi „niezbędnymi” rzeczami trochę zajęła ;) Teraz już jednak wszystko szczęśliwie dobiegło końca, a ja mogę produkować notkę siedząc przy nowym biureczku ^^ Jeszcze tylko muszę wymalować coś fajnego na ścianie nad nim, ale na razie szukam jakiegoś ciekawego projektu ;) …oczywiście jeśli do tego czasu nie umrę bo biegi długodystansowe na 2 pierwszych godzinach W-Fu na zimnie, tak mnie wykończyły, że ostatnie 2 dni żyję na gorącej herbacie i tabletkach <wzdycha>

Kończąc jednak to moje gadanie o sprawach, które zapewne was nudzą, chciałabym przejść do tematu głównego, czyli piosenki :) To już drugie z rzędu tłumaczenie – coś niesamowitego xD Po prostu tak wyszło, że notki o SC, FMA jak i PH ukażą się łącząc odcinki (po 2 przy każdej serii), ponieważ nie miałam kiedy obejrzeć ostatnie epizody.

Utworek, który wam dzisiaj prezentuję, to dość ciekawa sprawa. Jest to Character Song Oza z Pandora Hearts ^^ Póki co z tej serii można znaleźć tylko 2 takie cusie – naszego blondyna oraz Alice, za niedługo powinien także pojawić się Gila. Piosenka jest naprawdę bardzo doba i jeśli o mnie chodzi, to spokojnie mogłaby robić nawet za OP lub ED ;] Fajna rzecz, że seiyuu Oza jest kobietą, a mimo to udało jej się podczas śpiewu brzmieć po chłopięcemu, tak jak na młodego Bezariusa przystało :)

Melodia jest bardzo przyjemna, gitarki świetne (mówiłam, że mam ostatnio ochotę na coś choć odrobinę rockowego ;D), a i tekst jest ładny – dobrze pasuje do Oza. Główna dyskusja fanów dotyczy tego, czy jest on raczej skierowany do Gila, czy do Alice. Musiałam zdecydować się, którą opcję wybieram, żeby dobrać odpowiednie formy czasowników (język polski jest czasami irytujący ;P), tak więc postawiłam na odpowiedź numer jeden ;) …ale prawdę mówiąc ciężko jednoznacznie orzec kto ma rację ;)

Zapraszam na tekst, moje tłumaczenie (tym razem bardzo przyjemnie mi się pracowało – jest fajny i sensowny ^^) oraz download – enjoy!

JUNKO MINAGAWA – SWEAR TO…

Tokei no hari ga urusai n da
Yugamidasu gozen 0 ji ni

Kagami no oku ni hisomu yami no
Ashioto ga kikoesou na ki ga shite

Shoumetsu shita hazu kodoku no hahen
Itsu no ma ni ka me no mae wo fusagi
Azawaratteiru no sa

Ushinau mono nante nanimo nai to omotteta
Kodoku ni mo nareta tsumori de
Kimi ga ore no koto hitsuyou to suru no naraba
imi no koto kesshite hitori ni shinai

I swear to you
Forever close to you

Utsuro na hibi ibitsu na egao
Namida sae nagasezu ni ita

Sonna ore ni kimi ha tsubuyaku
“naku koto ha, hazukashii koto ja nai”

Jibun no koto wo somatsu ni shite
Nani wo mamotteta tsumori? Ore ha mayoi no mori no Pierrot

“Shinjiru mono nante doko ni mo nai” to itte ha
Kimi no koto kizutsuketeta ne
Kawaranai mono ga aru koto oshiete kureta
Kimi no koto mamori tsuzukete yuku n da

Me wo sorashite mimi fusai de
Yume no naka wo hashitteta
Ore ga koko ni ikiru riyuu ga hoshikute

“Aisaretai” nante negai sae kizukanai de
Kodoku ni mo nareta tsumori de
Kimi ga ore no koto hitsuyou to suru no naraba
Kimi no koto mamori tsuzukete yuku n da

I swear to you
Forever close to you

JUNKO MINAGAWA – PRZYSIĘGAJĄC…

Wskazówka zegara nie chce zamilknąć
Rozpoczyna swój bieg w stronę godziny 0

Wydaje mi się, że słyszę odgłos kroków
Ciemności, czającej się po wewnętrznej stronie lustra

Zanim się zorientowałem
Fragment samotności, która już dawno powinna zostać wymazana
Zbliża się tuż przed moje oczy i zaczyna ze mnie drwić

Rzeczy, które można stracić, myślałem że nie posiadam nic takiego
Miałem zamiar zacząć się przyzwyczajać do samotności, ale
Jeśli jestem Ci potrzebny, to
Na pewno nigdy Cię nie zostawię

Przysięgam Ci
Na zawsze blisko Ciebie

Każdy dzień był pusty, a na mojej wypaczonej, uśmiechniętej twarzy
Pozostały ślady po łzach

Kiedy byłem taki, wyszeptałeś do mnie
„Płacz nie jest czymś, czego należy się wstydzić”

Będąc kimś tak żałosnym
Myślałem, że kogoś ochronie? Byłem klaunem zagubionym w lesie zwątpienia

Mówiąc „Nie ma niczego w co można wierzyć, nigdzie”
Skrzywdziłem Cię, prawda?
Będę Cię chronił
Osobę, która pokazała mi, że pewne rzeczy zawsze pozostaną niezmienne

Odwracając oczy, zatykając uszy
Biegłem wewnątrz snu
Pragnę powodu, aby istnieć w tym miejscu

„Chcę być kochany”, nie zdawałem sobie sprawy, że mam takie życzenia
Miałem zamiar zacząć się przyzwyczajać do samotności, ale
Będę Cię chronił
Osobę, której jestem potrzebny

Przysięgam Ci
Na zawsze blisko Ciebie

Download:
Pandora Hearts – Junko Minagawa – Swear to…

Cheers! :*

Jak opisać ten odcinek w wielkim skrócie? Pewnie tak: “HAHAHAHAAHA” xD

Prawda jest taka, że kiedy go oglądałam, rodzina miała przerąbane bo była 1 w nocy, a ja się do łez zaśmiewałam w moim pokoju nie dając im spać ;] Cóż… to nie moja wina ;p

Epizod był naprawdę genialny – ładnie oddano mangę, wyszło zabawnie i przyjemnie ^^ Zastanawia mnie tylko jak oni chcą tą serię skończyć. W końcu zostało tylko 5 odcinków…

Streszczenie:

Rozmowę Oza i Elliota przerywa pojawienie się Gila, który nieopacznie zdradza młodszemu braciszkowi nazwisko swojego Pana. Chłopak jest wstrząśnięty wiadomością, że ten, którego uratował pochodzi z rodu znienawidzone przez Nightrayów, a co więcej był uważany za zmarłego przez 10 ostatnich lat. Wieczorem Oz i Gil nie są w zbyt dobrych nastrojach, tymczasem Sharon postanawia pomóc Alice w jej miłosnych sprawach xD Później przybywa Wujaszek Oscar z dostawą wina (stwierdza, że to “sok”) i wszyscy porządnie się upijają. Tylko nasz blondyn i Break zachowują trzeźwość umysłu. Na koniec widzimy wstawkę o Elliocie, którego męczą senne koszmary…

Przemyślenia:

Najbardziej frapująca mnie sprawa to zakończenie tej serii. Tak sobie myślę, że zrobią ze 2 odcinki o Barmie (zawierające przeszłość Breaka), 1 o festiwalu (Echo) oraz 2 poświęcą Sabrie… i to by było tyle. Muszą zrobić open-ending – inaczej tego nie widzę. Tylko, na którym wydarzeniu w Sabrie skończą? Na rozdziale 39, czy też 40 (który wyszedł 2 dni temu, a ja nie mogę się doczekać tłumaczenia! RAWkę już obejrzałam xD)?

Jednak najbardziej martwiąca mnie sprawa to drugi sezon – jeśli w tym załatwią aż 40 rozdziałów, to oznacza, że miną jakieś 3-lata zanim (i o ile) powstanie kolejna seria :( Szkoda…

Wracając jednak do odcinka 20 – geniusz xD Jeśli macie zły dzień, albo po prostu męczy was przygnębiająca perspektywa końca wakacji, obejrzyjcie ten epizod – humor skoczy wam do góry o ładnych parę oczek ^^ Jest przepełniony gagami i kiedy jeden się kończy, zaraz pojawia się następny, przy okazji powodując, że zaczynami się dusić nie mogąc zaczerpnąć oddechu xD

Zaczynamy od Sharon i chęci pomocy Alice w jej sprawach sercowych (cieszcie się fani OzxAlice bo wzmianka ta sugeruje, że nasz króliczek jest zazdrosna xD) – strasznie podobało mi się zdanie Breaka “milady’s girl switch has been turned on” bo właśnie dotarło do mnie, że sama też tak często mówię ;P (typu, że “włączył mi się girl mode” xD)

Boskie było także zdanie skierowane do Oza – “Jesteś wilkiem w owczej skórze!” (apropo tego, ze już się całował z Alice) oraz Gilowe “Oz… się całował…” ;P

Strasznie fajnym akcentem było także wytłumaczenie, że anime to nie przedstawia żadnych “zuuuuuyyyych treści” i wszyscy, którzy pili Oscarowy “soczek” są pełnoletni ;) Oz – 25 lat, Gil – 24 lata, Break – na pewno ponad 20, Sharon – ponad 20 (pomimo jej wyglądu) oraz Alice – czyli chain sporo ponad 20 xD Stwierdzenie, że Oz ma 25 rozbroiło mnie kompletnie, ale kazało także się zastanowić jakby wyglądał mając tyle lat ile powinien (pewnie byłby klonem Jacka ;P)

Powalił mnie Kousuke Toriumi, czyli Gil – zarąbiście udawał głos pijanego! Gościowi się normalnie oscar należy! Taki niekontrolowany bełkot wyszedł mu idealnie ;]

Także fajnie, że wcisnęli do anime Gilowe wahanie pomiędzy używaniem “boku” i “ore” – oba oznaczają “ja”, tyle że pierwsze jest bardziej dziecięcą wersją, a drugie odnosi się do dorosłych ;) …ogólnie rzecz biorąc to ten odcinek był chyba z dedykacją dla fanów wodorosto-głowego (xD) bo ilość fajnych ujęć z nim przekroczyła wszelkie normy – moimi zwycięzcami są 21 i (szczególnie) 25 ^^

Rozbrajające jest także to jak Leo określił Elliota – “Pomimo bycia poetą, zachowuje się jak głupek” xD Nie ma to jak trafić na dobrego sługę ;P

Właśnie! Jedyna ważna i niekomediowa scenka z tego odcinka dotyczyła mojego (jak widzicie przywłaszczyłam go sobie całkowicie ;P) Elliota. Stwierdzenie, że to on napisał “Lacie”, czyli utworek z zegarka Oza, daje sporo do myślenia, prawda? Do tego te dziwne sny, które na bank przedstawiają Sabrie… Moja teoria (choć w sumie co to za teoria, kiedy to jest pewne na 99%) jest taka, że nasz młody Nightray to reinkarnacja Glena Baskerville’a. Przemawia za tym praktycznie wszystko – to Glen napisał “Lacie”, a Elliot twierdzi, że to jego dzieło. Widzi siebie w Sabrie, trzymając zakrwawiony miecz i będąc ubranym na czarno (czyli tak jak Glen). Jest jeszcze jego dziwne przywiązanie do Oza mimo tego, że ponoć nienawidzi Bezariusów. Może być ono spowodowane np. tym, iż blondyn jest reinkarnacją (no powiedzmy – w każdym razie siedzi w nim jego dusza) Jacka, który był najlepszym przyjacielem Glena …choć jest także możliwość, że Oz jest zbyt słodki i nikt nie potrafi mu się oprzeć ;) Swoją drogą relacje tej dwójki najlepiej przedstawia rozdział 36, strony 11 i 12 ;P <= no i powiedzcie jak ich tu nie kochać? ^^

Jeszcze fragment, gdzie Oz stwierdza, że od teraz chce zacząć więcej polegać na sobie niż na innych jest fajny, choć Gilowi zdecydowanie zrobiło się z tego powodu przykro. Póki co dwójka ta jest od siebie okropnie zależna – dla Gila Oz jest taką spokojną przystanią, która rozwiąże dla niego wszystkie problemy, a z drugiej strony Oz traktuje Gila jako kogoś kto zawsze mu pomoże, zawsze przy nim będzie. Teraz blondyn zrozumiał, że musi żyć pełnią własnego życia,  niestety trochę potrwa zanim uświadomi to sobie także Gilbert :)

Ciekawi mnie notka na końcu odcinka apropo tego, że następny pojawi się 27 sierpnia – normalnie kolejny odcinek powinien pojawić się dzisiaj, więc zastanawiam się dlaczego zrobili tą przerwę…?

No nic – czekanie mam zamiar umilić sobie pierwszym epizodem Pandora Hearts Special ;) Oglądał ktoś może? :)

Screeny:

Cheers! :*

Notka: W Anime Jesień dodałam nowy trailer do The Sacred Blacksmith :) Przekonał mnie on jeszcze bardziej, że warto się zabrać za tą serię ^^ Zainteresowało mnie też promo do Baka to Test to Shōkanjū – anime na sezon zimowy. Obejrzycie go TUTAJ. Wydaje się niezłe ;)

Łoj – ta notka to był ładny pochłaniacz czasu, ale co się dziwić jeśli ma się aż 5 odcinków do obejrzenia!  Zaległości to zuuuuooo!!! ;P

Tym razem oglądałam sobie już ze znajomością wydarzeń bo nie wytrzymałam i poczytałam trochę mangi (po takim seansie anime znów mnie napaliło na wersję pisaną, wiec muszę ściągnąć ostatnie rozdziały ;)) ^^ Wyszło całkiem fajnie, choć zastanawiam się czy twórcy mają zamiar do końca iść za fabułą-właściwą, a tym samym możemy się spodziewać drugiego sezonu (bo nie ma możliwości, żeby to jakoś sensownie skończyć w 6 odcinków), czy postawią na zakończenie anime-original (co byłoby dość rozczarowujące).

Postaram się też powiedzieć kilka słów o Soundtracku, który wyszedł jakiś miesiąc temu – wiem, że to już dość dawno, ale aż żal, żeby pominąć bez słowa tak świetną płytkę ^^

ODCINEK 15:

Szok Oza wywołany widokiem zmarłej Alicji sprawił, że chłopak wpadł w dziwny szał i zaczął niszczyć otaczający go wymiar. Gilowi udaje się go powstrzymać, po czym blondyn ratuje dziewczynę. Tymczasem Break walczy z Kotem Cheshire i odbiera mu fragment wspomnień naszej bohaterki zawarty w jego dzwoneczku. Wymiar zaczyna się rozpadać, tak więc Eques ratuje Oza i Alicję sprowadzając ich do normalnego świata.

ODCINEK 16:

Oz i Alice (w formie czarnego królika) lądują w głównej siedzibie Pandory. Członkowie tej organizacji uznają ich za zdrajców ich chcą się ich pozbyć. Kiedy są w sytuacji bez wyjścia, tajemniczy, złotowłosy mężczyzna przejmuje kontrolę nad ciałem Oza i przemawia do tłumu. Okazuje się, że nazywa się on Jack Bezarius i jest bohaterem sprzed 100 lat! Wyznaje on, że Glen Baskerville, z którym wtedy walczył, nadal żyje, a ten oto młody chłopiec poprowadzi ich do zwycięstwa!

ODCINEK 17:

Dowiadujemy się, że Sharon została porwana przez Vincenta Nightraya, jednak Breakowi (niszcząc dzwoneczek zawierający wspomnienia Alicji) udaje się ją uratować. Okazuje się, że Xerxes został w przeszłości przygarnięty przez rodzinę Rainsworth, kiedy znaleziono go na wpół martwego na progu ich domu. Tymczasem Wujek Oscar zabiera Oza i ekipę do Akademii, w której uczy się Ada – siostra naszego blondyna ^^ Początkowo dwójka ta boi się ze sobą spotkać, ale kiedy już do tego dochodzi oboje są bardzo szczęśliwi!

ODCINEK 18:

Oz chce odnaleźć pianistów, którzy przed momentem grali tą samą melodię co w jego zegarku. Okazuje się, że to Eliot i Leo. Jednak kiedy ich znajduje oddają się dość burzliwej dyskusji apropo książek xD Ozowi udaje się uciec, ale po chwili zostaje złapany przez Baskervillów – chcą oni wywabić Jacka, tak żeby móc z nim porozmawiać. Na ratunek chłopakowi przychodzi Eliot, który okazuje się pochodzić z rodu Nightray. Wytyka on Ozowi, że nie szanuje on swojego życia, a tym samym sprawia ból swym bliskim.

ODCINEK 19:

Bohaterowie uciekają przez podziemia szkoły, ale i tak zostają schwytani przez Baskervillów. Postanawiają jednak nie poddawać się bez walki (nawet mimo tego, że ich przeciwnik to Chain). Wreszcie zjawia się Jack, aby uratować sytuację. Tymczasem obserwujemy wydarzenia z przeszłości. Okazuje się, że tajemniczy zegarek, który aktualnie ma Oz, został skonstruowany przez Jacka, a melodię w nim zawartą, zwaną „Lacie”, stworzył Glen Baskerville. Później nie wiadomo z jakich powodów, rozkazał on swojemu rodowi zniszczyć Sabrie. Mimo tego, że byli przyjaciółmi – los skazał Glena i Jacka na walę pomiędzy sobą. Wracając jednak do teraźniejszości – bohaterom udaje się znaleźć wyjście, zaś Eliot uświadamia Ozowi, że skoro jest w stanie przyznać się do błędu, to zrobił już jeden krok naprzód w kierunku zmian na lepsze ^^

Przemyślenia:

Na wstępnie zaznaczam, że podziwiam wszystkich tych, którzy dojdą do końca tej notki – dziś tego tekstu jest „trochę” więcej niż zwykle, ale co zrobić? Zaległości trzeba nadrobić! ^^

Odcinek 15 pokazał uroczą słodkość, którą wielbiciele paringu OzxAlice będą długo pamiętać ^^ Śliczna scena z grającą w tle „Will” – czego chcieć więcej? ;) Było mi tylko szkoda Kota Cheshire – kochał swoją panią i chciał dla niej jak najlepiej, tyle że wybrał złe metody ;(

Kolejny epizod wreszcie ujawnił (przynajmniej tym, którzy mangi nie ruszyli) kim jest tajemniczy złotowłosy mężczyzna. Mamy do czynienia z Jackiem Bezariusem – słynnym bohaterem sprzed 100 lat. Apropo tego wydarzenia rzuciła mi się w oczy pewna rzecz, tak podczas oglądania jak i czytania, otóż wszyscy aktualnie szanują Oza za to, że jest reinkarnacją Jacka, nie za prosty fakt, że jest Ozem. Po minie widać, że i on tak myśli. To jest najgłupsze postępowanie jakie może być! Najgorsze jest to, że tak często można zobaczyć je w prawdziwym życiu :( Ile to razy np. nauczyciele porównują nas do naszego starszego rodzeństwa (albo nawet rodziców)? Wywiera się na ludziach presję na podstawie ich nazwiska, a nie tego kim są. Kiedy nie spełnią oczekiwań, zaczynają się walić ich wewnętrzne mury spokoju i wychodzi na jaw frustracja i irytacja. Co więcej, takie coś kompletnie może zburzyć poczucie własnej wartości – nie nie i jeszcze raz nie. Nie można tak robić!

W następnym odcinku poznajemy kawałek historii Breaka. Naprawdę bardzo fajna jest więź pomiędzy nim i Sharon ^^ Swoją drogą „dark side” panienki był boski! Kiedy go prała tą poduchą/wachlarzem/czymś innym co wpadło jej w rękę zaśmiewałam się do łez xD Btw – odkąd dowiedziałam się, że seiyuu Sharon, Kana Hanazawa, będzie podkładać głos Kobato, zaczęłam się mu uważniej przysłuchiwać. Teraz dochodzę do wniosku, że może faktycznie podjęto dobrą decyzję ^^

Wracając jednak do tematu – nadal nie potrafię polubić Vincenta! To, że chciał zniszczyć wspomnienia o tragedii w Sabrie, tym bardziej podkreśla, że musiał mieć z nią coś wspólnego. Ten typek mnie tak okropnie irytuje, że w niektórych momentach mam ochotę udusić go gołymi rękami! Dlatego też mojej satysfakcji nie było końca, kiedy Echo pokrzyżowała mu plany rozbicia buteleczki z antidotum – hell yeah! Dobrze Ci tak mendo! xDD

Od drugiej połowy tego odcinka zaczął się też wątek Akademii – chyba moja ulubiony jak do tej pory arc ^^ Pomijam już to jaki Wujaszek Oscar potrafi być rozbrajający ;) Po prostu Ada jest niezwykle słodką istotką, a moment kiedy dość wymownie spojrzała na Gila to był winner! Po pierwsze – motyw z tym, że kapelusz, którego tak usilnie strzeże nasz Gilbert, to prezent od Ady (co z tego, że to już wiedziałam z mangi – w ruchu wyszło świetnie! ;]) + późniejsza „zemsta” braciszka i wujaszka za startowanie do ich małej Ady, powaliło mnie na kolana xD My oczywiście wiemy, że obiektem westchnień naszej blondyneczki jest Eliot (przynajmniej ja tak obstawiam ;)).

A właśnie! Apropo Eliota… epizod 18 to cudeńko chociażby dlatego, że on się tam pojawia ;P W mandze bardzo go lubiłam, ale po tej paczuszce odcinków, chyba zostałam prawdziwym fangirlsem tego chłopaka! xD Nie dość, że wyszedł okropnie przystojnie, to jego tsuntsun charakterek od razu przyciąga uwagę i wzbudza sympatię (choć on prawdopodobnie się z tego nie cieszy ;p). Oz zdecydowanie też to poczuł, skoro opowiedział mu o sprawach, których nie wyjawił nikomu innemu. Niby pochodzą z rywalizujących ze sobą rodów, ale podświadomie traktują się jak przyjaciele ^^

Scena-rozbrajacz tego odcinka, to screen 18-o6 xD …licealistki potrafią być straszne ;] <odezwała się ta co sama jest licealistką xD>

W 19 nareszcie dowiadujemy się czegoś więcej o Baskervillach. Jak się okazuje Lotti znała w przeszłości Jacka i Glena. Dziwiła się przyjaźni pomiędzy tą dwójką, ale ja tutaj nie dostrzegam problemu – ponoć przeciwieństwa się przyciągają, prawda? xD Jakoś zawsze tak jest, że cicha i zamknięta w sobie osoba znajduje się w towarzystwie lekkoducha-gaduły ;) Słyszymy też wreszcie skąd wzięła się melodia z zegarka – „Lacie”. Coś tak ładnego nie mogłoby być skomponowane przez złą osobę, dlatego uważam, że coś tu jest nie tak z tą całą sprawą Glena wywołującego tragedię Sabrie.

Pandora Hearts OST1 – prawda jest taka, że maniakalnie słuchałam tej płyty przez kilka ładnych dni ;) Naprawdę świetny kawał muzyki (głównie ambienty), idealnie dopasowany do serii oraz równie  dobrze brzmiący kiedy jest pozostawiony sam sobie ^^ Nie wiem też, czy to tylko moja podświadomość tak robi, ale teraz podczas oglądania odcinków, zaczęłam większą uwagę skupiać na melodiach z tła i wychwytywaniu, który kawałek leci akurat w tym momencie ;]

01. Pandora hearts
02. Foretaste
03. Parallel Hearts (TV-Size)
04. Garden
05. Misgiving
06. Crush
07. Tea saloon
08. Another dimension
09. Ghost blood
10. Bloody rabbit
11. Lost child
12. Possess
13. Alone
14. Contractor
15. Will
16. Daydream
17. Reminiscence
18. Skip
19. Parting song
20. Stealthily
21. Preparation
22. Darkness moon
23. Relief
24. Maze (TV-Size)
25. Turn
26. Melody

Moimi czterema ulubieńcami są „Parting Song” (strasznie melancholijny i smutny motyw, że śliczną wiolonczelą ^^), „Pandora Hearts” (świetna kajiurana ;]), „Contractor” (bardzo, ale to bardzo kojarzy mi się ona z TRC!) oraz zdecydowany zwycięzca, czyli „Will”. Te skrzypce wygrywające w ciut inny sposób motyw z „Turn” + dodatkowe instrumenty jak nawet gitara, robią wielkie wrażenie ^^ Zdecydowanie ten soundtrack, to wielki sukces Yuki Kajiury – teraz pozostaje nam tylko czekać kiedy się ukaże OST2 xD

To tyle na dziś! Podziwiam wszystkich, którzy przeczytali całość – nie pytajcie ile czasu zajęło mi napisanie tego wszystkiego (znając życie zapomniałam o 100 sprawach, które chciałam poruszyć, ale cóż – jeśli sobie przypomnę, to będę w następnej notce :)) bo to jest nieważne. Aktualnie jedyne co potrafię, to cieszyć się tym, że jestem z tą serią na bieżąco (…no powiedzmy – dzisiaj wyszedł ep20 ;P) ^^ Została jeszcze notka o FMA (bo odcinki mam już za sobą ;]).

Screeny:

Cheers! :*

Dziś nie wytrzymałam! Ostatnio mnie roznosiło i nie mogłam w spokoju usiedzieć na jednym miejscu bo skończyły mi się książki! Kompletnie nie zdawałam sobie sprawy, że jestem aż tak uzależniona od czytania  ;) Nareszcie postanowiłam ukoić swoje zszargane nerwy i zamówiłam sobie „Duszę Ognia” (T.Goodkind – 5 tom sagi Miecz Prawdy) i „Rzeźnika Drzew” (zbiór opowiadań A.Pilipiuka) – mam nadzieję, że starczy to na dłużej niż półtora tygodnia xD Zresztą… nawet jeśli miało by nie starczyć, to dorzuciłam jeszcze do paczki grę „The Last Remnant” – jRPG od Square Enix (twórców m.in. Final Fantasy). Demko całkiem mi się podobało, więc liczę że nie zawiodę się na pełnej wersji ^^ W między czasie zaś ściągam „Tales of Symphonia” – oby emulator mi ją uciągnął (hmmm raczej nie emulator tylko mój komp :/)

Kończę jednak to małe zboczenie z tematu i wracam do Pandora Hearts. Dzisiejszy odcinek jest ostatnim, który oglądam bez znajomości mangi. Wczoraj doczytałam sobie do 14 rozdziału i postanowiłam poczekać z resztą, aż obejrzę ten epizod ^^ Wersja pisana jest naprawdę dobra – anime ją dość wiernie oddaje, ale jednak niektóre subtelne różnice działają na korzyść mangi. Aktualnie ukazało się 31 chapterów i mam zamiar się dziś wieczorem z nimi rozprawić xD

Ending:

Od tego odcina możemy oglądać nowy ending ^^ Piosenka nosi tytuł “Watashi wo Mitsukete” i jest wykonywana tak jak poprzednio przez Savage Genius. Uroczy spokojny i nastrojowy utwór, a i animacja jest przyjemna. Są to rysowane arty wszystkich postaci – ujęcie z Gilem, które możecie oglądać powyżej najbardziej mi się spodobało ^^

Streszczenie:

Kot Chaeshire atakuje Oza, ale zostaje powstrzymany przez tajemniczego blondwłosego mężczyznę. Nasz bohater znika razem z przybyszem, a Kot wnika do snu, w którym pogrążony jest Break. Mężczyźnie udaje się wydostać z transu i rzuca wyzwanie Cheshire. Oz zostaje przeniesiony do miejsca, gdzie czeka na niego Gil, a następnie wysłuchuje przemowy Jacka, który stwierdza, że Alice jest w niebezpieczeństwie i tylko szmaragdowo-oki może jej pomóc. Bohater od razu przystaje na propozycję i zostaje przeniesiony do rzeczywistości gdzie znajduje się dziewczyna. Dowiadujemy się, że miejsce, w którym się znalazł, to Sabrie w chwili kiedy rozgrywała się tam słynna wielka tragedia i miast zostało wchłonięte do Otchłani. Oz szuka Alice, ale zamiast niej wpada na małego Vincenta! Okazuje się, że on i Gil także żyli w tamtych czasach (100 lat temu). W końcu znajduje dziewczynę – ma ona podcięte gardło. Okazuje się, że nasza bohaterka była kiedyś człowiekiem… do chwili kiedy została zamordowana!

Przemyślenia:

Łoł! Tego to się nie spodziewałam! Gil i Vincent też pochodzą z przeszłości?! Co więcej obaj wylądowali w Otchłani i jakoś musieli się z niej wydostać! A to nas zaskoczyli! ;)

Swoją drogą mam takie przypuszczenie, że to pewnie Vincent maczał palce w zabójstwie Alice. W końcu kiedy Gil się pierwszy raz z nim spotkał to pojawiły mu się przebłyski wspomnień – w tym zakrwawione ostrze. Zdziwię się jeśli to nie ma żadnego powiązania. Ogólnie rzecz biorąc strasznie nie lubię Vincenta – jakiś taki irytujący jest. Jeszcze jako ten mały szczyl wyglądał jakby postradał zmysły.

Oczywiście o Jacku nic się nie dowiedzieliśmy (po za tym, że jest całkowicie uroczy ^^). Domyślamy się tylko, że musiał znać w przeszłości Gila, ale jakie są jego cele? Mówi tyle, że jest fragmentem duszy pozostawionym we wspomnieniach Alice – na więcej info niestety musimy poczekać.

Bardzo mnie też ciekawi czy istniały jakiekolwiek relacje AlicexGil. Wydaje mi się, że ta dwójka powinna się znać, ale żeby za szybko takich rzeczy nie wyjawiać scenarzyści pozbyli się wspomnieć ich obojga. Strasznie wygodne rozwiązanie ;P

Oz oczywiście pokazał się w tym odcinku od swojej słodkiej strony – miłośnicy AlicexOz na pewno byli zadowoleni wyznaniem, że dziewczyna jest dla niego „słońcem” ^^ Ujęcie OzxGil także było urocze – ja naprawdę nie mogę się powstrzymać od wzdychania do tej dwójki! Broń Boże nie mówię tu o żadnych aspektach yaoi/shonen-ai, którego kompletnie nie toleruję, ale o to oddanie. Chyba każdy chciałby mieć kogoś takiego – kogoś z kim byłby aż do tego stopnia związany, kogoś kogo darzyłby nieograniczonym zaufaniem i przyjaźnią ^^

Teraz przejdźmy jeszcze do Breaka. Ta mała dziewczynka to była Sharon, prawda? Do tego krzyczała „nii-chan” (braciszku)… To mnie porządnie zaskoczyło – nie pomyślałam o tym, że ta dwójka może być ze sobą spokrewniona. Chociaż oczywiście istnieje możliwość, że tak naprawdę nie mają ze sobą kompletnie nic wspólnego, ponieważ określenia „onii-san”, „onee-san” to częste zwroty używane przez małe dzieci w stosunku do ich starszych kolegów. Jednak… jakby na to nie patrzeć te trzy osoby pod drzewem wyglądały jak rodzina. Może Dom Rainsworth przygarnął Breaka?

Kolejnym ważnym faktem jest jeszcze Chain Breaka (jakieś takie dziwne coś ;])– w końcu ukazał się naszym oczom. Jest on w jakiś sposób połączony z brakiem oka naszego bohatera, ale póki co nie dane nam było zobaczyć nic więcej. Interesujący jest fakt, że Xerxes i Cheshire się w jakiś sposób znają – czyżby ta sama barwa oczu nie była zbiegiem okoliczności?

To tyle na dziś. FMA mam nadzieję dodać jutro, a SC… znalazłam, że zaległe odcinki wypuściła własnie jakaś nowa grupa, tyle że każdy epizod ma ponad 400 mega <wzdycha>

Screeny:

Cheers! :*

Hahah próbowaliście kiedyś jednocześnie oglądać anime i gotować obiad? ;) Ja taką ekwilibrystykę miałam dzisiaj przy PH. Dwu minutowe sesje przy odcinku po czym sprint do kuchni xD Żeby nie było – oznajmiam, że niczego nie przypaliłam, a posiłek został pochwalony przez resztę rodziny ;]

Tym sposobem jeden sukces jest, teraz jeszcze pozostaje pytanie, czy zrozumiałam cokolwiek z tego epizodu ;) W każdym bądź razie mam wrażenie, że powoli zaczyna się wyjaśniać co tu jest grane. Jakby nie było doszliśmy do odcinka półmetkowego, a to oznacza, iż przydałoby się ruszyć trochę akcję ;)

PS: Dzięki uprzejmości LittleStar w komentarzach pod poprzednim postem jest link do downloadu RAW 42 chaptera SC. Niby wszystko ładnie, ale ta końcówka… zresztą moje wątpliwości też znajdziecie w komentarzach…

Streszczenie:

Oz i Gil lądują w leżu Kota Cheshire, który to chce się ich pozbyć. Jako, że Gilbert ciągle nie wyzbył się swojej koto-fobii, to Eques (Chain Sharon) musi iść im na ratunek. Nie udaje im się jednak uciec daleko – Gil zostaje ranny i spada w przepaść, a Oz pozostaje sam na sam z Kotem. Okazuje się, że cała otaczająca ich rzeczywistość jest zbudowana ze wspomnień Alice. Co więcej okazuje się, że dziewczyna celowo chciała zapomnieć swoją przeszłość! Tymczasem w normalnym świecie Lord Oscar i Vincent Nightray ucinają sobie pogawędkę. Dowiadujemy się, że klan Baskervillów ma w swej mocy jedne z pięciu wrót do Otchłani. Pandora pragnie je przejąć i tym sposobem pozyskać Will of Abyss. Przenosimy się do Gila – chłopak jakimś cudem przeżył. Kiedy biegnie za widmem Alice natyka się na tajemniczego mężczyznę łudząco przypominającego Oza. Przedstawia się on jako Jack Bezarius.

Przemyślenia:

Pierwszym spostrzeżeniem tego odcinka było – „Cheshire Neko” brzmi tak fajnie! ;P Co jak co, ale w poprzednim odcinku jakoś nie zwróciłam uwagi, że słowo „cat” zamieniono na japoński odpowiednik ;)

Ogólnie rzecz biorąc to ten Kot wyglądał jakby jechał na prochach (chyba użyłam dość ekstremalnego porównania, ale cóż ;]) – przepraszam, ale naprawdę ta taka dziwna aura i niezrównoważone zachowanie bardzo przypominają narkomana albo wariata. Wasz wybór, które określenie wolicie ;]

Gil za to mnie kompletnie dobił – całkowicie zapomniałam o jego koto-fobii, dlatego słysząc stwierdzenie, że dlaczego nikt mu nie powiedział, iż Kot Cheshire to kot, praktycznie spadłam z fotela xD Kocham humorystykę tej serii ^^ Swoją drogą – czego można się bać u kotków? Ja co prawda nigdy żadnego nie miałam (a bardzo chciałam!), ale wszystkie futrzaki moich znajomych to przemiłe zwierzaki :) Chociaż z drugiej strony… kiedy miałam jakieś 4-5 lat to użarł mnie York mojej ciotki (do dzisiaj mam małą „pamiątkę” na zewnętrznej stronie dłoni)– to udowadnia, że nawet najsłodziej wyglądające stworzonka mogą być groźne ;P

W pewnym sensie jednak potrafię zrozumieć reakcję Gila – kiedy się ma jakąś fobię to bardzo ciężko opanować swoje odruchy. Ja przy mojej arachno-fobii, kiedy tylko zobaczę pająka, zaczynam dostawać lekkiej histerii :/ Brrrr… okropność!

Bardzo podobał mi się Chain Sharon – czarny jednorożec  <mmmmm> ^^ Jednak mimo wszystko konie to nie moja działka. Moja przyjaciółka ma kompletnego hopla na punkcie tych zwierzaków, ale jeśli chodzi o mnie to wolę rodzinę canisów ^^ Gdybym sobie mogła wybrać ja ma wyglądać mój Chain, to byłby to biały wilk :) Wilki mają w sobie takie dzikie piękno ^^

Kolejna zagadka jaką postawił przed nami ten odcinek, to pytanie dlaczego Alice chciała pozbyć się swoich wspomnień? Jakie wydarzenie było tak nieprzyjemne, że pragnęła wymazać całe swoje dotychczasowe życie? To smutne… może zginął ktoś dla niej ważny? Mam nadzieję, że się szybko dowiemy (albo prędzej mangę doczytam xD)

Rozwiązano za to intrygę z Baskervillami. W końcu wiadomo co jest grane. Rozwalili kiedyś miasto Sabrie.. chociaż może “rozwalili” to złe słowo. Z ich winy stolica została pochłonięta przez Abyss, a gdyby nie interwencja 4 książęcych rodów i Jacka Bezariusa, całe państwo wylądowałoby w Otchłani. 4 bramy, które są w posiadaniu książąt oraz piąta strzeżona przez Baskervillów są kluczem do zdobycia Woli Otchłani. Obie strony pragną ją pozyskać, a tym samym walczą między sobą o władzę nad wszystkimi 5 bramami.

W skrócie tak to wygląda ^^

Na końcu odcinka pojawia się nasz pan-ze-wspomnień aka Jack Bezarius. Faktycznie wygląda jak starsza wersja Oza ^^ W przyszłym epizodzie dowiemy się od niego coś więcej. Teraz zaś można na pewno stwierdzić, że był zamieszany w coś poważnego i jest potężną osobą… tylko jaki związek ma z tym wszystkim Alice? Jest jego córką/narzeczoną/czymś takim? Może to jego śmierć doprowadziła dziewczynę do decyzji o wymazaniu wspomnień?

Pewnie większość tych domysłów jest nieprawdziwa, ale co tam – lubię sobie pogdybać ^^ Teraz zaś zasiadam do oglądania FMA :)

Screeny:

Cheers! :*

Jednak dziś serwuje wam danie w postaci 12 odcinka Pandora Hearts (FMA 12 dopiero się ściąga ^^). Epizod był przezabawny – szczególnie mówię tu o początku ;) Gil-Oz-Alice to jednak trio, którego nie da się przebić w głupocie xD

Do tego mamy ważne popchnięcie dalej historii – pojawia się Cheshire Cat co przypieczętowało, że kiedy w opisie pierwszego odcinka pisałam, iż PH przypomina mi wypaczoną Alicję w Krainie Czarów, miałam stu procentową rację ;)

PS: Nie mogę się powstrzymać, żeby na obrazek tytułowy nie wrzucać żadnego uroczego ujęcia Oza – po prostu się nie da ;P

PS2: TEN link we wczorajszych odsyłaczach rozbroił mnie kompletnie! Widziałam już różne tłumaczenia mojego bloga, ale na ten język jeszcze nie ;P

Streszczenie:

Gil gubi swój kapelusz i nasza trójka wyrusza na miasto w jego poszukiwaniu. Sprawa kończy się na tym, że żeby go odzyskać, muszą wygrać pojedynek siłowania się na rękę. Lekko oszukując (wyzwalając moc Alice), udaje im się tego dokonać ;P Spotykają się także z Wujkiem Oscarem. Nasza Chain widząc rodzinną sielankę ucieka od drużynki jak najdalej się da. Wpada na Breaka i razem z nim zostaje porwana do leża Kota Cheshire. Okazuje się, że została użyta jako przynęta, ponieważ Xerxes ma jakiś interes do załatwienia z gospodarzem tego miejsca. Dziewczyna odkrywa także, że znajduje się tam fragment jej wspomnień. Tymczasem Oz i Raven z pomocą Sharon, postanawiają wyruszyć do leża Kota, aby uratować Alice.

Przemyślenia:

Przemyślenia tak? Hmmm… jedyna sensowna myśl jaka w tej chwili krąży mi po głowie, to radość z powodu kupna nowej, ślicznej torebki xDD

…ale jako, że zapewne nie chcecie wysłuchiwać moich achów i echów z tego powodu, to postaram się o coś inteligentniejszego ;) Przepraszam, ale pogoda za oknem (deszcz, mgła, szaro buro i ponuro :/) wysysa ze mnie normalne myśli ;[

Jadąc od początku. Początkowy fragment (scena siłowania się na rękę) przymusił mnie do usilnej walki o zaczerpnięcie oddechu i pozostanie przy życiu ;) Rewelka po prostu ^^

Gil smęcący, że on chce ten kapelusz, a nie inny, Oz przypominający wydarzenia z dokładnymi cytatami oraz Alice podchodząca do pojedynku z pewnością siebie godną Chaina... który zapomniał, że jego moce zostały zapieczętowane xD (miny Gila i Oza po tym jak odblokowali jej moce, aby wygrała = bezcenne ;])

Jako fanka paringu AlicexOz musiałam oczywiście zwrócić uwagę na rumieniec blondyna, który pojawił się po pięknym uśmiechu naszej bohaterki (screeny 07 i 08) ^^ Jakby nie było PH to shonen i maniacy-wątków-romantycznych muszą się zadowalać każdymi drobnymi aluzjami :)

Jestem także oczywiście bardzo ciekawa kim jest blondyn ze wspomnień Alice. Łudząco podobny do Oza, ale czy to przypadek, czy pokrewieństwo?

Zdziwiła mnie reakcja naszej krnąbrnej bohaterki w leżu Kota Cheshire – jakie wspomnienie się tam znajduje, że wywołało u niej taką panikę? Coś strasznego? Nieprzyjemnego?

Za to kompletnie nie zaskakuje wiadomość, że Sharon ma swojego Chaina – chętnie bym zobaczyła jak on wygląda. Z tego co widać posiada duże możliwości, więc może odegra jakąś większą rólkę…

Break jak zwykle robi dziwne rzeczy, których nikt nie rozumie. Bardzo mnie interesuje co ten gość chce osiągnąć. Po za tym tchnęła mnie myśl, że on zapewne także ma swojego Chaina, a jakoś wcześniej o tym nie pomyślałam :)

Był też smutny moment w tym odcinku – Alice po zobaczeniu rodzinnej sielanki jaką prezentowali Oz, Gil i Oscar nie mogła do nich podejść (kłopoty rodzinne, kiedy jeszcze była człowiekiem?). Miałam wrażenie jakby poczuła, że kompletnie tutaj nie pasuje (aż chce się ją przytulić ^^). Ale głowa go góry Alicjo -  Twój Oz wyruszył na ratunek xD

Screeny:

Cheers! :*

Uuuu ale już dawno nie było notek z odcinkami! Teraz, jako że jutro jest zakończenie roku szkolnego, będę mogła to w końcu nadrobić :)

Chcę zacząć od Pandory, ponieważ to tu narobiły mi się największe zaległości – 4 odcinki to naprawdę sporo. Przedwczoraj miałam jednak okazję je obejrzeć i muszę przyznać, że żałowałam, iż nie mam więcej ;] Naprawdę seria mocno się rozkręciła i wszystkim tym, którzy jeszcze się za nią nie zabrali, szczerze polecam zasiąść przed monitory ^^

PS: Przepraszam, że przez kilka dni nie odpisywałam na komentarze – jutro się za to zabiorę! :)

ODCINEK 08:

Alice i Oz póki co zatrzymują się w mieszkaniu Ravena. Odwiedza ich Break i oznajmia, że Pandora pragnie zdobyć Will of the Abyss i że to Oz jest kluczem do rozwiązania zagadek Otchłani. Chłopak jednak nadal chce pomagać Alice w odzyskiwaniu wspomnień. Następnie kiedy Oz jest sam, wskazówka pieczęci na jego sercu, rozpoczyna swój bieg. Kiedy cała trójka idzie na miasto po coś do jedzenia, Alice i Raven rozpoczynają rozmowę o rodzicach chłopaka, natomiast Oz ratuje pewnego chłopczyka, co także skłania go do refleksji nad swoją rodziną.

ODCINEK 09:

Dowiadujemy się, że relacje w rodzinie Bezariusów nie były zbyt wspaniałe. Matka Oza zmarła dawno temu, zaś jego ojciec uważa go za zwykłego śmiecia, z którym nie chce mieć nic do czynienia. Nagle w zaułku przy Ozie i Phillipie zjawia się tajemnicza Echo i chce, aby nasz bohater wydał jej chłopca. Uważa ona, że podpisał on nielegalnie kontrakt z Chainem, ale okazuje się to nieprawdą. Kontrahentem jest jego ojciec, z którym w tym samym czasie walczy Alice i Raven. Po wyzwoleniu mocy trudno ją opanować, ale Oz bardzo pragnie powstrzymać dziewczynę przed skrzywdzeniem taty Phillipa.

ODCINEK 10:

Oz wyzwala z siebie dziwną moc i powstrzymuje Alice przed zadaniem ostatecznego ciosu. Pragnie on dowiedzieć się od taty Phillipa, dlaczego podpisał kontrakt z Chainem. Okazuje się, że mężczyzna po prostu pragnął lepszego życia dla swojego syna. Kiedy Ozowi prawie udaje się przekonać mężczyznę, że źle zrobił, zostaje on zastrzelony! Winowajcą jest Vincent Nightray. Oz już w rezydencji Sharon dochodzi do siebie, ale ciągle obwinia się, że nie uratował ojca Phillipa. Alice udaje się trochę go pocieszyć…

ODCINEK 11:

Gil postanawia opowiedzieć Ozowi o tym jak wyglądało jego życie przez te 10 lat. Okazuje się, że został on zaadoptowany przez rodzinę Nightray, ponieważ mieszkał tam jego młodszy brat – Vincent. Zgodził się on na to, ponieważ pragnął zdobyć moc zdolną wydobyć Oza z Otchłani. Przystał także do organizacji Pandora. Podczas jego opowieści dzieciaki zasnęły. W tym czasie Break otrzymał papiery od Lorda Oscara – okazuje się, że sceneria, którą nasi bohaterowie widzieli we wspomnieniach Alice w posiadłości Bezariusów, pochodzi sprzed stu lat!

Przemyślenia:

Oglądanie Pandory podczas dłuższych seansów zdecydowanie służy tej serii ^^ Dzięki temu łatwiej się połapać w zakręconej fabule, a także odczuwa się swego rodzaju radochę, że od razu mamy następny epizod, a nie trzeba na niego czekać cały kolejny tydzień ;]

Co zaś się tyczy fabuły. Ojciec Oza zasługuje na to, aby zafundować mu piekło na ziemi! Jak można nazwać swoje dziecko śmieciem i stwierdzić, że lepiej żeby się w ogóle nie narodziło?! Wiele osób by się załamało po czymś takim i naprawdę aż dziw, iż Oz zdołał się tak łatwo z całą sprawą pogodzić. Pokazuje to też jak mocny charakter posiada nasz bohater – może to być jedną z cech, które sprawiają, że jest on tak ważny dla całej sprawy z kontrolowaniem Otchłani itp.

Szczerze mówiąc liczyłam na to, że naszym bohaterom uda się jakoś przekonać ojca Phillipa do powrotu do domu, ale cóż… W pewnym sensie i tak nie było już dla niego ratunku. Zastanawiam się o co chodziło z tym wyzwoleniem energii kiedy mężczyzna został zastrzelony. Wyglądało to tak, jakby moc Oza zaczynała się wyrywać spod kontroli – bardzo chciałabym dowiedzieć się coś więcej na
ten temat ^^

Podobała mi się oczywiście scena z Alice i Ozem przy kominku. Nie jest to seria romantyczna, ale wątek tej dwójki jest uroczy ^^ Przypomina mi on w pewnym sensie mangową wersję Full Moon wo Sagashite, gdzie niesamowite wręcz zrozumienie pomiędzy Mitsuki i Takuto wynikało z tego, że w życiu oboje musieli przejść praktycznie przez to samo (brak rodziców, kariera w młodym wieku, choroba, itp.) :) Tutaj też mamy podobną samotność i smutek.

Co do Ravena – lojalność i przyjaźń jaką darzy Oza sprawia, że polubiłam go jeszcze bardziej. Potrafił poświęcić swoje własne dobro, dla swojego Pana, itp. Niestety braciszka ma strasznego! Bardzo mnie ciekawi znaczenie zakrwawionego sztyletu, który pojawił się we wspomnieniach Gila w momencie kiedy pierwszy raz spotkał Vincenta. Zastanawiam się co takiego ma na sumieniu ten wkurzający blondasek.

Do tego fajnie by było wiedzieć jakie jest powiązanie pomiędzy brakiem oka u Breaka, a posiadaniem dwóch różnych kolorów oczu przez Vincenta. Czerwień oka blondyna ma tą samą barwę co u “klauna”, więc nikt mi nie wmówi, że nie ma to żadnego związku. Do tego stwierdzenie Breaka, że “zostało one zabrane dawno temu”, tym bardziej dowodzi, że coś się kiedyś wydarzyło pomiędzy tą dwójką.

Na koniec jeszcze parę słów apropo muzyki. Po tej serii już mogę definitywnie stwierdzić, że Yuki Kajiura jest niesamowita! Theme, który leci podczas 8 odcinka od 8 minuty jest świetny! Do tego kilka innych utworów to także rewelacja – nie mogę się już doczekać, ponieważ soundtrack ponoć ma się ukazać w lipcu. Póki co jednak udostępniam wam do ściągnięcia parę utworków, które udało mi się jakimś cudem dorwać ^^

Pandora Hearts – Alice Theme <= świetne pianinko + skrzypce ^^
Pandora Hearts – Lacey (melodia z zegarka, ew. “Lacie”) <= nie za fajna jakość
Pandora Hearts – Trailer Music <= cudeńko w Kajiuranie, czyli tym dziwnym języku wymyślonym przez Yuki Kajiure (fragmenty śpiewane przez chórki) :)

Miłego słuchania i zapraszam jeszcze na screeny!

Screeny:

Cheers! :*

Kurcze! Znalazłam furę ładnych obrazków z PH (oprócz tego jednego, którego usilnie poszukiwałam :/), ale ten który widzicie powyżej po prostu mnie urzekł ^^ Ech, te oczy… ^^

Jako, że długi weekend wcale nie oznacza dużej ilości wolnego czasu (ja tu mam zatrzęsienie głowy z rodzinką, a do tego internet usilnie odmawia współpracy!), to póki co nie mogę wam zaoferować nic innego oprócz piosenki. Wybrałam Parallel Hearts, ponieważ ma ona w sobie to “coś” :)

Na początku utworek mi się podobał, ale za nim jakoś szczególnie nie szalałam. Ostatnio jednak ściągnęłam sobie wersję graną na pianinie (ją także udostępniam do downloadu) i tym sposobem całkowicie się wkręciłam :) Jako że już dobrze mnie znacie, to na pewno zorientowaliście się co mnie najbardziej zachwyciło xD …tak! zgadliście – chodzi o wstęp na skrzypcach ^^ Bardzo fajne jest też wyciszenie w połowie piosenki – na początku nacięłam się i pomyślałam, że to już koniec xD

Tak więc zapraszam na tekst (który napsuł mi sporo krwi, ale był warty zachodu bo bardzo mi się podoba :))  i tłumaczenie! :)

PS: Dziś przez przypadek natknęłam się na nową piosenkę Linkin Park – New Divide. Polecam zerknąć bo jest naprawdę dobra (i jest soundtrackiem do Transformers 2 ^^)

FICTIONJUNCTION – PARALLEL HEARTS

Bokura wa
Mirai o kaeru chikara o
Yume ni miteta

Noizu no naka kikoete kita kimi no nakigoe
Waratte ita boku no yowasa o abaita

Kimi no yuku michi wa kimi ni shika wakaranai
Chigau sora oikakete

Bokura wa mirai e mukau yuuki o
Hoshigatte kako ni mayou
Kimi ga warau hontou no
Ima e kaeritsuku made

Kimi no koto o shiritai to omotte hajimete
Yorisoenai kokoro no kyori ni obieta

Wakariaenai to wakatta sore dake de
Futari ga hajimatte yuku

Namida mo itami mo subete dakishimete agetai kedo
Hashireba hashiru hodo tooku naru ki ga shite fuan ni naru
Doko made yukeba ii no

Noizu no naka kikoete kuru kimi no utagoe
Nakushite ita boku no sugata ga ima mieru yo

Hitori de yuku hazu datta mirai o
Kaeru chikara o kudasai
Kimi ga warau sore dake de
Takaku toberu

Bokura wa kokoro o tsunagu yuuki o
Hoshigatte ai ni mayou
Kimi to warau hontou no
Boku ni kaeritsuku made

FICTIONJUNCTION – PODOBNE SERCA

My
Moc zdolną zmienić jutro
Widzieliśmy we śnie

Wśród hałasu, usłyszałem Twój płacz
Kiedy się śmiałem, on odkrył moje słabości

Droga, którą podążasz jest znana tylko Tobie,
Podążasz za zmiennym niebem

By mieć odwagę zmierzyć się z przyszłością
Pragniemy zgubić się w przeszłości
Do momentu, w którym wrócę do teraźniejszości
Do chwili, kiedy się śmiałaś

Po raz pierwszy pomyślałem, że chciałbym się czegoś o Tobie dowiedzieć
Ale byłem onieśmielony z powodu odległość dzielącej nasze serca, nie pozwalającej im się zbliżyć

Zdaliśmy sobie sprawę, że nie mogliśmy się nawzajem zrozumieć, mając tylko to
Razem rozpoczęliśmy bieg

Chcę objąć cały Twój ból i łzy
Ale im więcej biegnę, tym bardziej się od Ciebie oddalam i zaczynam zamartwiać
Gdzie powinienem pójść…?

Wśród hałasu, usłyszałem Twój śpiew
Nareszcie mogę zobaczyć mój utracony wizerunek

Proszę daj mi moc by zmienić
Przyszłość, przez którą powinienem samotnie przejść
Śmiejesz się i tylko dzięki temu
Mogę wysoko wzlecieć

Nasze serca połączy odwaga
Pragniemy zagubić się w miłości
Do momentu, w którym wrócę do Ciebie
Do chwili, kiedy śmiałem się wraz z Tobą

Download:
Pandora Hearts – FictionJunction – Parallel Hearts
Pandora Hearts – Parallel Hearts (Piano)

PS: Ta jej minka jest słodka ^^ Napis oznacza “Yatta ne Arisu!!”, czyli “Zrobiłem to, Alicjo!!”. To co jest w chmurce przy Alice to chyba “mu”, czyli coś jak “wow”, ale w tym wypadku pewna nie jestem ;)

Cheers! :*