Odcinki naprawdę rewelacyjne! Uśmiałam się + było kilka scen, które bardzo podobały mi się w mandze i byłam ciekawa jak tutaj je przedstawią ^^ Zdecydowanie te 2 epizody można uznać za przyjemnie spędzony czas, szczególnie, że umiliły mi one czekanie na sobotni półfinał siatkarskich ME (btw muszę to napisać… POLSCY SIATKARZE MISTRZAMI EUROPY!!! Ile nerwów zjadłam na tym meczu finałowym! ;]). Aż mnie roznosiło i nie wiedziałam co ze sobą zrobić, więc odpaliłam sobie FMA i fajnie się zrelaksowałam ;)

Swoją drogą ładną miałam jazdę wczoraj! Gotowałam obiad i pichciłam mięsko w naczyniu żaroodpornym w piekarniku. Ładnie się gotowało po czym taki trzask słyszę! Patrzę co się stało, a tu całe szkło rozsypało się na kawałeczki! (pomijam już to, że mój obiad rozwalił się po piekarniku :/) Pierwszy raz w życiu widzę, żeby naczynie, które ma być odporne na gorąco, po prostu pękło. I jak tu potem nie być przesądnym? W końcu wczoraj mieliśmy 13 września ;p

ODCINEK 21:

Okazuje się, że Havok doznał urazu kręgosłupa, a tym samym jest sparaliżowany od pasa w dół. Roy jednak nie chce przyjąć tego do wiadomości i mobilizuje mężczyznę, aby się nie poddawał! Bracia planują złapanie homunculusa. Wymyślili sobie, że skoro są “drogocenną ofiarą” to homunculusy nie pozwolą im zginąć. Elrici narażają się na niebezpieczeństwo, prowokując Scara, aby ich zaatakował, tym samym dając Linowi szansę na pojmanie homunculusa.

ODCINEK 22:

Bradley rani Ranfun. Lin ze wszystkich sił stara się ją uratować, ale ma przed sobą trudnego przeciwnika. Bracia toczą walkę ze Scarem. Ed pyta go, czy pamięta małżeństwo Rockbellów, które zabił tuż po tym jak go uratowali. Na nieszczęście Winry słyszy całą rozmowę. Jest tak zrozpaczona, że celuje z broni do mężczyzny. Scar zaś rozpamiętuje przeszłość. Wspomina jak został uratowany przez brata, który aby utrzymać go przy życiu, podarował mu własną rękę. Al ratuje Eda, który zasłonił Winry przed atakiem Scara. Dziewczyna wybucha płaczem…

Przemyślenia:

Już ostatnio pisałam, że Ed ma fajną teorię odnośnie ciała Ala. Mnie np. bardzo podoba się pomysł, iż bracia są ze sobą w pewien szczególny sposób połączeni, a blondyn musi żyć jakby za dwie osoby ;) Pomimo tego, że początkowo brzmi to dość szalenie, po głębszym namyśle Ed naprawdę może mieć racje – w końcu śpi kiedy się da, pożera ogromne ilości jedzenia no i jest… mały xD

Ten gag rozbroił mnie kompletnie – szczególnie to ujęcie z grzybami na jego głowie hahahah xD To chyba pierwszy moment jak do tej pory, kiedy Edzio przyznał się do swojego wzrostu ;) …choć z drugiej strony też nienawidzę tego słowa i równie ciężko przechodzi ono przez moje własne gardło (chciałabym być wyższa!)

Wątek z Havokiem jest niezwykle smutny :( Bardzo lubię tego gościa i byłam naprawdę wściekła, że autorka go tak uziemiła :/ Zawsze był tak fajnie żywy i energiczny, zabawny i uśmiechnięty, a teraz taki dół psychiczny… Coś takiego potrafi zabić wolę życia w człowieku. Aż boję się wyobrazić co bym zrobiła, gdybym znalazła się w takiej sytuacji – straszne :(

Całe szczęście motyw ten nie jest tylko negatywny. Posłużył za pokazanie, że Roy ma też tą “ludzką” stronę osobowości. Jak do tej pory obserwowaliśmy go jako twardego gościa, który po trupach dąży do władzy, teraz zaś widzimy, że tak naprawdę troszczy się o najbliższych i to dla ich dobra pragnie stanąć na szczycie… na takiego kandydata mogłabym głosować xD

Akcja z “przyciąganiem uwagi Scara” była bosko pokazana – choć raz widać, że Państwowi Alchemicy stosują się do “Alchemicy, cokolwiek czyńcie, czyńcie dla dobra ludu”… przynajmniej czasami ;)

Walka jak zwykle była rewelacyjnie zrealizowana – dynamiczna, pełna różnych ujęć, zmian kamery no i “fajerwerków” graficznych ;] Powiem, że Al rządzi! Wreszcie młodszy braciszek ma okazję, żeby pokazać swoją “cool” stronę. Tą trzeźwo myślącą i dorosłą. Ed jest oczywiście fajny, ale mam wrażenie, że po Brotherhood zdecydowanie przybędzie Alusiowi fanów (przynajmniej z grona “nie czytaczy” xD)

Scena z Winry była fajnie zrobiona, choć z drugiej strony może się wydawać, że sposób w jaki się dowiedziała prawdy był dość głupi. To już trzeba mieć pecha, żeby znaleźć się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie. Prawdopodobieństwo, że coś takiego wydarzyło by się naprawdę jest praktycznie znikome. Przypomina mi to trochę telenowele, w których mąż wraca do domu, akurat w momencie kiedy jego żona całuje się z kochankiem – 5 minut później, a nie byłoby kłopotu ;P Cóż jednak poradzić na to, że pisarze/scenarzyści uwielbiają takie motywy? ;]

Wracając jednak do tematu. Znów bardzo ciężko postawić mi się w sytuacji naszej protetyczki… choć jestem w stanie założyć, że osobiście pociągnęłabym za spust. Zemsta rodzi zemstę (niby działania Scara są usprawiedliwione, ale z drugiej strony jak można wyładowywać swój gniew na ludziach, którzy nie mają ze sprawą nic wspólnego?) Wiedząc, że przede mną stoi osoba, która pozbawiła mnie bliskich, raczej nie miałabym oporów przed odpłaceniem jej tym samym. Jasne, że kwestia życia i śmierci nie jest czymś do czego można lekko podejść, ale i tak uważam, iż pod wpływem chwili poddałabym się emocjom.

Fani EdxWinry dostali po tym odcinku kolejny materiał do radosnych kwików ;P Moment był naprawdę uroczy (gdyby oczywiście kompletnie pominąć wszystkie okoliczności) i zdecydowanie daje nam do zrozumienia, że ta dwójka ma się ku sobie ^^

Całkiem nieźle wyszły ujęcia będące wspomnieniami Scara. Podobała mi się ta czarno-biała konwencja z takim przerysowaniem koloru niebieskiego i czerwonego. Szczególnie błękitne oczy okropnie się odznaczały. Btw czy tylko ja mam tutaj skojarzenie z historią? Wiecie, niebieskie oczy, jasne blond włosy – rasa aryjska, prawda? Czyżby Pani Arakawa specjalnie sprawiła, że mieszkańcy Amestris przypominają “czystej krwi, szlachetną rasę” wymyśloną przez Hitlera? Początkowo wydawałoby się, że może to być czystym przypadkiem, ale w takim razie dlaczego armia zwraca się do Bradleya per “Führer”? Ciekawi mnie na ile autorka FMA zna historię Europy – pożyczyła sobie parę faktów, żeby było ciekawiej, czy faktycznie chodzi tu o celowe analogie? Interesujący problem ^^

A właśnie! Czy tylko ja zwróciłam uwagę na seiyuu brata Scara? Grał go jeden z moich ulubieńców, czyli Takehito Koyasu – trochę szkoda, że dostał tak małą rólkę, ale i tak przyjemnie go było znów usłyszeć ^^ Znany jest on m.in. z głosu Kariana Lossa (Chrome Shelled Regios), Kelpie (Hakushaku to Yousei), czy genialnie ironicznego Jade’a Curtisa (Tales of the Abyss) :)

Bardzo fajną sprawą jest też powrócenie do wątku, o którym już jakiś czas temu wspominałam – mówię tu o walce Lina i Ranfun z Gluttonym i Wrathem. Wreszcie zobaczymy, że z naszego wschodniego “księcia” potrafi być niezły badass ;D Bardzo, ale to bardzo podobało mi się zdanie “Król istnieje dla ludzi. Bez ludzi nie ma króla” ^^

Czekam z niecierpliwością na przyszły odcinek i mam wielką nadzieję na pełnowymiarową walkę Lina – dokopać homunculusom! xD Prawdopodobnie zostanie zekranizowana druga połowa rozdziału 47 (tom 12).

Screeny:

Cheers! :*

Hmmm…. jak tak patrze na ostatnie notki, to mamy albo FMA, albo PH – muszę coś wreszcie napisać innego dla urozmaicenia xD Kolejny “Przegląd mang” jest już prawie gotowy tak jak i jedna recenzja – jeszcze mam jedną do nabazgrania xD

Co się tyczy FullMetala – dziś normalnie ukazałby się kolejny odcinek, ale uprzejmi ludzie oświecili mnie, że w tym tygodniu mamy przerwę. Szkoda bo z chęcią obejrzałabym sobie jeszcze jeden epizod, ale cóż – trzeba się zadowolić tym co się ma… i stworzyć notkę bo jest o czym pisać ;)

Streszczenie:

Ed zastaje nad grobem matki, Hohenheima – swojego ojca. Mężczyzna wypomina mu, że paląc dom, tak naprawdę chciał uciec od problemów, a nie “iść naprzód” jak to on uważa. Wieczorem Hohenheim rozmawia z Pinako – pyta ją czy to co stworzyli chłopcy naprawdę było Trishą. Edward wszystko słyszał, tak więc następnego dnia (jego ojciec znów odszedł) idzie z babcią, aby wykopać ciało tego co stworzyli z Alem. Okazuje się, że to naprawdę nie była ich matka – utwierdza to go tylko w przekonaniu, że jego brat może odzyskać ciało. Po powrocie do Centrali naprawia Ala, po czym obaj chłopcy decydują dać z siebie wszystko, aby wyciągnąć swoje ciała zza Bramy!

Przemyślenia:

Po pełnym akcji odcinku 19, dostaliśmy epizod spokojny – odkrywający wiele ciekawych spraw, ale jednocześnie pozwalający nam odpocząć od pełnych dynamizmu walk – w końcu FMA nie polega na zabijaniu wszystkiego co się rusza (…choć Ed może mieć inne zdanie ;P)

Dobra – teraz kilka faktów. Tym razem załatwiliśmy rozdziały 42-44 (#11), tyle że tylko te fragmenty, które zawierały historie braciszków. Momenty z armią będą dopiero za tydzień.

Strasznie, ale to strasznie żałuję, że początkowa rozmowa syna i tatusia została obcięta z wszystkich komediowych momentów. Ja rozumiem, iż nie chcieli tu pchać zabawnych rzeczy, kiedy cały odcinek był masakrycznie smutny i dołujący, ale… no nie mogę tego przeboleć! Chodzi mi o ten dialog:

H: Y… Wyrosłeś trochę…?
E: Co tam robi ten znak zapytania!?
H: Głośno o Tobie w Centrali. Ponoć jesteś najmniejszym państwowym alchemikiem w historii?
E: Najmłodszym!!!

Wtedy autentycznie leżałam na podłodze i miałam ogromną nadzieję, że i w animowanej wersji to obejmą xD

Ale wróćmy do analizy po-klatkowej ;P Choć Homenheim to bardzo irytująca osoba (nie ważne jakie ma powody, to za opuszczenie 2 małych dzieci należy mu się porządny prawy sierpowy!), ale bardzo mnie ciekawi jak rozwiążą jego wątek. Obietnica, którą złożyła mu Trisha na 100% dotyczyła tego, że nie umrze przed nim… ale dlaczego? Tzn. kim jest Hohenheim i czemu teoretycznie wie, że ma umrzeć? Pytanie także brzmi skąd on tyle wie bo przecież ostrzeżenie, które dał Pinako na pewno ma swoja przyczynę.

Rozwiązano nam także bardzo ważny wątek – choćby nie wiem co, zmarli nie wrócą do życia. Całkiem fajnie zrealizowano scenę, gdzie Ed wykopywał szczątki “Trishi” – także ten trochę szaleńczy śmiech był niezły.

Za to wkurzyłam się na wyjaśnienia, apropo tego dlaczego teraz są pewni, że Al może odzyskać ciało. Przejechali to tak po łebkach, że specjalnie musiałam szukać w mandze jak to naprawdę jest! W dość pokrętny sposób stwierdzili tylko, że nie można wyciągnąć zza bramy czegoś co nie żyje, a skoro “ciało” i “dusza” są jednością, to istnienie duszy Ala w zbroi jest dowodem, że i cało nie umarło. W wersji pisanej wyjaśnienie było obszerniejsze i jak na mój gust bardziej zrozumiałe. W skrócie chodzi o to, że według alchemii człowiek składa się z “ciała”, “duszy” i “umysłu”, który prawdopodobnie łączy pierwszą dwójkę. Al ma tylko “duszę”, więc co z jego aktualnymi wspomnieniami? Gdzie się one zapisują? Jakim cudem chłopak może myśleć, skoro nie ma mózgu? Otóż odpowiedź jest taka, że jego mózg ciągle gdzieś pracuje, a to jest dowodem, że jego ciało gdzieś istnieje. “Umysł” łączy jego rozdzielone “ciało” i “duszę” :) …uwielbiam takie rzeczy xD Zawsze miałam ciągoty do różnych paranormalnych kwestii oraz fantastyki naukowej ;)

Wstawka z Izumi też bardzo mi się podobała – tym razem mogliśmy zobaczyć co tak naprawdę jest najważniejsze! Okropnie podoba mi się myśl, ze rozpacz po nieudanej transmutacji człowieka nie wynika z tego, że się ona nie powiodła, a jest spowodowana wyrzutami sumienia, iż ukochana osoba musiała kolejny raz doświadczyć śmierci. Idealistyczne myślenie, ale z drugiej strony pokazuje jak bardzo “ludzkie” są postacie wykreowane przez Panią Arakawe ^^

Miłym, wesołym akcentem wśród tego całego angstu było “Nie wyjdę za mąż za kogoś niższego ode mnie” xDDD Nasz Edzio zdecydowanie musi podrosnąć ;) …już widać, co zresztą zauważyła Winry, że zaczyna dorastać ^^ Tutaj mieliśmy stwierdzenie, że ma szersze barki, ale moim zdaniem lepsze było mangowe “Czy Ed na pewno był taki wysoki?” – bardzie pasuje do jego wiecznego kompleksu ;]

Zresztą apropo! Cała rzecz dotycząca tego dlaczego nasz Edzio jest taki, swego rodzaju niepasujący do tego jak powinien wyglądać w aktualnym wieku też ma swoje (choć trochę szalone ;)) wyjaśnienie i myślę, że powinniśmy je zobaczyć w następnym odcinku, wiec się nie odzywam ^^

Za tydzień będziemy mieć trochę wątków o armii (dowiemy się co u Roya i Havoka, którzy dochodzą do siebie po ostatniej bitce), zapewne powróci Scar oraz mam wielką nadzieję na walkę Lina i Ranfun z homunculusami… choć jest też możliwość, że dadzą to dopiero w 22 <wzdycha>

Screeny:

Od pewnego czasy staram się powstrzymywać od komentarzy na temat screenów, ale tym razem muszę wtrącić swoje trzy grosze xD 02 to jest absolutny zwycięzca! Ed jest okropnie uroczy, a Al to chyba najsłodszy brzdąc jakiego widziałam! <3 Pure cutness ;)

Cheers! :*

Ułaaaa~ Ten art jest zbyt śliczny ;) Kiedy go zobaczyłam, po prostu wiedziałam, że muszę go użyć w notce! ^^ Design i cała kolorystyka wbiły mnie w fotel!

Ale ja tu gadu-gadu o grafice, a mam o muzyce mówić ;] Kiedy w FMA pojawił się nowy opening, pisałam, że macie jak w banku jego tłumaczenie – dziś wreszcie postanowiłam spełnić tą obietnicę ^^

Kiedy usłyszałam, iż zespół wykonujący OP to Nico Touches the Walls jakoś nie byłam szczególnie zachwycona bo inne ich piosenki, które znalazłam, niezbyt mi przypadły do gustu – całe szczęście, że przy tej się bardziej postarali xD Dostaliśmy przyjemny lekki rock z fajnym wokalem i wpadającą w uszy linią melodyczną. Zdecydowanie miłość od pierwszego przesłuchania! Aktualnie mam porządnego kręćka na jej punkcie (pisząc tą notkę, “Hologram” miałam ustawiony na zapętlone odtwarzanie ^^).

Zapraszam na tekst, moje tłumaczenie (może być dość dziwne, ale wierzcie mi, że ciężko wyciągnąć z tego coś sensownego <wzdycha> Angielska wersja była tak okropna oraz pozbawiona ładu i składu, że w większości posługiwałam się japońską [mam nadzieje, że za dużo nie namieszałam!] To zdecydowanie była piosenka, w którą jak do tej pory włożyłam najwięcej pracy) oraz download :)

NICO TOUCHES THE WALLS – HOLOGRAM

Masshiro na keshiki ni ima sasowarete
Boku wa iku yo mada minu sekai e

Maigo no mama tabishiteta
Nezumiiro no sora no shita
Higawari no chizu ikutsu mo no yume ga nijin de ita
Itsuka wa sa
Chippoke na boku no kono hohaba de mo
Ano kumo no mukou made yukeru kana

Tsuyogatte kizutsuita
Kokoro sukashita you ni
Furidashita amatsubutachi ga
Ranhansha kurikaesu

Massugu na hikari ga kousashite
Yukisaki mo tsugenu mama
Doko made mo tsukinukeru
Awai zanzou ryoume ni yakitsukete
Todoku hazu nanda mada minu sekai e

Shirazu shirazu ni hatte ita no wa
Shiro kuro no sutekkaa de
Daiji na mono bokura wa kakushite shimatte ita
Dakara mou chi yori hana yori hoshi no akari yori
Kirei na yume to iu na no HOROGURAMU o zawameki o

Hamidashite sakaratte
Itsuka egaita fuukei
Kuyashi sa mo sabishi sa mo
Ima awa mitai ni hajike tobu

Massugu na michi de tsumazuita tte
Kasabuta hagaretara
Ima yori kitto tsuyoku nareru
Masshiro na keshiki ni ima sasowarete
Soku wa iku yo mada minu sekai e

Kasumu sora no saki ni
Nijiiro no hikari
Ashita no kage ni furueru tabi ni
Tooku de boku o yobu koe ga shite

Massugu na hikari ga chirabatte
Ameagari no gogo ni
Taba ni natte furisosogu
Mugen no GURADEESHON ga ima mazari atte
Kono sora no shita donna toko ni ite mo
Kanarazu todoku hazu sa mada minu sekai e

NICO TOUCHES THE WALLS – HOLOGRAM

Zaproszony przez śnieżno-białą scenerię
Wyruszę do świata, którego jeszcze nie widziałem

Niczym zagubione dziecko, podróżowałem
Pod szarym jak mysz niebem
Wiele marzeń prześlizgnęło się przez mapę, która codziennie ulegała zmianie
Pewnego dnia
Zastanawiałem się, czy duże kroki robione przez małego mnie
Pozwolą mi przedostać się na drugą stronę chmur

Udawałem silnego i zostałem zraniony
Tak, jakby przejrzeli moje serce na wskroś
Kropelki deszczu, które zaczęły wtedy spadać
Wielokrotnie odskakiwały, rozrzucając się na wszystkie strony

Wyraźne światło zaczęło się krzyżować
Bez oznajmiania co jest moim przeznaczeniem
Przebijam się przez wszystko na około
Słaby obraz tego co zaniknęło jest wypalony w mych oczach
Powinienem być w stanie dosięgnąć świat, którego jeszcze nie widziałem

Bezwiednie zatopiony
W czarno-białej naklejce
Ważne jest to co ukryliśmy
Dlatego światło pochodzące od gwiazd, kwiatów, czy kamieni szlachetnych
Jest tylko pięknym snem, niczym zmienny hologram

Zmuszony, aby się sprzeciwić
Pewnego dnia wyrysuję scenerię,
Która będzie przypominać bańki mydlane
Przelatujące przez samotność i rozgoryczenie

Droga jest prosta, ale wpadniesz w tarapaty
Jeśli przepadniesz na jej wybojach
Od teraz na pewno stanę się silniejszy
Zostałem zaproszony przez śnieżno-białą scenerię
Wyruszę do świata, którego jeszcze nie widziałem

Na niewyraźnym niebie pojawiło się
Tęczowe światło
Woła mnie odległy głos,
Każdego razu drżący w cieniu jutra

Jasne, rozproszone światło
Zalewa wszystko
Po popołudniowym deszczu
Wymieszaj tą nieskończoną skalę oczekiwań
Jakiego rodzaju koniec znajdziemy pod tym niebem?
Na pewno dotrzemy do świata, którego jeszcze nie widzieliśmy

Download:
FMA: Brotherhood – Nico Touches the Walls – Hologram

Cheers! :*

Hmmm… wczoraj wyszedł kolejny odcinek FMA, więc wypadałoby wreszcie nadrobić zaległości ;) Kiedy przetłumaczą 20, ukaże się on jako osobny tekst ^^

Btw mam ważną rzecz do zakomunikowania – pewnym dziwnym trafem zostałam redaktorką w nowym portalu o FullMetal Alchemist – Brotherhood.boo.pl Moja praca tam będzie polegała na tym samym co tutaj, czyli zajmę się streszczeniami odcinków (i ewentualnie jakimś innym artykułem jeśli czas i wena pozwoli ^^). Na dniach zrobię także obrazkowy-odnośnik, który na stałe zagości na bocznym pasku. Oczywiście wszystkich fanów zapraszam do dyskusji ^^

Ale teraz przejdźmy już do odcinków. Zekranizowali TO! W odcinki 19 moja ekscytacja sięgała zenitu bo było to cudeńko w najczystszej postaci ;) Od samego początku Brotherhood czekałam na te sceny xD W paczuszce tej nie zabrakło też trochę smutku – oj, przy 16 zaszkliły mi się oczyska…

ODCINEK 16:

Bracia razem z Winry przyjeżdżają do Centrali. Spotykają Roya, ale ten nie chce im powiedzieć co się przydarzyło Hughesowi. Nasi bohaterowie jednak długo nie pozostają w niewiedzy, ponieważ wpadają na porucznik Ross, która nieopacznie wyjawia im całą sprawę. Mimo, że początkowo Ed i Al obwiniają się za to co się stało, idą za radą Pani Gracii i postanawiają się poddawać, aby śmierć Hughesa nie poszła na marne…

ODCINEK 17:

Porucznik Ross zostaje aresztowana pod zarzutem morderstwa Hughesa. Barry uwalnia ją z więzienia, ale podczas ucieczki kobieta wpada na Roya – mężczyzna spopiela ją na węgiel! Ed widząc ciało kobiety jest wstrząśnięty tym co się stało. Major Armstrąg idąc za radą Mustanga bierze urlop i jedzie do Reesemboolu zaciągając tam siłą także Edwarda!

ODCINEK 18:

Armstrong i Breda zaciągają Eda do ruin pośrodku pustyni – pozostałości po mieście Xerxes. Spotykają tam porucznik Ross! Okazuje się, że Roy wiedział, iż dziewczyna została wrobiona, wiec upozorował jej śmierć, aby mogła spokojnie zniknąć na jakiś czas. Tymczasem podwładni Mustanga postanowili, że złapią tych, którzy za wszystkim stoją i wystawili Barry’ego na wabia. Wszystko by się udało, gdyby nie to, że ich przeciwnikami nie są ludzie!

ODCINEK 19:

Człeko-podobny potwór, który okazuje się prawdziwym ciałem Barry’ego, zaczyna uciekać. Roy, Havoc, Riza wyruszają w pościg. Dołącza do nich Al. Docierają do jednego z laboratoriów i pod przykrywką ścigania zbiegłego zabójcy, chcą je przeszukać. W piwnicach rozdzielają się. Na drodze Mustanga i Jeana staje Solaris aka Lust (udawała dziewczynę Havoca, aby wyciągnąć od niego informacje). Pomimo prób, nie udaje im się jej zabić, zaś oboje zostają poważnie ranieni. Tymczasem Hawkeye i Al znajdują Barry’ego – tak ciało jak i duszę. Chwilę później zjawia się Lust i pozbywa się Numeru 66 po czym chce zabić pozostałą dwójkę. Alphonse robi co może, aby ocalić siebie i zrezygnowaną Rize (załamała się wiadomością o „śmierci” Roya). Nagle zjawia się Mustang i spala Lust do momentu, aż ta nie jest w stanie się odrodzić!

Przemyślenia:

FMA ma jakieś dziwne właściwości. Zawsze mi się wydaje, że nie można już bardziej lubić tej serii, po czym po każdym kolejnym odcinku, moje uwielbienie i tak wzrasta xD

Na początek kilka faktów, czyli do którego momentu w mandze doszliśmy. Poprzeglądałam trochę moje tomiszcza i wyszło, że do 39 raczej zekranizowano całość + fragmenty 40 i 41 (koniec tomu 10). Odrobinkę zamieszali z wydarzeniami, ale w sumie to lepiej. W wersji pisanej autorka uwielbia przeskakiwać pomiędzy wątkami, a tutaj jak już w odcinku jest o armii, to o armii, a jak o Edzie, to o Edzie. Może pomoże to zorientować się o co chodzi tym, którzy nie czytali dzieła Pani Arakawy ;)

Wracając do analizy epizodów. 16 to wyciskacz łez – po dość przyjemnych i zabawnych wątkach dostajemy diametralną zmianę nastroju. Jest smutno, melancholijnie i przygnębiająco. Muszę przyznać, że udało się im pokazać wszystko tak, że mogą zaszklić się oczka :( Szczególnie rozmiękczającą była scena kiedy bracia wyszli z domu Hughesów, a w tle słychać było głos Elicii „Mamo, nie płacz”. Aż się serducho kraje :((( Może ktoś inny stwierdziłby, że jestem dziwna rycząc przy animowanych bohaterach, ale co z tego. Dobrze przedstawione emocje mogą porazić w każdej formie ^^

Był tu też mały fragment z Edem i Winry. Gdyby nie okoliczności, to pewnie powiedziałabym, że są uroczym paringiem…

Btw rozbroiło mnie wsadzenie Lina do więzienia ze względu na brak wizy :D

Idąc dalej mamy odcinki 17 i 18, które są typowym story-twistem. Teraz oczywiście wiedziałam co jest grane, ale czytając te fragmenty naprawdę dałam się nabrać na sztuczkę Roya ;) Cytując Eda: „Skurczybyk jeden!” xD Chociaż w wersji drukowanej było gorzej bo o przekręcie z Ross dowiadujemy się dopiero po całej akcji z 19! Autorka dała nam więcej czasu, żeby powkurzać się na Mustanga, a scenarzyści najwyraźniej zdecydowali, że nie chcą, aby „dobry” bohater został uznany za „złego”.

Pojawia się też tutaj po raz pierwszy pan-złośliwy-koroner, który odegra w przyszłości większą rólkę ;)

Oczywiście oprócz dramatu, nie brakowało w tej parze epizodów także scen komediowych. Armstrong wparzający do pokoju Edzia, demolujący mu zbroję i stwierdzający, że potrzebuje on wizyty u mechanika, rozbroił mnie kompletnie ;] Jest także Roy wesoło randkujący sobie na służbowej linii – tu jednak podczas czytania od razu wiedziałam, że „coś mi śmierdzi” ;p

No i jest jeszcze pod koniec ważna informacja – podczas spotkania Edzia z Ishvarczykami. Wychodzi na jaw kto zamordował rodziców Winry! W poprzedniej wersji scenarzyści wymyślili sobie, że zrobią nim Roya (pewnie z zamierzenia miało to dodać dramatyzmu), ale całe szczęście, że tym razem to jest remake według mangi i nie będą dokładać naszemu kochanemu Płomiennemu Alchemikowi czarnej przeszłości ;) Prawda jest taka, że winnym jest Scar. Jak sądzę chodzi tu o to, żeby jeszcze bardziej przekonać widza/czytelnika, że jest on złą postacią… tyle, że ja powoli zaczynam w to wątpić. Taki sam zabieg zrobiła autorka Fruits Baskta z postacią Akito, a aktualnie znów to dostrzegam w Pandora Hearts i wątkach dotyczących Vincenta. Najpierw bohatera okropnie nie lubimy, potem szczera nienawiść sięga zenitu, po czym zaczyna być ujawniana gorzka prawda i zaczynamy obojętnieć i żałować daną postać. Buuu, a tak lubię mieć kogoś na kim można się wyżyć ;P

Na koniec został nam 19. Totalna rewelacja – inaczej tego określić nie mogę! Walka Roya z Lust to coś na co od dawna czekałam. Do tego mała zajawka tej sceny w openingu narobiła mi wielkich nadziei… i oto jest! Dynamiczna, świetnie zrealizowana i przedstawiająca Mustanga jako cool badassa! Bosko ;D

Postaram się ominąć głębsze przemyślenia apropo ujęć z rozwianą koszulą i zredukuję je dla dobra czytelników płci męskiej do określenia: Roy is hot and pure awesomeness! ;]

Najbardziej zapadło mi w pamięć zdanie „Będę Cię zabijał tak długo, aż wreszcie zdechniesz”, ponieważ wydaje się znajome prawda? Prawie identyczną rzecz powiedział Bradley podczas walki z Greedem i tak sobie myślę… podobieństwo przypadkowe, czy niekoniecznie? Za to zdecydowaną frazą tej paczki odcinków jest „Nie traktuj mnie jak zmoczoną zapalniczkę” – bezużyteczność mokrego Roya jest urocza hahahah xD

Bardzo podobała mi się także scena z Alem! Wreszcie dali chłopakowi pokazać na co go stać! To było dość denerwujące w pierwszej ekranizacji, że zrobili go praktycznie tłem dla Eda. Tak u licha nie jest. Al też jest świetny i ma swoje momenty chwały ^^

Apropo Havoka. Zawsze go lubiłam, ale cóż – nie ma facet szczęścia do kobiet… chociaż… jeśli on zwraca uwagę tylko na jeden atrybut płci przeciwnej, to ja się nie dziwię, że ciągle dostaje kosza ;p

Właśnie! Zawsze wychwalam Brotherhood graficznie, ale tym razem chcę sobie trochę ponarzekać. Okropnie denerwuje mnie design Rizy w niektórych ujęciach – jej oczy są zbyt duże, a twarz jakby nieproporcjonalna. Czasami wygląda ładnie, ale czasami aż boli patrzeć :/

Odcinek 19 kończy się spotkaniem Edzia z tatusiem. Bardzo jestem ciekawa czy konwersacja pomiędzy nimi, która powinna się pojawić w przyszłym epizodzie będzie w całości kopią mangi – jeśli tak, to już zacieram rączki xD

…ech, znając życie nie napisałam o tysiącu nurtujących mnie sprawach, ale zwalę to na wspaniałość dziewiętnastki, która kompletnie wbiła mnie w fotel ;)

FullMetal Alchemist #16 – jakoś nie miałam okazji nic na jego temat powiedzieć, więc postanowiłam wykorzystać miejsce w tej notce ;) Wreszcie skończył on historię Ishvaru, a tym samym sayonara retrospekcje :] Cieszę się, że już wróciliśmy do aktualnych wydarzeń ^^ Ogólnie rzecz biorąc cały tom może i nie miał aż tyle akcji, ale za to był bardzo przyjemny (Edzio idolem hahahah). Szczególnie podobało mi się pożyczanie pieniędzy pomiędzy Royem i Edem oraz fragmenty na północy (brrrrr siostra Armstronga!). Mam nadzieję, że w następnym tomie wreszcie się dowiemy jakichś szczegółów o homunkulusie Sloth – jakby nie było w końcu się pojawił ;) Zastanawiam się też kiedy znowu pokaże się Ling…

Screeny:

Cheers! :*

Oj! Dziś następny odcinek, a ja dopiero o 15 piszę – niedobrze! Chociaż w sumie… najprawdopodobniej opis 16 i 17 będzie łączony – nawet lepiej, że jeszcze ten epizod załatwię osobno ^^

Odcinek był naprawdę rewelacyjny – oprócz małego zgrzytu na początku, cała reszta była praktycznie idealnym odwzorowaniem mangi, a nowy OP i ED to bardzo dobre utworki! :)

Oficjalnie można stwierdzić – NIE CZYTAŁEŚ MANGI? ZABIERZ SIĘ ZA BROTHERHOOD OD 15! ;] Mamy wreszcie Lina no i Mamoru Miyano – o nim też mam sporo do powiedzenia :]

Zaczynajmy więc!

Opening:

Piosenka “Hologram” w wykonaniu NICO Touches the Walls. Cudeńko muzyczne – idealnie pasują mi takie rockowe klimaty (na  100% zajmę się translacją tego utworku!) :) Bawi mnie jeden fragment tekstu – wokalista dosłownie śpiewa o „niebie mysiego koloru” i się tak zastanawiałam czy tłumacz popisze się inwencją, ale niestety – postawili po prostu na „szary” ;p (polskie tłumaczenie już jest lepsze ;)) Jeśli zaś chodzi o animację to muszę się powstrzymywać, żeby się za bardzo nad nią nie rozpływać xD Zdecydowanie najfajniejszy fragment to Ed i Hohenheim mierzący się wzrokiem nad grobem Trishii ^^ Mam też hypa po zobaczeniu momentu z walką Roya i Lust – to nam zapowiada, że świetne  rozdziały 38 i 39 będą równie rewelacyjne ;]

Ending:

Utworek “LET IT OUT” śpiewany przez Miho Fukuhare. Piosenka jest naprawdę dobra – może nie wpada w ucho tak jak OP, ale zdecydowanie także zasługuje na uznanie. Za to animacją się trochę zawiodłam. Jest jakaś taka prosta i bez polotu. Po ciekawym „Uso” myślałam, że tu też popiszę się czymś więcej niż ujęciami bohaterów na wietrze…

Streszczenie:

Riza na mieście zostaje zaatakowana przez Barry’ego jednak spotkanie to okazuje się gorsze w skutkach dla tego drugiego ;p Zostaje on przepytany przez Roy apropo homunkulusów itp. Tymczasem Ed i Al wracają do Rush Valley, aby Winry mogła zreperować zbroję złoto-włosemu. Znajdują gościa, który okazuje się przybyszem z dalekiego imperium na wschodzie. Przybył do Amestris, aby odnaleźć kamień filozoficzny. Braciszkowie nie chcą mu nic zdradzić, więc zostają zaatakowani przez jego podwładnych, których ewentualnie udaje im się pokonać. Lin, bo tak ma na imię, jest pod wrażeniem i postanawia się zakręcić wokół Elriców, którzy to w towarzystwie Winry chcą złożyć wizytę w Centrali.

Przemyślenia:

Tym sposobem skończyliśmy tom 8. Naprawdę bardzo podobało mi się wierne odwzorowanie mangi w tym odcinku ^^ Tylko do prezentacji Mey można się naprawdę przyczepić – ona oryginalnie pojawia się w tej wiosce górniczej, którą braciszkowie na początku serii ratują od Yokiego. W Brotherhood jej nie było, ale na pewno pamiętacie ją z pierwszego FMA ;)

Wtedy też pierwszy raz możemy być świadkiem słynnej „rentanjutsu” – alchemii kraju Xing. Dziewczyna dopiero później wpada na Scara. A! I to właśnie winą górników jest to, jakie Mey ma wyobrażenie o Edzie xD „Złote włosy, złote oczy, złoty chłopak normalnie!” ;) Niestety zapomnieli wspomnieć jaki z niego kurdupel ;]]

Ale wracając do „rentanjutsu” (alchemia to „renkinjutsu”) alias angielskiej „alkahestry” (jako zabawa słowna od „alchemy”). Ja w notkach będę się posługiwać polskim odpowiednikiem wymyślonym przez Pawła Dybałe – tłumacza mangi FMA w Polsce, czyli słowem „danchemia”. Szersze omówienie, dlaczego akurat tak, są zawarte w przypisach na końcu 8 tomu – ja postaram się to w skrócie wyjaśnić. Słowo „renkinjutsu” składa się z 3 znaków tak samo jak „rentanjutsu” – 2 są takie same, a 1 jest inny. Chińskie czytanie tego innego kanji brzmi „dan”, więc od tego mamy „danchemię”. Proste + moim zdaniem fajnie i przystępnie brzmi ;)

BTW, znów będę zachwalać polskie suby od BUTAZARU ^^ Oni także korzystają z tego słowa, więc czytelnicy mangi będą mieli przyjemniejsze oglądanie :) Po za tym fragment z tekstem Lina po tej rozwałce w mieście powalił mnie na kolana! „Ja nie panimaju co wasia do mnie rozmawia!” hahaha Anglicy w tej kwestii się kompletnie nie popisali, ale jak widać czasami Polak potrafi xD

W wersji pisanej też było fajnie:

Idziemy dalej. Moment z Rizą i Barrym wyszedł całkiem nieźle, choć zabrakło mi tej kwestii:

Tak czekałam na zuuuego Roya, a tu nic ;P Barry’emu też niestety obcięto sporo kwestii, szczególnie tych, gdzie opisywał Lust i Enviego na podstawie tego jak fajnie byłoby ich pociachać xD On jest naprawdę przezabawną postacią – niby zły, ale to jego podlizywanie się Rizie jest rozwalające! Cieszę się też, że nie usunięto Royowi kwestii o zabójstwo Hughesa – to w końcu ważny motyw ^^ Dobrze, że później się jeszcze Maes w retrospekcjach z Ishvaru pojawia bo tak szybkie pozbycie się tak fajnej postaci jest nie do przyjęcia!

Next. Muszę normalnie wysłać Mamoru Miyano oficjalne przeprosiny – jak ja mogłam w Ciebie nie wierzyć! ;) W tej chwili nie wyobrażam sobie kogokolwiek innego, żeby był seiyuu Lina! Miałam wątpliwości bo przecież pamiętamy ten jego beznamiętny i spokojny ton głosu kiedy grał Zero w Vampire Knight, a tu przecież rola jest diametralnie inna. Całe szczęście, okazało się, że potrafi on sobie poradzić i z komediową postacią ;] Bardzo dobrze bawi się barwą głosu i jest na przemian komediowym-idiotą-ze-wschodu oraz poważnym facetem myślącym tylko o tym jak osiągnąć swój cel – pieję z zachwytu bo dokładnie o to chodziło ^^

Zaś jeśli chodzi o samego Lina – jest on bardzo barwnym charakterem i ciężko go rozgryźć. Moim zdaniem dużo dało jego pojawienie się w historii ;) Dzięki niemu trochę się pośmiejemy, ale i ciągle będziemy się zastanawiać, po której on tak naprawdę stoi stronie ;p Plus jego podwładni to też niezłe ziółka – prawie wylądowałam na podłodze słysząc Nane Mizuki w roli Ranfan (poznałam dopiero po tym specyficznym “urusanai” przy końcu odcinka xD)! ;)

A właśnie! Od tego epizodu Al też potrafi robić klask i transmutujemy ;) Że niby to namieszane? Bynajmniej – w końcu on też widział „prawdę”. Do tego czy Edzio musi być wyjątkiem? Przecież Izumi też tak może ^^ Na początku sobie myślałam, że to trochę dziwne, iż główny bohater stracił trochę swoją wyjątkowość, ale to nieprawa – Arakawa to sobie dobrze wymyśliła. Skoro Elrici teraz we dwójkę byliby tak potężni, to prostym rozwiązaniem jest ich rozdzielić… i tak też się będzie działo. Całe szczęście opowieść na tym nie ucierpi ^^

Na koniec pozachwycam się jeszcze trochę scenami wali (ta dynamika, zmiany kamery, śliczne wykonanie – ech cudo!) – niektóre ujęcia były dokładnie odzwierciedlone z mangi ^^ Ostatnio mam taki nawyk, że po obejrzeniu danego odcinka otwieram sobie odpowiedni tom i lookam co było, a czego nie ;) Ciągle mnie to zadziwia, że nadal się śmieje przy konkretnych scenach, a przecież przeglądałam je już tyle razy ^^ Naszła mnie też taka ochota, żeby przeczytać całość i odświeżyć sobie wszystko przed 16 (koniecznie muszę go zamówić!) …tyle że mam mały problem bo najpierw przydałoby się odzyskać tom 1, który aktualnie znajduje się u kumpeli (trzeba przekabacać ludzi na „dobrą drogę” xD).

Screeny:

Cheers! :*

Wkurzyłam się! Okazało się, że lekcje skrzypiec będę mieć dopiero od września :/ Grrrr ja chcę juuuż! …ale dobrze, spokojnie, co się odwlecze to nie uciecze – ważne, że w ogóle je będę miała ^^ Co więcej mam dziś powód do „świętowania” – oficjalnie jestem pełnoletnim, obywatelem Polski. Cokolwiek zrobię sama będę musiała za siebie odpowiadać… innymi słowy odebrałam dzisiaj dowodzik osobisty ;] Jeszcze o jedną dyskietkę muszę się postarać – czyt. prawo jazdy xD

Wracając do FMA. Raju, ale szybko się uwinęli! Dzisiejszy odcinek jest ostatnim z tych, które można uznać za powtórkę z rozrywki – zresztą od połowy jest już całkowicie czymś nowym! Niespełna 15 epizodów, a oni doszli do …chwila <szpera w mangach> …połowy 30 rozdziału + fragmenty z 31 (ogólnie rzecz biorąc tom 8). Reszta trzydziestki i 32 będzie w tą niedzielę (tak wnioskuję z zapowiedzi). Już się nie mogę doczekać, ale dlaczego jestem taka niecierpliwa zdradzę dopiero w przemyśleniach – zapraszam ;)

PS: Ostrzegam – dzisiejszy post jest masakrycznie długi! ;p

Streszczenie:

Roy przeniósł się do Centrali, a tymczasem Ed i Izumi chcą zmierzyć się z Greedem. Widząc, że stoi na przegranej pozycji, chciwy homunkulus postanawia uciec. Natyka się jednak na Kinga Bradleya, który prawie przeprowadzał inspekcję na północy i postanowił przyjść z odsieczą Elricom. Teoretycznie nierówna walka pomiędzy tą dwójką przeradza się w rzeź za pomocą szpady głowy państwa. Okazuje się, że naszelnik sił zbrojnych Amestris także jest homunkulusem! Po chwilowym rozprawieniu się z Greedem, zabija on także wszystkie chimery – włącznie ze znajdującą się w zbroi Ala Martel. Wielki szok sprawia, że chłopak przypomina sobie wspomnienia o tym jak odebrano mu ciało. Kiedy jest już po wszystkim, bracia decydują, że muszą się dłużej pokręcić przy armii, ponieważ coś im tu nie pasuje. Bradley natomiast zabiera Greeda do swego „rodzeństwa”. Zostaje on oskarżony o zdradę i zamordowany przez kogoś nazywanego przez homunkulusy „Ojcem”…

Przemyślenia:

Na początek niespodzianka! Wiecie co ostatnio znalazłam? Nowy poster! Wygląda cudnie! ^^ Jest May, Ling, Hohenheim! Yay~! nie mogę się na niego napatrzeć :) <= odezwała się we mnie maniakalna fanka FMA xD

Wracając jednak do odcinka – jak zwykle sceny walki były zrobione bardzo fajnie – to co najbardziej się rzuca w oczy w takich momentach, to niezwykła… „giętkość” postaci. Poruszają się oni niezwykle płynnie i wykonują wprost niesamowite akrobacje. Miód dla oczu ^^ Do tego ogromnie się cieszę, ze nie ma cenzury na krew. Ta manga jest bardzo brutalna, dlatego Brotherhood przekazuje ją właśnie w ten nieprzyjemny, brudny, zakrwawiony sposób – tak ma być!

W tym odcinku dowiadujemy się, że Bradley to homunkulus, niby nie ma w tym takiej niespodzianki bo i w poprzedniej ekranizacji tak było. Jednak główną różnicą jest to, że jego imię brzmi Wrath, które ostatnio nosił jakiś mały szczyl będący postacią wymyśloną na potrzeby anime. Tym sposobem mamy już:

Chciwość  – Greed
Nieczystość (pożądanie) – Lust
Zazdrość – Envy
Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu (obżarstwo) – Gluttony
Gniew – Wrath
Lenistwo – Sloth

Brakuję tylko siódmego grzechu – „pychy” (dumy) czyli Pride’a. Kto nim jest, sama jeszcze nie wiem. Do tomu 15 się nie dowiedzieliśmy (a 16 jest ciągle w zapowiedziach JPFu). Tak samo Sloth jest tylko wspomniany – nie odegrał jeszcze żadnej konkretnej roli.

„Ojciec” zaś wygląda jak Hohenheim, ale nie zdradzę czy jest nim naprawdę. Jest to w pewnym sensie rozstrzygnięte w aktualnie wydanych w Polsce tomach, więc nie chcę nikomu spoilerować ;) Ja w każdym razie będąc na tym etapie stawiałam, że właśnie takie jest rozwiązanie bo dzięki temu dużo rzeczy układa się w spójniejszą całość – prawdę jednak musicie odkryć sami :)

Jak już jesteśmy przy homunkulusach, to chcę zaznaczyć jedną kwestię – mianowicie cenzurę. Scena kiedy Greed jest przywiązany do tego pseudo-słupa (swoją drogą to będzie mi go brakowało – zawsze jakoś go lubiłam ;)) w Brotherhood wygląda tak:

W amerykańskim wydaniu tak:

A w japońskim i polskim tak:

Ciekawe prawda? Podobno Viz miał przeciwwskazania apropo dość szokującego obrazka jakim jest Greed wiszący na krzyżu, toteż zrobili sobie zmienioną wersję. Mnie zaś zainteresowała ta sprawa ze względu na Polskę. Niby zawsze uchodzimy za poprawnych politycznie i religijnie, a jednak nie prosiliśmy o ugrzecznioną wersję – bardzo dziękuje za to naszemu wydawcy, ponieważ w pewnym sensie nasz kraj wykazał się tolerancją, której mu czasami bardzo brakuje… Jako chrześcijanka (trochę wątpiąca, ale zawsze) bynajmniej nie czuję się obrażona patrząc na ten obrazek – co więcej podkreśla on dość ciekawą symbolikę tej sceny (rany – odzywa się we mnie polonistka ;P)

Dalej. Al odzyskał nareszcie cząstkę wspomnień (czy tylko ja uważam, że ujęcie 08 jest świetne? Niby Ed, ale wygląda tak… inaczej ;)). Co więcej okazuje się, że to jego dusza na moment znajdowała się w „ciele” tego czegoś co miało być ich wskrzeszoną matką! Jak? Dlaczego? – to jest chyba jeden z powodów, dla którego tak bardzo kocham FMA! Zagadki, które stawia przed nami autorka, coraz bardziej skomplikowana fabuła, a zamiast otrzymywać odpowiedzi, dostajemy kolejne pytania ;) Sami przyznacie, że w pewnym sensie to chęć odkrycia (zacytuję Marcoha) „Prawdy drzemiącej w głębi prawdy” tak mocno trzyma was przy ekranie ^^

Armstrong postawił za to przed nami dylemat moralny – czy naprawdę lepiej było ukrywać przed braćmi wiadomość o śmierci Hughesa? Oczywiście celem było ustrzec ich od bólu oraz nie zaprzątać głowy „niepotrzebnymi sprawami” (tak by mogli myśleć o swoich celach, czyli odzyskaniu ciał,  a nie o innych ludziach), ale skoro tak czy siak mieli się dowiedzieć, to nie lepiej było im to zdradzić od razu? Ciężka decyzja do podjęcia :(

No i na koniec słów kilka, które mnie tak podekscytowały w stosunku do przyszłego odcinka. Do wszystkich czytelników mangi – w epizodzie 15 zobaczymy Linga!

Kiedy zobaczyłam go w zapowiedzi praktycznie spadłam z krzesła! Jest on naprawdę niesamowicie komediową postacią (choć później przerodzi się w charakter bardziej tragiczny), która ogromnie wiele wnosi do serii ;) Pierwsza myśl jak zaświtała mi w głowie to: „Ciekawe, kto jest jego seiyuu?”. Czym prędzej zabrałam się za śledztwo. Najpierw MAL, ale tam niestety brak danych, później ANN i bingo! Radość ze znaleziska od razu została przebita niebotycznym zdziwieniem „Że coooo???!” Okazuje się, że głosu naszemu zwariowanemu przybyszowi ze wschodu użyczy Mamoru Miyano! Ostatnio oglądałam Vampire Knighta, więc pierwsze skojarzenie po usłyszeniu tego nazwiska to Zero. Czy gość da radę? Przekonamy się już w niedzielę ;]

Mam też nadzieję, ze zobaczymy nowy OP – NICO Touches the Walls “Hologram” oraz nowy ED – Miho Fukuhara “LET IT OUT”. Póki co udało mi się znaleźć tylko cosik takiego:

Piosenka brzmi całkiem całkiem, a Miyano… może i wyjdzie z tego coś porządnego ;) Na razie ciężko stwierdzić…

Screeny:

Cheers! :*

<ziewa> Moje funkcjonowanie powoli przestawia się na tryb wakacyjny – kładę się spać o 2, a wstaje o 11 ;] Muszę przyznać, że wczorajsza sesyjka z Vampire Knight wypadła całkiem nieźle – nie ma to jak w środku nocy oglądać historie o wampirach xD Póki co seria wywarła na mnie dobre wrażenie… no i Zero jest fajny ;)

Wracając jednak do FMA. Wreszcie pojawił się Greed, oraz ruszono wątek, który całkowicie olano w pierwszej ekranizacji, czyli wspomnienia Ala ^^ Bierzmy się do dzieła!

Streszczenie:

Ed i Izumi rozmawiają z Alem o „prawdzie”. To on przy transmutacji człowieka zapłacił największą cenę (całe ciało), więc powinien posiąść w zamian największą wiedzę, a tymczasem niczego nie pamięta. Postanawiają znaleźć sposób na przywrócenie mu wspomnień. Następnego dnia Al dostaje tajemniczą karteczkę. Udaje się do Devil’s Nest i spotyka tam homunkulusa Greeda. Chce on posiąść wiedzę dotyczącą transmutacji duszy. Po chwili Ed przychodzi bratu z pomocą. Musi walczyć z homunkulusem, a w tym czasie Al zostaje zabrany przez ekipę chimer. Naszemu bohaterowi udaje się znaleźć sposób na pokonanie Idealnej Tarczy swojego przeciwnika lecz w tym momencie do akcji wkracza Izumi!

Przemyślenia:

Naprawdę uwielbiałam rozdziały dotyczące braciszków i ich Mistrza, dlatego z wielką przyjemnością oglądam aktualne odcinki ^^ Wszystkie gagi, które wynikają z interakcji pomiędzy nimi są wprost rozbrajające. Rany jak ja się cieszę, że moi nauczyciele nie biegają za mną z nożem kuchennym w dłoni! xD

Wracając jednak do fabuły. Jak już wspomniałam pojawił się wątek wspomnień Ala. Mam wrażenie, że mniej więcej od tego momentu historia zacznie się rozjeżdżać i przestanie być powtórką z rozrywki, ponieważ motyw przywracania pamięci jest bardzo ważnym elementem. On pozmienia wiele wydarzeń – aż mnie ciągnie żeby powiedzieć coś więcej, ale siedzę cicho, żeby nie psuć zabawy tym, którzy nie czytali mangi :)

Ogólnie rzecz biorąc, to będziemy mieć teraz przedstawionych braci jako indywidualne osoby. Pierwsza ekranizacja postawiła na związek pomiędzy tą dwójką i kreowała ich na podstawie więzi pomiędzy nimi. Oczywiście tutaj też Ed i Al darzą się tą samą braterską miłością, ale wygląda to trochę inaczej. Osobowość każdego z nich będzie się rozwijać na swój sposób poprzez to czego będą doświadczać samotnie. W mandze są często rozdzielani poprzez jakieś tak wydarzenia, dlatego każdy z nich musi podejmować własne decyzje.

Wróćmy jednak do wojska. Wydawałoby się, że dziewczyna Havoka jest wątkiem komediowym (swoją drogą bardzo dobra scena „Rzućcie ją” xD), ale okazuje się, że jest to dużo bardziej przemyślany element ^^

Pojawił się nareszcie Yoki. Trochę żałuje, że nie zrobili tego odcinka z osadą górniczą (był w pierwszej ekranizacji), ponieważ ta szumowina przewija się praktycznie przez całą mangę i teraz, gdy ktoś zaczyna oglądanie bez znajomości tematu może się zastanawiać co to za jeden. W skrócie – był wojskowym i zarządcą osady górniczej. Bardzo źle traktował jej mieszkańców co nie spodobało się naszemu Stalowemu Alchemikowi. Wykiwał go wykorzystując jego chciwość i tym sposobem Yoki wylądował na bruku bez grosza przy duszy ;)

Bardzo podobała mi się scena z Alem. „Musze myśleć samodzielnie… I tak sobie samodzielnie pomyślałem, że wyduszę z was tę całą tajemnicę” ;P Kto by pomyślał, że nasz łagodny braciszek jest taki brutalny? ;] Wybuch szału Eda też powoduje szeroki uśmiech – tutaj mamy dokładną kopię mangi (rozdział 28) ^^

Ogólnie tak patrząc na ten odcinek odnosi się wrażenie, że Ed to taki badass. Okrutnie inteligentny pewniak, który wie, że nikt mu nie podskoczy ;)

Podsumowując – budzi się we mnie ponowne uwielbienie do FMA ^^ Ten sam zapał, który miałam oglądając pierwszą wersję na Hyperze, kiedy to rodzinka musiała się pogodzić z faktem, że ja oglądam o 21 anime i kropka xD …nie mieli wyboru – oglądali ze mną ;) Nie wiem w czym tkwi siła tej serii, ale naprawdę potrafi przyciągnąć bardzo różnych ludzi i zaczarować ich z niesamowitą energią!

Screeny:

Cheers! :*

Rany! Nie sądziłam, że kiedykolwiek nadejdzie ten dzień! :) Oficjalnie mogę ogłosić, że jestem na bieżąco ze wszystkimi seriami ^^ Jakie to jest wspaniałe uczucie – nie muszę już myśleć “Trzeba dziś napisać notkę bo jak nie, to będę mieć straszne zaległości!”. Teraz mogę siąść przed lapka i szczęśliwie zabrać się za bezstresowe oglądanie anime i czytanie mangi (no co? Kiedy na zewnątrz cięgle pada, to wychodzenie z domu nie sprawia mi żadnej radochy).

Z tego właśnie powodu w niedalekiej przyszłości będę was zasypywać postami-ciekawostkami, które powinny zainteresować nie tylko maniaków M&A ;) Co sobie zaplanowałam? Zobaczycie sami, zaś dziś zabieramy się za FMA – ta seria odcinków zawierała bardzo wiele skrajnych emocji. Na jednym epizodzie beczałam, na drugim zanosiłam się głośnym śmiechem – jak to się stało? Przekonajcie się sami ^^

ODCINEK 10:

Bracia postanawiają pojechać do Dublith odwiedzić swojego Mistrza. Mają nadzieję, że pomoże im to stać się silniejszymi. Okazuje się, iż przed ich miejscem docelowym znajduje się Rush Valley – mekka protetyków. Winry wymusza na nich, aby ją ze sobą zabrali i obowiązkowo się tam zatrzymali. Tymczasem Hughes trafia na ciekawe powiązanie pomiędzy masakrą Ishvaru, a kamieniem filozoficznym. Homunculusy nie chcą, aby ktoś więcej się o tym dowiedział i zabijają żołnierza. Roy postanawia pomścić przyjaciela.

ODCINEK 11:

W Rush Valley Ed zostaje obrabowany! Złodziejce o imieniu Paninya udaje się ukraść jego srebrny zegarek. Chłopak w pogoni za nią trafia do warsztatu protetyka Dominica. Winry chce się u niego nająć na czeladnika, ale mężczyzna definitywnie odmawia. Ma tam też miejsce nagły wypadek – nasi bohaterowie są świadkiem narodzin nowego życia! Winry postanawia zostać w Rush Valley, aby nauczyć się tworzyć lepsze automaile, a bracia wyruszają w dalszą drogę.

ODCINEK 12:

Elricom ledwo ledwo udaje się przeżyć spotkanie z ich Mistrzem – gospodynią-domową-alchemikiem Izumi Curtis. Zatrzymując się u niej, przypominają sobie swój trening. Musieli samotnie przetrwać miesiąc na bezludnej wyspie i zrozumieć zdanie „Wszystko jest jednym, a jedno jest wszystkim”. Po zdaniu tej próby rozpoczęli prawdziwe szkolenie. Ed nagle zdaje sobie sprawę, że ich Mistrz zawsze potrafiła transmutować bez kręgu – okazuje się, że i ona przeprowadziła kiedyś transmutację człowieka.

Przemyślenia:

Odcinek 10 znów wywołał u mnie łzy ;( Już kiedyś wam na pewno wspominałam, że FMA było pierwszą serią anime po Sailor Moon z dzieciństwa, którą obejrzałam. To od niej narodziło się na nowo moje uwielbienie do Japonii ^^ Była ona także pierwszą serią, przy której się prawdziwie popłakałam. Śmierć Hughesa to bardzo poruszający moment, który tak w pierwszej wersji, jak i Brotherhood, niesamowicie gra na emocjach. Szczególnie rozdzierający serce moment, to krzyki Elicii na pogrzebie. Naprawdę podziwiam jeśli udało się wam to przeżyć bez jakiejkolwiek reakcji.

Bardzo podobało mi się także stwierdzenie płaczącego Roya „W dodatku ten cholerny deszcz…”. Nie pamiętam już czy było użyte w pierwszej wersji FMA, ale jest ono na pewno w mandze, ponieważ jest to jeden z momentów, które bardzo wyraźnie wyryły mi się w pamięci…

Epizod 11 to kompletna zmiana klimatu – nie zdążyłam się jeszcze otrząsnąć po poprzednim, a tu dostajemy istną beczkę śmiechu!

Sceny pościgu Eda za Paninyą były świetnie zrealizowane, choć inaczej niż w mandze – tam gonili się po mieście, a tu w górach. Cały zabieg miał prawdopodobnie na celu przyspieszenie akcji. Fragmenty FTW to Winry łapiąca złodziejkę za rękę… tylko w celu zbadania jej zbroi ;) Gleba jaką wtedy zaliczyli braciszkowie była niesamowita xD Później mamy Eda wyobrażającego sobie siebie jako wysokiego (screen 11-05) – najlepsze jest to, że on od pewnego momentu mangi faktycznie staje się wyższy… co nie zmienia faktu, że wszelakie „kurduplowe” żarty są nadal aktualne ;) Trzeci fragment to oczywiście poród – jak widać w niektórych momentach faceci są kompletnie nieużyteczni xDD

W tym odcinku mamy także słynne „Don’t forget 3.oct.II” – zawsze się zastanawiałam, dlaczego Pani Arakawa postanowiła w tym momencie użyć naszego alfabetu i zapisać to zdanie po angielsku. W każdym razie widziałam taki zegarek do kupienia na allegro (w różnej jakości wykonania) – fajnie byłoby mieć taki gadget, ale niestety ceny są bardzo nieciekawe :(

Mieliśmy też tutaj scenę EdxWinry – szczerze mówiąc nie wiem jak wielu jest fanów tego paringu, ale moim zdaniem są fajnie dobrani ;)

Odcinek z treningiem był bardzo skrócony – kompletnie wywalono gościa, który atakował braciszków na wyspie. Pozmieniano też kilka innych małych faktów – dochodzę do wniosku, że BONES usilnie stara się nie powtarzać i niektóre sceny, które były dokładnie odwzorowane z mangi w pierwszej ekranizacji tutaj są celowo zmieniane.

Cieszę się za to z fragmentu przedstawiającego jak braciszkowie poznali Izumi. Radykalna zmiana z “oba-san” na “one-san” była równie rozbrajająca na papierze jak i w ruchu xD

Nie było w tym epizodzie także momentu kiedy braciszkowie transmutowali posąg konia – lubię tą scenę w mandze ze względu na komentarze Ala apropo dziwnego gustu Edzia i “Bo po co tyle pierdół na tym koniu?” xD

Izumi zaś sama w sobie jest lubianą przeze mnie postacią ^^ Jest Mistrzem, który kocha swych uczniów, ale swoją postawą wzbudza w nich wielki szacunek (i strach… ale to tak na marginesie ;P). Moja ukochana nauczycielka polskiego z gimnazjum promieniowała tą samą aurą i zawsze mi się kojarzyła z Panią Curtis ;) Naprawdę – takich nauczycieli szukać ze świecą ^^

Bardzo pozytywnym akcentem jest także zostawienie jej tej samej seiyuu co w poprzedniej wersji – Shouko Tsudy ^^ Kobietka świetnie się wpasowuje w rolę!

A tak przy okazji – czy tylko ja uważam, że młode Elrici były niesamowicie urocze? ;) Lubię odcinki zawierające ich przeszłość bo byli oni naprawdę świetnymi dzieciakami (oraz słodkim rodzeństwem) …zauważyliście, że od zawsze Al był wyższy od Eda? xD

W przyszłym odcinku będziemy mieć pierwszą konfrontację z Greedem – już zacieram rączki na świetne sceny walki ^^

Screeny:

Cheers! :*

Zabierałam się już od kilku dni za dokończenie tej notki, ale jakoś uleciała mi wena. Kiedy wczoraj udało mi się ją dopisać, to znów nie miałam możliwości żeby ją opublikować. Dziś wreszcie się za to zabieram :) Co więcej chcę to zrobić jak najwcześniej bo znając życie, wieczorem mogę nie być w stanie xD Mam nadzieję, że rodzina poprzestanie na urodzinowym szampanie xDD

Te 3 odcinki FMA dalej kontynuują oddawanie wydarzeń jeszcze pokazanych w pierwszej serii, w nowej koncepcji. Mimo tego ogląda się naprawdę przyjemnie, a polskie napisy ładnie dodają mangowego klimatu ^^ Nic, tylko zabrać się za szybki opis i przemyślenia ;)

ODCINEK 07:

Bracia jadą do centrali chcąc zdobyć dane Marcoha dotyczące Kamienia Filozoficznego. Okazuje się jednak, że Biblioteka spłonęła! Na całe szczęście Ed i Al znajduję Sheeske – dziewczynę pracującą wcześniej z zniszczonym budynku i obdarzoną darem zapamiętania każdej książki jaką przeczyta. Z jej pomocą odzyskują odpowiednie dane, ale nie jest to szczęśliwa wiadomość – bohaterowie dowiadują się, że głównym składnikiem do stworzenia kamienia filozoficznego są żywi ludzie!

ODCINEK 08:

Ed i Al włamują się do od dawna zamkniętego Piątego Laboratorium. Starszy brat znajduje w środku okrąg do transmutacji kamienia filozoficznego, jednak nie może go zbadać, ponieważ zostaje zaatakowany przez Numer 48 – skazańca będącego duszą przywiązaną do zbroi. Udaje mu się go pokonać, jednak zjawiają się homunculusy i krzyżują jego plany dowiedzenia się czegokolwiek od przeciwnika. W tym czasie Al zostaje zaatakowany przez Numer 66. Skazaniec zdoła zasiać w chłopaku wątpliwości co do jego egzystencji, ale na razie nie ma czasu, żeby o tym mysleć, ponieważ wybuch niszczy Piąte Laboratorium!

ODCINEK 09:

Ed z dość nieprzyjemnymi obrażeniami ląduje w szpitalu, Ala zaś dręczą wątpliwości, czy jest on prawdziwą osobą. Wkrótce zjawia się Winry (zatrzymuje się u rodzinki Hughesów), aby wyreperować blondynowi zepsutą rękę. Wtedy dochodzi do sprzeczki pomiędzy braćmi – młodszy wyrzuca bratu, że jest przywiązany do zbroi i pyta go czy naprawdę jest człowiekiem. Na szczęście za ingerencją Winry, rodzeństwo jest w stanie porozmawiać i wyjaśnić targające nimi wątpliwości.

Przemyślenia:

Pierwsza rzecz, o której muszę wspomnieć jest pewien smaczek, który pojawił się w 09 odcinku! Musieliście go także zauważyć, ale jeśli nie, to chodzi mi o TO ujęcie ;) Izumi! Miło ją znów zobaczyć ^^ Była ona postacią, którą zawsze bardzo lubiłam – nauczyciel surowy, ale i kochający swoich uczniów ;] Zastanawiam się jak szybko dojdziemy do odcinków o szkoleniu?

Wracając zaś do samych odcinków, to tak. Roy i jego randkowanie ciągle wywołuje parsknięcie śmiechem. Sheeska nie zmieniła się nic a nic ;) Dalej jest tym samym książkowym świrem co wcześniej (…mam dziwne wrażenie, że trochę ją przypominam ;P). Ross i Brosh zawsze kojarzyli mi się trochę z takimi wojskowymi fajtłapami ;) Co nie zmienia faktu, że także ich bardzo lubię. Jedynie jakoś tak do głosu Ross było mi ciężko się przyzwyczaić. Wydawało mi się, że brzmiał trochę za młodo, zbyt dziewczęco.

Odcinek z Piątym Laboratorium jest ważny choćby z jednego powodu – Ed pierwszy raz przyznał, że dobrze jest być niskim! xD Do tego “Ja Chromolę!” Numeru 66 to już klasyk. Bardzo podobały mi się z tego epizodu sceny walki. Zrobione były bardzo dynamicznie i oglądało się je naprawdę przyjemnie ^^ Szczególnie mówię tu o Ed vs. Numer 48 – wszystkie karkołomne akrobacje naszego blondaska wyglądały całkiem realistycznie i naturalnie. Mam takie wrażenie, że jakby być odpowiednie rozciągniętym i wysportowanym to można byłoby czegoś takiego dokonać (czego nie można powiedzieć o walkach z innych serii anime).

Od tego odcinak widać też zmianę w homunculusach – nie wiem czy dobrze pamiętam, ale w pierwszej serii chciały one, aby bracia stworzyli kamień filozoficzny. Tym razem ich to nie interesuje, ponieważ uważają Eda i Ala za “cenne ofiary”. Ofiary czego, po co, gdzie, jak??? Niestety po 15 tomach, nadal tego nie wiadomo.

09 zawiera bardzo ważną scenę. Pierwszy raz oglądamy pełnego wątpliwości i zdenerwowanego Ala. Jak do tej pory prezentował się on jako postać spokojna i zrównoważona, całkowite przeciwieństwo rozwrzeszczanego Eda – tym razem scenarzysta dokłada mu pewien pazurek i więcej człowieczeństwa (w końcu każdy będąc w jego położeniu, zacząłby się w końcu zastanawiać nad istotą swojego istnienia!) ^^ Po za tym, manga zawsze bardziej eksponowała indywidualizm każdego z braci i powoli będziemy to zauważać także w Brotherhood. Pierwsza seria FMA raczej stawiała na rozwój pary bohaterów jakimi są Ed i Al, a nie każdego z nich z osobna.

Oczywiście bardzo lubię fragment z życia Hughsów (“Który to chciał startować do mojej córki?!” xD). Są naprawdę wzorową i kochającą rodzinką, która wnosi dużo pozytywnej energii do FMA – szkoda, że już od przyszłego odcinka się to zmieni :( To co będzie w 10, było pierwszą sceną w anime, która sprawiła że się rozpłakałam ;(

Jeszcze na koniec obiecanych słów kilka o głosach. Ed i Al to jak zwykle cudeńko (Romi Paku pewnie za rok znów dostanie nagrodę jako najlepsza seiyuu ^^). Naprawdę nie wyobrażam sobie, aby ktoś inny był w stanie oddać odpowiednie charaktery tych postaci. Do Roya także się przyzwyczaiłam. Co więcej kompletnie nie miałam oporów w stosunku do Shinichiro Mikiego, ponieważ brzmi bardzo dobrze ^^ Idąc dalej – homunculusy wypadają całkiem nieźle, choć do Enviego można na początku mieć opory. To samo tyczy się wojskowych (i mój mały zgryz dotyczący Ross). Chcę zwrócić uwagę na jeszcze jeden myk – narrator. Gość o mocnym i stanowczym głosie, takim stworzonym do opowiadania historii, idealnie wpasował się w rolę :) Ogólnie rzecz biorąc to jestem tolerancyjna i na razie nie dostrzegam jakichś większych miscastów ;)

Screeny:

Cheers! :*

Uwielbiam to ujęcie ^^ Wyszło naprawdę niezwykle klimatycznie…

Przed nami dwa odcinki dobrze znane z poprzedniej wersji, ponieważ były praktycznie identyczne ^^ Jedyne co nam pozostaje, to podziwiać świetną grafikę (oto powód dla jakiego ściągam FMA w HD xD) i cieszyć się świetną robotą scenarzystów, którzy to co ostatnio było w około 15 odcinku, oni zaliczyli jeszcze przed dziesiątką! Widać są to inteligentni ludzie i chcą jak najszybciej dojść do nowości – chwała im za to :)

ODCINEK 05:

Bracia dowiadują się o zabójstwie Tuckera i Niny. Załamani siedzą na deszczu z nadzieją, że woda oczyści ich myśli. Tymczasem okazuje się, że Scar obrał sobie za swój kolejny cel naszego Stalowego Alchemika. W walce Al zostaje porządnie zniszczony, a Ed prawie zabity, na szczęście w samą porę zjawia się Mustang. Roy jednak nie okazuje się zbyt przydatny w deszczu (jak niby skrzesać iskierki? ;P). Major Armstrong ratuje sytuację, jednak Scarowi udaje się uciec. Tajemniczy “mężczyzna z blizną” to Ishvarczyk, prawdopodobnie szukający zemsty na wojsku za wojnę, która kiedyś zniszczyła jego kraj.

ODCINEK 06:

Ed i Al w towarzystwie Armstronga wybierają się do swojego rodzinnego miasteczka, aby przeprowadzić niezbędne naprawy ich stanu. Po drodze, na jednej ze stacji wpadają na Doktora Marcoha, który jak się później okazuje studiował kiedyś dla wojska kamień filozoficzny. Wszystkie dane, które udało mu się zdobyć,  ukrył i nie chce je nikomu pokazać. W końcu jednak decyduje się przekazać braciom wskazówkę, gdzie mają ich szukać. Kiedy nasza ekipa dociera do Resembool, czeka na nich gorące powitanie babci Pinako i Winry – przyjaciółki z dzieciństwa. Po paru dniach idyllicznego wypoczynku, naprawieni i w pełni gotowi do działania, bracia wyruszają z powrotem do centrali by odkryć “prawdę drzemiącą w głębi prawdy”.

Przemyślenia:

Odcinki były prawie identyczną kopią tych z poprzedniej wersji. Zaś w następnym epizodzie zobaczymy Ross i Brosha :) Ciekawe co z tego wyniknie ^^

05 był naprawdę świetny! Już w pierwszym FMA bardzo lubiłam ten odcinek, ponieważ pokazywał rozterki i załamanie – sprawiał, że bohaterowie stawali się nam bliżsi. Co to ma być kiedy heros zawsze idzie do przodu, pewny siebie i bez wątpliwości? Ciężko wtedy się z nim identyfikować. Jednak kiedy postacie nabierają bardziej ludzkich cech, naprawdę zaczynamy czuć wobec nich sympatię, współczucie, zwyczajnie się do nich przywiązujemy ^^

Kocham też scenę z “Podczas deszczu na nic się Pan nie przyda!” xD Świetny był ten maleńki dymek, który skrzesał się z rękawiczki Roya ;P Tak samo moment, który wywołał mój wybuch śmiechu to “Barana z niego zrobiłeś” z epizodu 06! Te odcinki utwierdziły mnie w przekonaniu, że będę kontynuować oglądanie tej serii z polskimi subami od grupy BUTAZARU – goście są świetni, ponieważ czerpią “inspirację” z polskiego wydania mangi ^^

Pozostając już przy tym epizodzie stwierdzam, że nowa wersja Winry jest fajna :) Głos wpasował się w postać, a i wygląd chyba szczególnie nie odbiega od poprzedniego. “A Ty? Też się rozwaliłeś Al?” – tak samo brutalna w swej miłości do dwójki naszych idiotów xD Po za tym zwolennicy paringu EdxWinry będą się cieszyć oglądając Brotherhood, ponieważ w mandze znajduje się pare scen apropo tego wątku, który jakby nie było, nie został rozwinięty w poprzedniej ekranizacji. Bądźcie cierpliwi, a dostaniecie co chcecie ;]

Swoją drogą! Ostatnio prawie nie wybuchnęłam śmiechem na caly autobus, kiedy wracając ze szkoły zobaczyłam nowy znak-reklamę przy drodze. Napis “Zakład Protetyki” wprawił mnie w taką radochę, że ze wszystkich sił musiałam powstrzymywać moje odruchy. Przyzwyczaiłam się, że ludzie się na mnie dziwnie patrzą kiedy uśmiecham się do czytanego Pratchetta (prawie pół godziny jazdy sprawia, iż zawsze mam przy sobie jakąś książkę ;]), ale tak śmiać się praktycznie bez powodu – aż takiego obciachu to sobie nie narobię xDD

W każdym razie na dziś tyle – żadne inne godne uwagi przemyślenia nie przychodzą mi do głowy, więc się żegnam i zapraszam ponownie ^^ Ja idę oddawać się eksperymentom fizycznym, które muszę zrobić na poniedziałek :/ …a wieczorem Eurowizja ;P Moim zdaniem pierwsza trójka to 1. Rumunia 2. Norwegia 3. Finlandia, ale zawsze mogę się mylić ;]

Screeny:

Cheers! :*