Dziś pierwsze Skrócone PW – niby chciałam wszystkie serie jakie mi jeszcze zostały umieścić w jednej notce, ale jako że miałam czas tylko na dwa odcinki, to postanowiłam pozostałe tytuły odfajkować następnym razem, a teraz zająć się pisaniem, póki mój wen chce współpracować ;)

Obejrzałam sobie 11eyes i Nyan Koi! – są to całkowicie od siebie różne propozycje, jakie otrzymaliśmy tej jesieni. Obie mają w sobie elementy romansu, ale jego przedstawienie jest diametralnie odmienne. Tutaj powaga, tam komedia. Jeden wzbudza lekki niepokój, drugi to idealny poprawiacz nastroju ;) Można by rzec, że każdy znajdzie coś dla siebie xD

11eyes

Szczerze mówiąc podchodziłam do tej serii z wielkim dystansem, ponieważ to kolejny tytuł, który powstał na postawie eroge. Historia obraca się wokół Kakeru – cichego chłopca wychowanego w sierocińcu (jego siostra popełniła samobójstwo), ciągle noszącego opaskę na oko. Całe szczęście miał on zawsze przy sobie Yukę – uśmiechniętą, troskliwa dziewczynę, pragnącą mu nieba przychylić ;) Problemy zaczynają się w momencie, kiedy to nasza dwójka nagle ni z tego ni z owego przenosi się do czegoś na kształt równoległej rzeczywistości, gdzie na niebie góruje czarny księżyc. Inni ludzie jakby rozpłynęli się w powietrzu, a bohaterowie zostają zaatakowani przez dziwne potwory. Po chwili strachu udaje im się wrócić do normalnego świata, ale… co to u licha było?!

Muszę przyznać, że to całkiem niezły tytuł (polecam fanom nietypowych serii) – oglądało mi się naprawdę przyjemnie choć nazywanie tego „horrorem” to zdrowa przesada. Więcej w tym było romansidła niż chwil grozy ;P Wątek romantyczny jest tak niewinnie i słodko poprowadzony (typ „Będę Cię chronił!” xD), że aż dziw, iż gra o tym samym tytule to porządne 18+! Jedynie irytowało mnie ecchi – no ludzie! Jeśli nie darują sobie pokazywania ujęć bielizny w każdej możliwej sytuacji, to mnie chyba coś trafi! Graficznie strasznie mi się podoba – to jest ten sposób rysowania, gdzie oczy zajmują 80% twarzy ;] Design postaci jest fajny, a same postacie? Hmm… Kakeru to bishonen jak się patrzy (^^), jest dość zamknięty w sobie, a to od razu wzbudza w widzu sympatię :) Za to Yuka rozbraja naiwnością i słodkością – jeśli ktoś ma uczulenie na takie osoby, to radzę uważać ;] Muzycznie jakoś szczególnie się nie wyróżnia – podoba mi się OP, ale wokal w endingu z lekka razi moje uszy. Ogólnie rzecz biorąc historia jest poprowadzona dość ciekawie – zdecydowanie zainteresowało mnie czym jest dziwna równoległa rzeczywistość i jak to się wiąże z opaską na oko, którą nie zdejmuje Kakeru. Mam nadzieję, że w przyszłości, więcej skupimy się właśnie na tych kwestiach, niż kolejnych uroczych momentach KakeruxYuka xD To miał być w końcu horror!

Opening: Ayane “Arrival of Tears”
Ending: Asriel “Sequentia”

Nyan Koi!

Po pierwszych opisach w ogóle nie miałam w planach bliższy kontakt z tą serią, ale po przeczytaniu niektórych opinii postanowiłam dać jej szansę :) Przedstawia ona życie licealisty imieniem Junpei, który pewnego dnia przez przypadek niszczy posążek kociego boga, a tym samym sprowadza na siebie klątwę! Od tej pory rozumie mowę kotów i pomimo swojej ogromnej alergii na te zwierzaki, musi spełnić im 100 dobrych uczynków bo jeśli tego nie zrobi, to sam przemieni się w futrzaka xD Pech (albo szczęście ;P) oczywiście sprawia, że obiekt westchnień naszego bohatera, Mizuno, to maniaczka kotów ;]]]

Jak się łatwo domyślić, seria ta będzie przedstawiała różne zadania, które będzie musiał wykonywać nasz bohater, aby nie zamienić się w kota i nie zginąć od własnych alergenów xD Niby motyw jest dość banalny, ale muszę przyznać, że faktycznie tytuł ten potrafił mnie rozśmieszyć ;) Rozbrajają mnie ujęcia przedstawiające radar na koty, czy też wszelkie alergiczne reakcje Junpeia – chyba czegoś takiego jeszcze w anime nie było ;] Graficznie jest ładnie – taka typowa kreska zwyczajnej, szkolnej komedii. Trochę kojarzyła mi się z Toradora!, ale to pewnie tylko mój wymysł :) OP i ED są jak dla mnie ciut za słodkie, a na resztę muzyki nie zwróciłam uwagi ;D Bohaterowie są świetni! Junpei rozkłada na łopatki swoim wstrętem do kotów, zaś „dręczycielka kotów” Mizuno jest taką trochę głupiutką maniaczką, która myśli, że kiedy machają ogonem to znaczy, że się cieszą (odrobinkę się przeliczyła ;P). Same koty wymiatają złośliwością i przebiegłością ;) (zdecydowanie moi ulubieńcy! xD) Wątek romantyczny to typ „Zakochany chłopak” – choć i tak w większości jest on sprowadzany do scen komediowych ^^ Ogólnie rzecz biorąc polecam tym, którzy mają ochotę bezstresowo spędzić czas, oglądając lekkie i zabawne anime :)

Opening: Yui Sakakibara “Nyanderful!”
Ending: Asami Imai “Strawberry ~Amaku Setsunai Namida~”

Cheers! :*

Tyle razy się zabierałam za ta notkę, że jestem niewypowiedzianie szczęśliwe, iż udało mi się ją w końcu stworzyć xD Jest to już ostatnie pełnoprawne Pierwsze Wrażenie – opnie o jeszcze kilku innych seriach umieszczę w Skróconym Pierwszy Wrażeniu i to by było tyle jeśli chodzi o sezon jesienny ’09 ^^

Przechodząc jednak do samego FT – od pojawienia się pierwszych zapowiedzi miałam chrapkę, żeby na to cudo rzucić okiem. Jakby nie było, jest to chyba najbardziej wyczekiwany shonen tego sezonu. Manga jest bardzo popularna (i długa), więc i sam fakt adaptacji za bardzo nie dziwi. Przyznaję, że może nie jest to arcydzieło, ale pierwsze primo – obejrzeć się da, drugie primo – jest wystarczająco dobre, żeby skłonić mnie do sięgnięcia po wersję papierową ^^

Opening:

W piosence “Snow Fairy” śpiewanej przez FUNKIST podoba mi się muzyka, ale trochę nie mogę przywyknąć do specyficznego głosu wokalisty. Może po którymś tam przesłuchaniu przestanie mi on przeszkadzać :) Utwór jest dynamiczny i pełen energii jak na OP do serii akcji i przygody przystało! Animacja to typowe przedstawienie bohaterów – najwięcej ujęć dotyczy czwórki postaci, które jak łatwo się domyślić będą tworzyć główną ekipę tejże serii ;)

Ending:

Utworek “Kanpekigu~no ne” w wykonaniu Watarirouki Hoshiri Tai niektórym może wydać się za słodki, ale mnie szczerze mówiąc się podobał. Jest jakiś taki ultra radosny i nie mogę się przy nim nie uśmiechać ;) Animacja w większość wykonana jest w konwencji SD – strasznie podobają mi się te chibi! Prawdziwe słodziaki xD

Streszczenie:

Lucy jest magiem i aktualnie szuka gildii, do której mogłaby dołączyć. Wiele słyszała o słynnej „Fairy Tail” i marzy aby się tam dostać. W mieście spotyka czarodzieja, który używając pierścienia rzucającego urok na otaczających go ludzi, podaje się za sławnego Salamandra. Nasza bohaterka dostaje się pod jego działanie, ale czar pryska po nagłym pojawieniu się nieznajomego chłopaka i jego dziwnego kota Happy. Dziewczyna w podzięce stawia im obiad. Później znów wpada na fałszywego-Salamandra – przekonuje on ją, aby przyszła na jego wieczorny bal, a pomoże jej dostać się do Fairy Tail bo sam jest członkiem tej gildii. Przyjęcie okazuje się zasadzką, aby porwać, a następnie sprzedać ładne kobiety. Znów ni z tego ni z owego zjawia się Natsu. Wychodzi na jaw, że chłopak także jest magiem! Co więcej, jest prawdziwym Salamandrem, członkiem Fairy Tail! Rozprawia się on z oszustem, po czym ucieka razem z Lucy.

Przemyślenia:

Całkiem niezłe – te słowa chyba najlepiej opisują moje przemyślenia apropo tej serii ;) Jest dość lekko strawna, ale ma też swoje wady (nie ma możliwości, żebym się do czegoś nie przyczepiła ;p) …aha! Zastrzegam sobie, że piszę tą opinię nie znając mangi, a tym samym ciężko mi ocenić poziom adaptacji – wypowiem się tylko o tym, co widziałam przez te niecałe 25 minut ;]

Już na początku zainteresował mnie myk dotyczący tytułu. „Fairy Tail” tłumaczy się jako „Czarodziejski Ogon”, ale gdyby spojrzeć na to pod względem wymowy, to dostajemy „Fairytale” czyli „bajka”, „baśń” :) Bardzo ciekawy pomysł z taką dwuznacznością ^^

Ale dobra – zaczynamy kolejno od poszczególnych elementów. Na pierwszy ogień idzie grafika – to jest chyba element, do którego mam najwięcej zastrzeżeń. Ogólnie jest ładna, ale czasami nie podobał mi się design postaci. Za duże deformowanie, nawet w celach komediowych, jakoś nigdy mi szczególnie nie leżało (chyba jedynym wyjątkiem jest FMA ^^). SD jest ok, ale do innych takich zabiegów podchodzę z dystansem…

Także dość źle rokują na przyszłość powtarzające się sceny ataków magicznych. Nie daj Boże będzie odcinek z większą jatką, to pewnie będziemy po kilkanaście razy oglądać te same ujęcia… ot ból i urok shonenów ;]

Muzyka dobrze dopasowuje się do scen – w miasteczkach mamy jakieś dudo-podobne (ten specyficzny dźwięk, który słychać, zawsze kojarzył mi się z tym instrumentem xD) brzmienia, zaś gdy oglądamy momenty pełne akcji, zdecydowanie melodia przyspiesza i wpasowuje się w klimat.

Początkowo wydawało mi się, że seiyuu to w większości mało znane bestyje …no właśnie – trochę się myliłam ;] Jedną z głównych ról (chodzi mi o tego czarno-włosego bohatera, który się jeszcze nie pojawił) dostał Yuuichi Nakamura! (Ikuto z Shugo Chara!, Tomoya z Clannad) Wprost nie mogę się doczekać, żeby usłyszeć jego głos bo bardzo mnie ciekawi jak będzie brzmiał tym razem :) Co się tyczy reszty – pasują mi do granych postaci. Aya Hirano (Haruhi z The Melancholy of Haruhi Suzumiya) dobrze się spisuje, a Rie Kugimiya (Al z FMA, Shana z Shakugan no Shana) rozłożyła mnie rolą Happy – kompletnie nie dotarło do mnie, że to ona! Jedynie mogę się doczepić do Tetsuyi Kakihary, czyli aktora wcielającego się w Natsu. W niektórych momentach jego głos był jak dla mnie trochę zbyt chrypliwy.

W pewnym sensie głównym elementem tej serii jest magia i tutaj spotkało mnie pozytywne zaskoczenie ^^ Myślałam sobie, że będzie ona przedstawiona za pomocą jakichś zaklęć, itp. (mówiąc po ludzku – bardzo konwencjonalnie), a tu się okazuje, że koncepcja została całkiem ciekawie pomyślana. Istnieją jej różne rodzaje i w różny sposób się ją kontroluje – dla przykładu: Lucy korzysta ze specjalnych kluczy, które pozwalają jej przyzywać istoty władające jakąś dziedziną życia (np. wodą), zaś Natsu jest jakby po części przerobiony na smoka (fizycznie) i dzięki temu bez problemu radzi sobie z ogniem. Naprawdę ciekawi mnie co jeszcze ciekawego wymyślili autorzy :)

Sama fabuła jest póki co prosta jak budowa cepa – jest sobie dziewczyna, która chce dołączyć do sławnej gildii magów i PRZYPADKIEM zaprzyjaźnia się z jednym jej członkiem ;P Resztę można sobie dopowiedzieć, tak więc liczę, że już po początkowych formalnościach dostaniemy coś ciekawszego i bardziej zaskakującego ^^

Mam także wieeeeelką nadzieje, że seria ta nie zamęczy nas setką fillerów, jak to mają w zwyczaju czynić twórcy shonenowych tasiemców (Naruto, Bleach itp.). Adaptacja mangi Fairy Tail przypomina mi trochę One Piece, co mnie bynajmniej nie pociesza kiedy patrzę na liczbę jego odcinków xD

Jeszcze kilka słów o bohaterach – od razu polubiłam Lucy bo to typ „silnej dziewczyny”. Co prawda trzeba ją było tym razem uratować, ale wydaje się, że w normalnych okolicznościach nie dała by sobie zrobić kuku na muniu xD Bawi mnie także jej kontakt ze swoimi „kluczami” (nie wiem jak to inaczej określić ;)) – jeśli wszystkie mają do niej taki stosunek jak Aquarius, to życzę jej powodzenia na przyszłość xD Natsu zaś to taki typowy główny heros – czasami trochę fajtłapowaty, ale posiadający ogromną moc i wielkie możliwości. Zawsze radosny, chyba że akurat przebywa na statku czy w pociągu ;P Rozbraja mnie jego choroba lokomocyjna :) Na dokładkę mamy Happy’ego – koto-podobne-coś-ze-skrzydłami ;]

Przydałoby się teraz jakoś wszystko podsumować. Fairy Tail to shonen, a tym samym posiada wady i zalety tego gatunku. Zapewne będzie to seria niemiłosiernie długa, przerost formy nad treścią (fura walk, mniejszy nacisk na fabułę), ale z drugiej strony dostajemy dobrze oprawiony, ciekawy pomysł, który faktycznie może podbić serca fanów anime. Ja pozostanę przy nim jeszcze na pewno przez co najmniej kilka kolejnych odcinków (muszę w końcu usłyszeć Yuuichiego ;P do tego uwielbiam wszystko co związane z magią ^^) i wtedy postanowię co z tym fantem dalej zrobić. Myślę, że tytuł ten może się okazać dobrą, lekką rozrywką jakiej czasami nam potrzeba ^^

…w każdym bądź razie biorę się za ściąganie mangi bo naprawdę jestem ciekawa jak wygląda oryginał ^^

Screeny:

Cheers! :*

Kolejny dzień tragicznej pogody :/ …kolejny dzień oglądania anime ;] Tym razem daniem głównym było Letter Bee – muszę przyznać, że seria ta ma potencjał ^^ Pierwszy odcinek był taki… „organizacyjny”. Dostaliśmy podstawowe informacje dotyczące całego zamysłu fabularnego i mini przedstawienie bohaterów – zresztą jakby nie było mamy ich AŻ dwóch + pies xD

Dzisiejszy tekst to kolejne Pierwsze Wrażenie – czekam jeszcze na jeden tytuł, który dostanie pełną notkę, a mianowicie Fairy Tail, ale to dopiero za parę dni (premiera 12.10 + czas na zrobienie subów). Od jutra zaś postaram się zabrać za oglądanie innych nowości, ale one opiszę już w Skróconym Pierwszym Wrażeniu :)

Póki co zapraszam na historię o pocztowych pszczołach xD

Opening:

Szczerze mówiąc strasznie ciężko mi cokolwiek powiedzieć o piosence „Hajimari no Hi” W wykonaniu Suga Shikao feat. Mummy-D, ponieważ jest taka…. inna. Wokalista ma specyficzny głos, ale nie mogę powiedzieć, że mi się on nie podoba ;) Chyba decyzję lubię/ujdzie/nie lubię podejmę dopiero kiedy posłucham całości. Animacja jest całkiem spoko i od razu pokazuje styl tej serii – wszystko tonie w błękitach :) Jedna rzecz tylko mi się nie podobała! W jednym ujęciu widzimy dziewczynę grająca na skrzypcach – jak na moje oko to są one o wiele za duże! Aż nienaturalnie wyglądają :(

Ending:

ED spodobał mi się już od pierwszego przesłuchania! HIMEKA się postarała ^^ Piosenka “Hatenaki Michi” jest niby szybka, ale jednocześnie bardzo nastrojowa i przyjemna ^^ Ta wokalistka jest przykładem jak można od robienia fandubów na YT wejść do prawdziwego świata muzycznego. Co więcej słyszeliście o innym zagranicznym piosenkarzu, który śpiewałby jakikolwiek opening lub ending? ;) Wielki szacunek dla Kanady ;) Animacja składa się z różnych statycznych ujęć – niektóre są naprawdę ładne (co widać po tym powyżej ;])

Streszczenie:

Gauche jest tzw. Pocztową Pszczołą. Jego praca to dostarczanie przesyłek pomimo niebezpieczeństw, które mogą na niego czyhać po drodze. Tym razem „paczką” okazuje się mały chłopiec o imieniu Lag, zrozpaczony tym, że jacyś ludzie zabrali jego matkę. Podczas podróży nasi bohaterowie zastają zaatakowani przez Gaichuu – coś jak przerośnięty chrząszcz. Gauche pozbywa się potwora strzelając do niego ze specjalnej broni, shindanjuu, której pociski są ładowane częścią serca właściciela. Kiedy później Lag bierze ją do ręki, nagle zostaje ona aktywowana, a nasz listonosz przez przypadek jest w stanie obejrzeć wspomnienia chłopca. Gdy Lag jest nieprzytomny, przydarza mu się dokładnie to samo – tym razem to on może zajrzeć we wspomnienia Gauche. Po przebudzeniu widzi wyczerpanego, śpiącego mężczyznę, który aby ich obronić, zdecydowanie za dużo używał shindanjuu…

Przemyślenia:

Najważniejsza rzecz, którą trzeba zrobić jeśli chce się tą serię oglądać, to przyzwyczajenie się do specyficznej konwencji graficznej. Praktycznie ciągle otacza nas błękit w przeróżnych odcieniach – od bardzo jaśniutkich, do ciemno granatowych. Kiedy już przywykniemy, nie powinniśmy mieć żadnych zastrzeżeń do wyglądu Letter Bee. Wszystko jest ładnie i przyjemnie zrobione. Jedynie niektóre ujęcia Laga trochę mi się nie podobały – zdecydowanie o klasę lepszy design ma Gauche.

Wstawki komputerowe się też ciut za mocno wyróżniają, ale może taki miał być efekt? Robale są takie sobie, ale za to ten śnieżek-gwiazdki, które sobie czasami padają bardzo mi się podobają ^^

Jeśli chodzi o muzykę, to kompletnie nie mam nic do powiedzenia. OP i ED już skomentowałam, a utworki z tła musiały się niczym nie wyróżniać, ponieważ na chwilę obecną nie jestem w stanie powiedzieć, czy w ogóle było tutaj coś takiego jak background music ;P

Za to o seiyuu z chęcią sobie porozmawiam ;] Kiedy po ściągnięciu odcinka i szybkim przewinięciu usłyszałam Juna Fukuyame, to praktycznie spadłam z krzesła! Jakoś nigdy nie zwróciłam uwagi, że dostał on tutaj główną rolę xD Słuchając go, non stop przez oczami stał mi Lulu z Code Geassa! Brzmi dokładnie tak jak on, z tym że wyzbył się władczych tonów i ciągle mówi takim miłym i radosnym głosem ^^ Zdecydowanie pasuje do swojej roli! :) Co się tyczy Laga – tylko czekałam aż powie „nyan~!” <śmiech> Miyuki Sawashiro już chyba zawsze będzie mi się kojarzyła z Yoru (Shugo Chara!) i prawdopodobnie nic tego nie zmieni ;D Btw rolę Sylvette otrzymała moja ulubiona Nana Mizuki ^^

Bohaterów naprawdę bardzo szybko polubić – szczególnie mówię tutaj o Gauche. Jest w pewnym sensie takim słodkim lekkoduchem, który kompletnie nie wie jak obchodzić się z innymi ludźmi :) Lag z drugiej strony to taki trochę zagubiony dzieciak, który potrafi czasami być przyjemnie złośliwy xD Co się tyczy Rody – też chcę takiego!! ;) <= odezwała się maniakalna miłośnicza psów, która aktualnie nie może mieć własnego ;]

Podobało mi się, że dość przystępnie wyjaśniono w tym odcinku wszelkie kwestie organizacyjne. Wiemy na czym polega praca Letter Bee oraz jak funkcjonuje shindanjuu. Swoją drogą, to motyw duszy („serca” – jak kto woli) w naboju z czymś mi się kojarzy, ale nie mogę sobie przypomnieć z czym… Trochę jest to podobne do Chrno Crusade, ale chyba nie o to mi chodziło <hmmmmmm>

Ulubiona scena odcinka? Jedzenie zupy! xD Nie wiem czym Gauche chciał Laga nakarmić, ale skoro nawet pies nie miał na to ochoty, to musiało być okropne – zdecydowanie też wybrałabym jabłko ;P Także moment kiedy Gauche przedstawiał się na początku odcinka mnie rozbroił – to jest dowód na to, że Polacy potrafią robić fajne napisy: “Zajęciem, któremu się właśnie z pasja poświęcam jest próba otworzenia puszki zupy zakupionej w Yuusari.” – zdanie dość normalnie przetłumaczone w wersji angielskiej, po polsku wywołało u mnie radosny chichot ;)

Ogólnie rzecz biorąc nie oglądałam jeszcze anime o listonoszu, więc może byś ciekawie xD Póki co historia rozwija się w stronę “dostarczenia przesyłki” – później okaże się co z tego wyniknie :) Dość interesujący zapowiada się także wątek wspomnieniowy. Myślę, że można Tegami Bachi dać szansę. Poczekam sobie jak wyjdzie więcej odcinków i obejrzę hurtowo – chyba tak będzie najlepiej. W każdym bądź razie polecam osobom szukającym czegoś nietypowego – ten tytuł jest idealnie dla was ;)

Screeny:

Cheers! :*

Ale dzisiaj mamy okropny dzień! Wstałam o 12, a za oknem tak szaro, buro i ponuro jakby ciągle był wczesny ranek. 8 stopni na polu, deszcz – zdecydowanie pogoda, która sprzyja oglądaniu anime ;) Przygotować sobie herbatkę, wpakować się pod kocyk i można zasiąść przed ekran xD

Na celownik obrałam sobie Seiken no Blacksmith i muszę przyznać, że zdecydowanie seria przekonała mnie do siebie po pierwszym odcinku ^^ Jest ciekawie, ładnie, a fabuła przejawia pewną oryginalność. Do tego The Sacred Blacksmith to fantasy, a ja jako wielka maniaczka tego gatunku, nie mogę przejść obojętnie obok takiego tytułu ;)

Dzisiejsza notka to oczywiście Pierwsze Wrażenie (czyli jest pierwszą i ostatnią dotyczącą tej serii… chyba, że po zakończeniu będę miała ochotę napisać recenzję ;)), choć na 100% będę kontynuować oglądanie :)

Opening:

Już od jakiegoś trailera, który zawierał w sobie fragment piosenki “JUSTICE of LIGHT” Mayumi Gojo wiedziałam, że na pewno mi się ona spodoba ;) Wrzucam ją sobie do listy „utworki do przetłumaczenia”, tylko najpierw muszę poczekać na pełny singiel :) Animacja jest dynamiczna i taka jak to zwykle w seriach fantasy, czyli zawiera dużo ujęć fajnie pokazujących sceny walki :)

Ending:

Piosenka “Miracle Happy Day” w wykonaniu Aki Toyosaki (tak tak, to seiyuu Yui z K-ON! <wzdycha>) jakoś do mnie nie przemawia. Wokalistka ma tak słodki głosik, że naprawdę ciężko to wytrzymać ;P Za to animka rozłożyła mnie na łopatki! To był najsłodszy ending ever! Jest taki fragment kiedy Lisa w wersji SD biegnie sobie w lewą stronę ekranu, a na każde „puuu” w utworku przepada przez kamyk! Kiedy to pierwszy raz zobaczyłam, o mało co nie udusiłam się ze śmiechu xD

Streszczenie:

Cecily Cambell należy do Zakonu Strażników i ze wszystkich sił stara się chronić mieszkańców Trzeciego Niepodległego Miasta Handlowego. Niestety traf chce, że przeciwnik, z którym dane będzie się jej zmierzyć jest niezwykle potężny i wpadł w jakiś amok. Dziewczyna jest przerażona, a podczas walki jej miecz zostaje złamany. Z opresji ratuje ją tajemniczy Luke (i jego pomocnica Lisa), który później okazuje się być kowalem zdolnym naprawić jej oręż. Problem w tym, że chłopak nie jest zbytnio skłonny do współpracy. Rozmowę przerywają im dzwony oznaczające jakąś kryzysową sytuację. Cała trójka udaje się na miejsce zdarzenia i toczy niebezpieczną walkę. Cecily postanawia udowodnić swoją wartość, zaś miecz Luke’a zostaje złamany. Dziewczyna jest oszołomiona widząc, że chłopak naprawia go za pomocą czegoś na kształt magii!

Przemyślenia:

Studio, które stworzyło serię The Sacred Blacksmith jest znane z dość specyficznego wyglądu swoich produkcji. Jedynym tytułem od nich jaki wcześniej oglądałam (tylko parę odcinków :( ) było Samurai Champloo (choć chyba najbardziej znane jest Ergo Proxy) – nietypowo zrealizowane, ale jednocześnie bardzo dynamiczne, zabawne i wciągające. Zdecydowanie to samo mogę powiedzieć o nowym dziecku Manglobe :)

Grafika jest ładna (co zresztą widać na screenach), a animacja naprawdę świetna. Wszelkie dynamiczne ujęcia przedstawiające walkę są niesamowicie zrealizowane – szczególnie na uwagę zasługują ruchy postaci. Najlepiej przedstawia to fragment pod koniec odcinka, kiedy Luke walczył z tym przerośniętym potworem i robił uniki. Wszystko było takie płynne i „gładkie” ^^

Co do muzyki, to podobają mi się motywy grane przez orkiestrę, które czasami słychać w tle. Tego typu utworki dobrze wpasowują się do klimatów średniowiecza :) Seiyuu też są w porządku – szczególnie podoba mi się głos Luke’a – jest taki zimny/obojętny (a my i tak przecież wiemy swoje ;P). Nobuhiko Okamoto (Layfon z Chrome Shelled Regios) odwalił dobrą robotę… btw wiecie, że grał on Musashiego w Shugo Chara!? Ayumi Fujimura, czyli Cecily (w niektórych momentach brzmiała jak Nana Mizuki xD) jest chyba najbardziej znana z Kaze no Stigma, gdzie wcieliła się w Ayano, zaś Lisa to Aki Toyosaki, czyli wspomniana wcześniej przeze mnie Yui z K-ON!, czy też Suu z Shugo Chara!.

Postacie to jasny element serii. Cecily to typowy charakter „chaotyczny dobry” (takie zboczenie od grania w RPG ;P). Trochę niezdara, ale chce dobrze bo czuje na sobie odpowiedzialność za dziedzictwo swojego rodu. Z drugiej strony Luke jest silny (i przystojny ^^), potrafi walczyć, ale ma dość apatyczne nastawienie. Jako ostatnią mieliśmy pokazaną Lise – malutką, uśmiechniętą i radosną blondyneczką, która zapewne jest czymś ala elf-przenośna-kuźnia ;] OP i ED pokazują jeszcze jedną postać, wysoką brunetkę w zielonym stroju, ale ona jeszcze się nie pojawiła.

Po tym co widziałam w tym odcinku mam naprawdę wielką nadzieję, że Cecily trochę się wyszkoli. Jeśli chcą, aby przez całą serię była ratowana przez Luke’a to mnie chyba pokręci! Jest u licha rycerzem, a nie księżniczką w opresji ;p

Tak btw – Lisa i ta nieznajoma w zielonym ubraniu wydają się być „czymś więcej” niż tylko zwykłym człowiekiem/elfem. Po openingu wnioskuję, że w jakiś sposób będą się one łączyć z partnerem i tym sposobem użyczać im siły w walce (chyba, że moc Lisy ogranicza się tylko do bycia mini-kuźnią xD). Ten moment gdzie walczy nasza czerwono-włosa bohaterka, a otaczają ją taka zielona energia zdecydowanie wygląda na „podejrzany” ;]

Trochę irytuje mnie jedna rzecz – jaki płatnerz u licha wykułby zbroję, która wygląda tak jak ta Cecily?! Chyba jakiś maniak seksualny! No luuudzie! Nie dość, że wygląda okropnie, to jeszcze wolę sobie nawet nie wyobrażać jak coś takiego musiało być niewygodne ;P

Przechodząc do fabuły – zapewne jeszcze nie wiemy jaki jest główny motyw tej serii, więc ciężko coś powiedzieć. Motyw przekucia miecza jest dość oryginalny (przynajmniej jak na anime bo jeszcze nie widziałam tutaj czegoś takiego), ale jest prawdopodobnie tylko początek historii. Założę się, że w następnym odcinku czerwono-włosa odzyska swój oręż i wtedy dopiero dowiemy się kto będzie głównym złym i jak należy uratować świat (to w końcu fantasy – o co innego może chodzić? ;])

Podobały mi się akcenty humorystyczne ^^ Przekomarzanie się Lisy i Luke’a („Była niesamowicie ładna” „Nawet nie pamiętam jej twarzy” „Ależ oczywiście” xD), czy też palnięcie czegoś nie na miejscu przez Cecily fajnie rozładowuje poważną atmosferę. Ogólnie rzecz biorąc ostatnio jestem tak naładowana, że niewiele mi trzeba, aby radośnie wybuchnąć śmiechem ^^

Słowem podsumowania – warto zakręcić się wokół The Sacred Blacksmith bo moim zdaniem jest to ładnie zrealizowana i dobrze zapowiadająca się seria. Bohaterów łatwo polubić, a fabuła zapewne jakoś ciekawie się rozkręci (wszelakie japońskie RPG mogą to potwierdzić ;)) …po za tym dobrego fantasy nigdy za mało, prawda? xD

Screeny:

Cheers! :*

Tęskniliście? xD Ale tak na poważnie – trochę nie fajnie wyszło bo wszelkie plany do szybkiego skończenia remontu wzięły w łeb :/ Malowanie się przeciągnęło, że o meblach nie wspomnę. Aktualnie siedzę sobie w praktycznie pustym pomieszczeniu, do którego wstawiłam stare biurko, żeby się choć na weekend podpiąć do świata ;) Druga rzecz jest taka, że za chiny nie idzie w sklepach znaleźć takich szafek jakie chcę – skończyło się na tym, że w przyszłym tygodniu odwiedzi mnie stolarz z, mam nadzieję, ładnym projektem pokoju ^^

W sumie muszę wam powiedzieć, że nawet fajnie było tak wziąć sobie wolne na 2 tygodnie ;) Dużo więcej oglądałam TV, a że na HBO czy Canal+ leciały ostatnio prawie same horrory to mam z 10 zaliczonych ;) Trafiłam także na fajną komedię romantyczną z Rayanem Reynoldsem „Na pewno, być może” – polecam ^^ Jeśli zaś chodzi o kompa, to namiętnie grałam na lapku w Tales of Symphonia – z każdą godziną uwielbiam ten tytuł coraz bardziej :]

W każdym bądź razie odpoczęłam i mogę wracać do pracy (co podkreśla nowy, “przystojny” bannerek)! ^^

Yoku Wakaru to tytuł kalejdoskopowy. To nam się coś bardzo podoba, to znów mamy przeciwne wrażenie, znowu się wkręcimy i kolejny raz dostajemy obuchem w splot słoneczny. Ciężko mi powiedzieć co przeważa – to nie jest zła seria, ale do rewelacji też jej daleko – zresztą przekonajcie się sami :)

Opening:

Piosenka “Programing for non-fiction” w wykonaniu Natsuko Asou od początku sprawia przyjemne wrażenie. Jest taka trochę wkręcająca ^^ Nie wiem, czy wytrzymałabym słuchając jej na dłuższą metę, ale póki co mi się podoba ;) Animacja to przedstawienie postaci + trochę dynamiczniejszych scenek – jest nieźle.

Ending:

Złapała mnie ta pioseneczka (“Made in WONDER” Aki Bisato)– jest tak wesoła i dynamiczna, że mimowolnie ją sobie nucę ^^ Wygląd niestety nie jest za ciekawy – Koyomi biegnie sobie w lewą stronę ekranu i mniej więcej w środku utworu wskakuje parę innych obrazków – tyle. Rozbraja mnie ten zero-jedynkowy kod, który leci sobie u góry ekranu – żeby magia była taka łatwa jak on ;)

Streszczenie:

Yumiko jest potomkinią rodu czarodziejów, co widać po jej srebrzystych włosach i fiołkowych oczach. W szkole nigdy nie miała przyjaciół, ponieważ nie akceptowano jej odmienności. W końcu postanawia rzucić życie w zwykłym świecie i udać się do Akademii Magii, aby nauczono ją czarować. Po drodze spotyka dziwnego mężczyznę, który stara się jej odebrać książkę i różdżkę będące spadkiem po jej dziadku. Kiedy dociera pod bramy szkoły, znów zostaje zaatakowana! Ratuje ją Koyomi, która dość niezdarnie potrafi korzystać z magii. Wkrótce dziewczyny zostają rozdzielone. Yumiko udaje się rzucić zaklęcie i pokonać próbującą ją zabić bestię. Gilbartes jednak nie zaprzestaje ją ścigać – kiedy jest praktycznie zdana na jego łaskę, do akcji wkracza tajemnicza Misa, której nazwisko brzmi tak samo jak nazwa Akademii Magii…

Przemyślenia:

Po pierwszych scenach byłam praktycznie zachwycona – widać pojedynek na magię, przedstawiony całkiem fajnie graficznie, czego chcieć więcej? Okazało się jednak, że dobre wrażenie zmyło się zaraz później, kiedy seria przypomniała widzowi, że jest w niej trochę ecchi. Dlaczego??? Po co oni mi wpychają obrazki dziewczynki biegającej po mieście bez bielizny, której akurat wiatr musi podwiać sukienkę? Grrrr – anime wydaje się skierowane do kobiecej widowni w dość nisko-średnim wieku, wiec po co? Naprawdę, ręce opadają <wzdycha>

Fabuła jest w porządku, pomijając to, że na razie nie wiadomo praktycznie nic oprócz tego, że główna bohaterka zwiała z domu, żeby uczyć się magii. Nie jest to może zbyt odkrywcze, ale pasuje na jako taki początek ;]

Dość ciekawa za to i „na plus” jest sama koncepcja magii – cały świat oplatają kody, które umiejętnie łączone i kontrolowane stają się zaklęciami. Bawi mnie, że tymi kodami jest komputerowy system zero-jedynkowy ;) Gdyby czary się na tym opierały, to nawet ja mogłabym je używać ;P

Chociaż jak już jesteśmy przy siłach nadprzyrodzonych. Zawsze bawiły mnie te długie inkantacje zaklęć. No bo sorry. W scenie, gdzie bohaterki stoją przed bramą do akademii, a Gilbartes zaczął rzucać zaklęcie było tyle głupoty, że paść można! Po pierwsze – zanim on to wszystko wyrecytował to już dziesięć razy zdążyłyby do niego podbiec i porządnie go czymś walnąć (najlepiej w głowę). Wytrąciłyby go z koncentracji i miały na trochę spokój. Po drugie – już największy idiota wie, że nie stoi się na linii strzału. Mogły uciec gdzie tylko chciały, ale nie! One musiały jak dwa kołki stać w miejscu i czekać jak jego zaklęcie do nich doleci. Zastanawiam się, czy ja się robię coraz bardziej zgryźliwa, czy też scenarzyści uważają odbiorców za takich debili? ;P

Ale dobrze, skończmy się wyżywać na historii i przejdźmy do oprawy wizualnej. Grafika jest fajna i ładna, czary wyglądają porządnie i przyjemnie dla oka, ale nie wiem dlaczego, odnoszę wrażenie, że coś jest nie tak. Chyba chodzi o twarze – szczególnie ta Yumiko mnie irytuje. W niektórych ujęciach włosy są jakieś takie nienaturalne… Już wiem! Może chodzi o to, że seria jest zrealizowana w dość jasnych kolorach, a dokładając do tego białe włosy mamy bardzo mały kontrast.

O muzyce pisałam, więc przejdę do głosów. Chyba ostatni raz kiedy miałam chęć wyrzucić głośniki za okno był wtedy, gdy słyszałam Kaji’ego w La Cordzie ;P Koyomi alias Ai Nonaka jest tak piskliwa, że początkowo doprowadza do ogromnego szału! Za to Yumiko (Haruka Tomatsu) i resztą są już ok. ^^

Na koniec zostawiłam sobie bohaterów. Niebiesko-włosa Koyomi bardzo szybko zaskarbi sobie naszą sympatię swoja niezdarnością i bardzo radosnym podejściem do życia :) Także pojawiające się znikąd garnki, kiedy próbuje użyć magii są ciekawym akcentem xD Yumiko prawdopodobnie z założenia miała wzbudzić w nas współczucie – zawsze sama, nieakceptowana. Mnie to jednak za bardzo nie ruszyło. Za to można powiedzieć, że szanuje ją za niezłomność w dążeniu do celu. Zobaczymy czy w przyszłości zasłuży sobie na zdanie „lubię tą postać” ;] Główny bad boy Gilbartes na razie jest taki nijaki. Trochę zbyt pewny siebie, a po za tym ciężko coś powiedzieć. Pozostała dwójka, która została przedstawiona w tym odcinku, czyli Misa i Shoushirou nie odegrali za dużych ról, więc póki co ich pomijam ;P

Pora na podsumowanie. Oglądać, czy nie oglądać? Moja odpowiedź brzmi – rzucić okiem na pierwszy odcinek i samemu zadecydować ;) Jeśli lubicie opowieści o czarach, powinniście dać szansę Yoku Wakaru Gendai Mahou, czyli w wolnym tłumaczeniu „Dobrze Zrozumiana Nowoczesna Magia”. Niby ma kilka wad, ale nie zaprzeczę, że cały odcinek oglądało się nawet nieźle ^^ Dla mnie to taka MALowa szóstka, ocena „fine”, czyli „w porządku” ;) Jeśli się nie oczekuje za wiele, to można się przy tym dobrze bawić! Ja poczekam na trochę więcej odcinków, ale na pewno obejrzę ją do końca :)

Screeny:

Cheers! :*

Oj długo się uczekaliśmy na suby do Opowieści o Duchach, ale czego się dziwić – 98% tego odcinka to dialogi, więc tłumaczenie musiało zająć wieki!

Nie jestem jakąś specjalną fanką SHAFTa. Ba! Nawet nie wiem za bardzo jakie tytuły ma to studio na koncie. Orientuję się tylko w jednej rzeczy – podobno ich produkcje są dość specyficzne ;) Teraz już wiem skąd ta opinia ;p

Bakemonogatari jest dziwne, to nie ulega wątpliwościom. Nie jest także serią dla każdego. Po openingu byłam kompletnie przekonana, że nie polubię tego anime. Oglądałam jednak dalej i zauważyłam fajną rzecz – zaczęłam się śmiać! ^^ Niedorzeczność i kuriozalność królują na każdym kroku i sprawiają , że <o bogowie!> ogląda się to całkiem nieźle ;]

Sama się sobie dziwię tego co piszę! Przed wami Pierwsze Wrażenie, czyli pierwszy i ostatni artykuł o tym tytule ;) Zapraszam!

Opening:

Zraził mnie kompletnie! Instrumental bez śpiewu (“Staple Stable” Chiwy Saito), a animacja jakaś taka dziwna i szarpana + długie i dokładne przybliżenie na bieliznę jednej z bohaterek. Właśnie w tym momencie pomyślałam sobie „chyba jednak podziękuję tej serii”. Zdecydowanie można było zrobić coś co bardziej przyciągnęło by ludzi :)

Ending:

Tu już dużo dużo lepiej ^^ Co prawda „animacja” ogranicza się do jednego artu + przesuwające się do góry creditsy, ale za to piosenka nadrabia braki w grafice :) Utwór „Kimi no Shiranai Monogatari” w wykonaniu Supercell jest bardzo przyjemny (słychać gitary! Yeah! ;]) ^^ Spodobał mi się tekst o gwiazdach (Deneb (Łabędź), Altair (Orzeł) i Wega (Lutnia) – razem tworzą tzw. Trójkąt Letni ^^) – astronomia to jedno z moich niespełnionych zainteresowań. Kocham patrzeć w gwizdy ^^

Streszczenie:

Nasz bohater Araragi łapie spadającą ze schodów dziewczynę – okazuje się ona nienaturalnie lekka! Pracując nad przygotowaniami do festiwalu ze swoją koleżanką Tsubasą, rozmyśla on o dziwnym wydarzeniu i postanawia wypytać swoją współpracownicę o dziwną dziewczynę. Dowiadujemy się, że nazywa się ona Hitagi Senjougahara i bardzo rzadko chodzi do szkoły ze względu na jej zły stan zdrowia. Kiedy chłopak wychodzi z klasy, zostaje zaatakowany przez wspomnianą dziewczynę! Tłumaczy mu ona, że z powodu pewnego dziwnego incydentu nagle zaczęła bardzo mało ważyć. Szantażuje go by nie wygadał jej sekretu, po czym wbija mu w usta zszywkę! Bohater jednak biegnie za nią i tłumaczy, że on także jest „inny” – był kiedyś wampirem, ale niejaki Oshino zdołał mu pomóc. Zabiera do niego zdziwioną Hitagi. Mężczyzna może będzie w stanie „uratować” naszą bohaterkę…

Przemyślenia:

Na OP już sobie ponarzekałam, ED pochwaliłam. Co do reszty muzyki, to jest dość klimatyczna i dobrze wpasowuje się w sytuację :)

Grafika to inna bajka. Słowo „specyficzny” nie oddaje pełnego sensu jak to naprawdę wygląda. Bardzo wyjaskrawione cieniowanie i odblaski, grafika z tła mocno kontrastuje z postaciami. Już pomijam całą „pomarańczową koncepcję” tego odcinka. Często widzimy przybliżenia na twarz lub oczy (swoją drogą bardzo ładne oczyska :)). Nie mam pojęcia, czy inne tytuły tego studia też tak mają, ale stronę wizualną tej produkcji, albo pokochamy, albo znienawidzimy. Mi całkiem przypadła do gustu – jest takim powiewem nowości rozpatrując to co ostatnimi czasy oglądałam ^^

Jeśli chodzi o bohaterów, to na pewno nie będziemy się nudzić – ich osobowości są tak barwne, że nawet z lekka wbrew sobie zaczyna się im sympatyzować. Piszę „wbrew sobie”, ponieważ usilnie starałam się sobie wmówić, że nie podoba mi się to co oglądam (naprawdę po tym openingu byłam nastawiona na kategoryczne NIE dla tego tytułu!).

Jak na razie wiemy tylko trochę o Araragim – miłym chłopaku będącym kiedyś wampirem, a teraz posiadającym tylko szczątki dawnej nieśmiertelności oraz Hitagi – praktycznie nic nie ważącej, lekko paranoidalnej uczennicy mającej nad wyraz pojemne kieszenie xD

Fabuła wydaje się, że będzie się wyglądać tak jak mogliśmy przeczytać w zapowiedziach. Nasz bohater będzie spotykał kolejnych problematycznych studentów, którym będzie potrzeba pomoc – jeśli odpowiednio zakręcenie to wymyślą, to nie mam nic przeciwko takiej dość oklepanej regułce ;]

Jednak czynnikiem, który zburzył mury nienawiści powoli przeze mnie wznoszone w stosunku do tego tytułu, to humor ^^ Takie dość dziwne, sarkastyczne poczucie humoru, pełne absurdów i nawiązań, które powodują u nas parsknięcia śmiechem :) Zazwyczaj anime preferuje „normalne” (trafiające do przeciętnego odbiorcy) humorystyczne scenki, a tutaj widzę trochę więcej subtelności.

Rozbroiła mnie szczególnie rozmowa Araragiego i Hitagi podczas jazdy na rowerze. Stwierdzenie, że Oshino musiał być w dzieciństwie „moe”, oraz Senjougahara definiująca siebie jako „tsundere”, to czyste nabijanie się z fandomu xDD Dalej. Czy późniejszy alchemiczny bełkot tylko mnie skojarzył się z FMA? ;P Może i sama alchemia i dokładne wymienianie składników ciała Hitagi nie było czynnikiem decydującym, ale kiedy usłyszałam „toka kokan” alias „równowarta wymiana” oficjalnie padłam ;) Sama fioletowo-włosa też jest rozbrajająca ze swoim „arsenałem” linijek, zszywaczów i nożyczek xD

Przydałoby się jeszcze jakieś podsumowanie napisać… Jak już mówiłam we wstępie – Bakemonogatari nie jest pozycją dla każdego. Jest specyficzne pod każdym względem – graficznym, muzycznym, ogólnej koncepcji. Myślę jednak, że jeśli dacie mu szansę i nie zrazicie się początkową „dziwnością”, to wrażenie nieprzystępności przerodzi się (jak w moim wypadku) w ciekawskie zainteresowanie ^^ Jeśli zaś jesteście fanami SHAFTa, nie macie się nawet co zastanawiać! ;]]

Po około pierwszych 10 minutach miałam napisać recenzję na nie… ale jak widać pełna pula czasowa potrafi zmienić opinię o diametralne 180 stopni ;) Z chęcią zerknę na kolejny odcinek :))

Screeny:

Cheers! :*

Pół dnia dziś spędziłam z braćmi u dziadka pomagając kosić trawę! Masakra – 2,5 godziny na pełnym słońcu i to jeszcze w czasie kiedy najmocniej świeci. Jestem wykończona, dlatego wpakowałam się właśnie przed laptop ze szklanką pepsi z lodem i postanowiłam trochę zrelaksować :)

Jako że sezon letni już się oficjalnie zaczął, to postanowiłam napisać wreszcie jakieś wrażenia – na pierwszy ogień poszła Morska Opowieść (jap. umi = morze; monogatari = opowieść). Nie powiem – seria typu „do obejrzenia”, kompletnie nie mająca nic wspólnego z Pichi Pichi Pitch ;)

W planach mam jeszcze Pierwsze Wrażenie do Bakemonogatari (widziałam OP i jakoś szczególnie mnie nie porwał) i Yoku Wakaru Gendai Mahou (ukarze się dopiero za tydzień).

Na razie jednak przejdźmy do dzisiejszego tematu ;)

Opening:

Piosenka “Violet” w wykonaniu Marble jest utworem bardzo spokojnym. Wręcz powiem za spokojnym! To kompletnie nie mogę klimaty – przy czymś takim to mogłabym przysnąć ;P Nawet ciężko rozpoznać kiedy ona się „rozkręca” xD Nie nie nie – ja muszę mieć coś szybkiego i stawiającego na nogi… choć w tym wypadku pewnie chodziło o nastrojową melodię. Animacja jest ładna i tak samo „delikatna” jak piosenka.

Ending:

ED jest słodziutki! Piosenka “Tōmei na Inori” śpiewana przez Masumi Itō znów kompletnie nie wpasowuje się w mój klimat, ale animacja to cudeńko ^^ Marin i Urin w wersji chibi oglądają opowieść o Małej Syrence :) Ten motyw jest bardzo często wykorzystywany w anime – czasami dochodzę do wniosku, że chyba Japończycy nie znają innych baśni Andersena ;]

Streszczenie:

Marin i Urin – znajdują w morzu pierścień. Należą one do mieszkańców morza, ale postanawiają wyjść na powierzchnię, żeby zwrócić piękne znalezisko. Kiedy w końcu udaje im się znaleźć właścicielkę przedmiotu – dziewczynę o imieniu Kanon – okazuje się, że wyrzuciła go ona celowo, ponieważ jest on prezentem od jej byłego chłopaka (rzucił ją dziś popołudniu). Zdenerwowana widokiem pierścionka, znów go wyrzuca, a niezrażone siostry biegną go szukać. Dzień dobiega już końca, a na plaży zaczyna się impreza z fajerwerkami. Mocno przestraszona Urin gna przed siebie co sił w nogach (dziewczyny rozdzieliły się na poszukiwania). Nagle upada i niespodziewania dostrzega, że znalazła pierścionek! Otwiera ona także zapieczętowany grobowiec, z którego wyłania się dziwna czarna energia…

Przemyślenia:

No to po kolei. O muzyce już wcześniej pisałam, więc zacznijmy od grafiki. Kreska jest całkiem ładna (podobają mi się oczy Marin i Urin) i nie razi oczu, do tego mamy całą paletę przeróżnych barw ;) Bardzo często wykorzystana jest technika SD (Super Deformed), czyli inaczej rzecz ujmując możemy często oglądać postacie jako chibi ^^ Osobiście bardzo lubię takie akcenty bo wprowadzają scenki humorystyczne oraz uroczo uwypuklają niektóre cechy postaci :) Przypomina mi się trochę Kirarin Revolurion, która miała całą masę takich ujęć (co niektórych denerwowało xD).

Mam trochę wrażenie, że seria ta będzie zawierała dużo fanserwisu – bohaterki, jakby nie było, ciągle paradują sobie w skąpych strojach kąpielowych. Błagam, żeby tylko z tym nie przesadzili w późniejszych odcinkach…

Historia póki co rozwija się bardzo wolno – z ogólnych opisów można wywnioskować jak fabuła będzie wyglądała dalej (magicial girls do boju! ;P), ale na razie mieliśmy tylko drobny zarys charakterów. Oglądało się niby przyjemnie, ale głównie ze względu na przewijający się ciągle humor bo teoretycznie nie wiadomo jeszcze o co chodzi.

Właśnie! Jeśli jesteśmy już przy bohaterach, to przyjrzyjmy się im bliżej. Marin to typowy lekkoduch pomagający komu się tylko da, który uważa, że świat jest piękny, wszyscy są dobrzy i mili, a zło nie istnieje ;) Urin to jej przeciwieństwo – sceptyczna, strachliwa dziewczynka, która najchętniej nie wychylałaby nosa poza głębie oceanu. Warto zwrócić uwagę na jej głos bo jego właścicielką jest jedna z moich ulubionych seiyuu, czyli Yui Horie (Tohru z Fruits Basket, Yuuki z Vampire Knight) ^^ Zresztą jeśli już jesteśmy przy głosach – Sam od razu wydał mi się znajomy i co się okazało? Bingo! Junji Majima to Nikaidou z Shugo Chary! Nie da się pomylić tego specyficznego stylu mówienia ;) Na koniec mamy impulsywną Kanon, którą wiecznie (patrz – kiedy widzi jej ex) otacza aura zła xD Dość typowa, ale i sympatyczna gromadka ^^

A właśnie! Jedna rzecz rzuciła mi się w oczy. Kiedy pisałam pierwsze zapowiedzi do tej serii, to miałam nieodparte wrażenie, że będzie to kolejna opowieść o syrenkach xD A tutaj niespodzianka – da się zrobić mieszkańców morza, którzy nie muszą mieć rybich ogonów ;P

Na koniec ogólne wrażenia. Z jednej strony tytuł wydaje się fajny (zabawne, ładne), ale jest to taka trochę banalna opowieść… Grrrr chyba tym dłuższy “staż” w anime, to szuka się już jakichś “wyższych” (sama nie wiem co rozumiem przez to słowo) treści <wzdycha> Może za dużo wybrzydzam, ale lubię kiedy się mnie czymś zaskoczy – tutaj raczej będziemy trzymać się kanonów.

Czy obejrzę Umi Monogatari do końca? To zależy czy będę mieć w przyszłości ochotę ;] Na pewno na razie przechodzi na on-hold bo jeśli już się za nie zabiorę, to wtedy, gdy będą dostępne wszystkie odcinki ;)

Screeny:

Cheers! :*

Jestem już po ostatnim odcinku ToA, więc jedno mogę powiedzieć na pewno – seria ta będzie dla mnie wspaniałym zastępstwem, dla Talesów… :)

Znów mamy klimaty fantasy. Znów mamy chłopaka z mieczem w roli głównej (ma o niebo lepszy charakter niż Luke ;P). Znów mamy bardzo ładną kreskę. Nic tylko siąść i oglądać :) Wszyscy narzekający na to, że ToA “już” się skończyło, właśnie dostali coś co powinno zamknąć im mordki xD

Poczekajmy jeszcze ze 2 odcinki, aż zbierze się ekipa jak na typowe RPG przystało i mamy przedsmak kolejnego świetnego anime na podstawie japońskiej gry :)

Moja notka o Tears to Tiara to Pierwsze Wrażenie, także nie uświadczycie już więcej wpisów o tej serii. Doszłam do wniosku, iż nie napiszę już niczego odkrywczego opisując kolejny tytuł, tak bardzo podobny do serii, którą właśnie skończyłam (ostatni odcinek dodam na dniach) :)

Opening:

Animacja to typowe przedstawienie bohaterów, których w serii tego typu jest całkiem niezłym rozwiązaniem (w końcu mamy tutaj od groma postaci!). Wszystko jest bardzo dynamiczne za co dostaje wielki plus :) Szczególnie podoba mi się scena gdzie Arthur i Arawn walczą ze swoimi przeciwnikami jednocześnie przerzucając między sobą jabłko ^^ Piosenka zaś śpiewana przez Suara i zwąca się “Free and Dream” po pierwszych dźwiękach wywołała u mnie mieszane uczucia, ale od momentu, gdzie tekst brzmi “Get all the free and dream” jakoś tak poczułam kop pozytywnej energii xD

Ending:

Niestety “Blue sky, True sky” wykonywane przez Aire Yuhki przegrało swoją szansę. Nie potrafię polubić tej piosenki – początek zbyt smętny, a refren jakiś taki… nie umiem tego określić, ale mi się nie podoba. Sama animacja to (jak widać powyżej) jakaś mała dziewczyna biegnąca w lewą stronę ekranu, a za nią pokazują się portrety postaci. Całkiem nieźle zrobiona – lubię tego typu artworkowe przedstawienie bohaterów :)

Streszczenie:

W pewnej wiosce ukrywa się Riannon będą najwyższą wyrocznią. W jej żyłach płynie także królewska krew elfów, z powodu czego zostaje uprowadzona przez najwyższego kapłana imperium. Mężczyzna pragnie złożyć ją w ofierze demonicznemu królowi Arawnowi, którego planuje wskrzesić. W tym czasie brat dziewczyny przeczuwa, że dzieje się coś złego – po powrocie z polowania Arthur odkrywa, że jego siostra została porwana i przysięga ją uratować. Razem z grupką wojowników wyrusza w pościg. Dociera na miejsce kiedy obrządek przywołania Arawna jest prawie ukończony. Demon przyjmuje ludzką postać i przygląda się Riannon, zaś kapłan wykrzykuje, żeby pożarł jej duszę, ponieważ w ten sposób dopełni ceremonii. Arthur chce temu za wszelką cenę zapobiec…

Przemyślenia:

Zaczynam się zastanawiać dlaczego fantastyka sprawia mi tyle radochy, choć jest tak przewidywalna. Ci co czytali moje wywody o Tales of the Abbys są świadkami tego jak schematyczne są japońskie RPGi, ale mimo tego, wciąż mam ochotę je oglądać :) Po prostu czerpię niepohamowaną radochę z tego, że można w danym anime odnajdywać te wszystkie smaczki! Kiedy pojawiają się kolejne elementy, które są zwyczajnie obowiązkowe, jakoś tak czuję, że to na prawdę jest japoński erpeg – bez tego wszystkiego chyba straciłby swoją magię ^^

Ale dobra – przejdźmy do samego Tears to Tiara. Technicznie rzecz biorąc anime wykonane jest bardzo ładnie (uwielbiam taką kreskę!), kolorowo, dynamicznie, a muzyka pasuje do tego co widzimy na ekranie (pomijając ten nieszczęsny ending). Oczywiście to moje zdanie, pewnie znajdą się i tacy, którzy będą narzekać, ale mi się podoba ^^

Przejdźmy teraz do bohaterów bo tu mam najwięcej do powiedzenia ;] Moim ulubieńcem od razu został Arthur – przypomina mi on do tego stopnia Parna z Record of Lodoss War, że zastanawiam się czy przypadkiem tu się ktoś na kimś nie wzorował :) Heroiczny rycerz podążający za swoimi ideałami – sztampowość aż do bólu, ale jakoś zawsze miałam słabość do takich postaci ^^ Chłopaczek z pozytywnym nastawieniem, z honorem na pierwszym miejscu :) Odrobinkę też skojarzył mi się z Ryudo z Grandii 2 (jRPG, które wyszło na PC! :)), ale to już bardziej w tej pewności walki i… ubraniu xD

Za to Riannon była jakaś taka bezbarwna – nie mieliśmy okazji ją za bardzo poznać. Nie mogę się też doczekać prezentacji Arawna – ciekawi mnie sposób w jaki rozwiążą jego przejście na stronę tych dobrych ^^

Jeszcze wspomnę o jednym wkurzającym aspekcie – denerwuje mnie kiedy bohaterowie robią jakieś kompletne głupoty. Tak jak te dzieci! Wszystko mogło pójść dobrze to nie! Muszą się znaleźć jakieś brzdące, żeby mieć czym szantażować główną postać!

Ogólnie rzecz biorąc, to za dużo w tym odcinku nie było. Mieliśmy ogólny zarys historii, ale nic konkretnego. Myślę, że od przyszłego epizodu dopiero można się spodziewać więcej dynamizmu i więcej fabuły.

W każdym razie ja na pewno będę kontynuować oglądanie choćby dla samego Arthura ^^ Polecam tą serię fanom japońskich RPGów i tym lubiącym fantastykę. Zdecydowanie Tears to Tiara będzie dobrym wypełniaczem luki jaką zostawiło po sobie Tales of the Abyss :) Pewne jest, że dostaniemy zakręconą fabułę w ładnej oprawie wizualnej – czego więcej chcieć? ^^

Screeny:

Cheers! :*

Musze przyznać, że K-ON! mnie bardzo pozytywnie zaskoczył. Nie miałam za bardzo zamiaru poświęcać temu tytułowi jakiejś szczególnej uwagi, ale okazało się, że w tym przypadku ignorancja okazałaby się wielkim błędem! :)

Już wczoraj sposobiłam się do opisu, ale brat postanowił uczyć mnie jeździć samochodem co doprowadziło mnie do takiego stanu, że nie miałam siły i ochoty siadać do klawiatury ;P

Dzisiejsza notka to oczywiście Pierwsze Wrażenie – nie spodziewajcie się niczego więcej. Po prostu nie mogłam sobie podarować choć krótkiej wzmianki o tym anime, ale na dłuższą metę, chyba nie dałabym rady o nim pisać – zbyt dużo okrzyków “Kyaaaa~!” lub “jakie słodkieee~!” może źle wpłynąć na człowieka xD

Opening:

Piosenka jest świetna! Strasznie fajnie jest pokazana gra na instrumentach. Po za tym promieniuje ona ogromem pozytywnej energii. Wesoła, fajny rockowy wstęp no i podoba mi się tekst (jak tylko się ukaże pełna wersja, to na bank robię tłumaczenie! :)). Nazywa się to cudo “Cagayake! GIRLS” i jest wykonywany przez Aki Toyosaki, Yoko Hisaka, Satomi Satou i Minako Kotobuki.

Ending:

Kolejny hit! …choć w sumie po serii, która w pewnym sensie będzie oscylować wokół muzyki rockowej można się było tego spodziewać, prawda? :) Animacja jest fajnie zrobiona, wygląda jak teledysk. Po za tym podobało mi się, że główną rolę gra Mio bo póki co jest ona moją ulubienicą ^^ Utwór zwie się “Don’t say ‘lazy’” i tak jak OP wykonują go Aki Toyosaki, Yoko Hisaka, Satomi Satou i Minako Kotobuki.

Streszczenie:

Yui, nasza główna bohaterka, właśnie zaczyna liceum. Jej problem polega jednak na tym, że musi ona wybrać jakiś klub, do którego miałaby się przyłączyć, a ona za chiny nie może się zdecydować (ani sportowcem ani mózgowcem to nie jest).

Tymczasem Ritsu i Mio postanawiają ocalić istnienie szkolnego klubu muzycznego. Kłopot w tym, że zostanie on zlikwidowany jeśli do końca miesiąca nie znajdą sobie 2 dodatkowych chętnych, tak aby była ich w sumie chociaż czwórka.

Pierwszą “ochotniczką” zostaje Tsumugi, która chcąc zapisać się do chóru, omyłkowo otworzyła złe drzwi. Druga osoba to nasza Yui, która choć nie umie na niczym grać, postanawia się przyłączyć bo widząc występ pozostałej trójki dostrzega ich beznadzieję, ale jednocześnie świetną zabawę, którą można czerpać z muzyki :)

Dziewczyny postanawiają nauczyć ją grać na gitarze… tyle że najpierw trzeba ją kupić!

Przemyślenia:

POLECAM! Nie wiem czy potrzeba tu pisać coś więcej! Naprawdę moim zdaniem seria K-ON! może być hitem tego sezonu, choć po zapowiedziach prawdopodobnie nikt nie postawiłby na nią złamanego grosza ;P

Jako, że jestem maniakiem muzyki, tematyka tego anime od razu wpasowała się w mój gust. Kocham gitary, kocham rock i kocham dobrą zabawę – tutaj mam to wszystko podane na srebrnej tacy ^^ Sama uczę się grac na gitarze (na klasyku żeby nie było – zaczynanie od elektryka mogłoby poskutkować wykopaniem mnie z domu xD) i wiem jaką frajdę to sprawia ^^ Zawsze widząc gitarzystów wlepiam się w TV – podziwiam tych ludzi mocno i szczerze :) (PS: Polecam poszukać sobie teledysku do DragonForce – Through the Fire and Flames i przyjrzeniu się solówkom. Sam Totman i Herman Li to bożki dla grających na gitarze :))

Seria jest bardzo zabawna, ma wiele scen z postaciami SD (np. screen 08), które są wykonane w bardzo słodziutki i przyjemny oku sposób. Yui to typowa niezdara, która ciągle pakuje się w kłopoty, a to jest tylko kolejną okazją do wymyślania następnych gagów :)

Jeśli chodzi o postacie to mamy pełen przegląd – od narwanej Ritsu (perkusja), opanowanej Mio (bas), nieśmiałej Tsumugi (keyboard) po wcześniej wspomnianą, gapowatą Yui (gitara… teoretycznie xD). Dziewczyny się uzupełniają co sprawia, że tworzą naprawdę dobraną ekipę :) Moją ulubienicą została Mio – zawsze miałam sentyment do sarkastycznych charakterków ;]

Serię tą będę na pewno dalej oglądać, ale jeśli chcecie kolejnych streszczeń to odsyłam do Mirasa (chciał zająć się opisywaniem K-ON!’a) i Taku-chana (inny punkt widzenia na odcinek pierwszy). Jest to typowa szkolna komedia, zaprawiona dobrą muzyką.

Żegnam się i zapraszam jeszcze na screeny – anime to ma dość specyficzną kreskę, przynajmniej mi zajęło kilka chwil, aby się przyzwyczaić. Nie uświadczycie tu jakichś fantazyjnych kolorów fryzur, wszystko raczej trzyma się (w pewnym sensie) rzeczywistości :)

Screeny:

Cheers! :*

Kurcze! Okropnie trudni mi coś o tej serii powiedzieć. Uległam głupiej autosugestii i teraz ciężko mi pozbierać własne myśli :/

Od zapowiedzi byłam pozytywnie nastawiona do tego anime. Miałam wrażenie, że będzie to jakaś lekka seria akcji, którą będzie się przyjemnie oglądać, dlatego dodałam ją do mojej listy blogowania. Niestety muszę z niej zrezygnować i poprzestać na Pierwszym Wrażeniu.

Mam teraz mieszane uczucia bo coś mnie odrzuca od CSR, a sama u licha nie wiem co. W każdym razie duży wpływ ma zdanie które przeczytałam w pewnej recenzji “Anime to jest trochę podobne do Bleacha i powinno się spodobać fanom tej pozycji”. Jako, że ja nie przepadam za tym tytułem od razu obudziła się we mnie niechęć :/

Myślę, że puki co daruje sobie z oglądaniem dalszego ciągu, a seria ta zostaje przerzucona do listy “Wakacyjne Nadrabianie Zaległości” :)

Streszczenie:

Leyfon Alseif przenosi się ze swojego dotychczasowego miasta do innego Regios (mobilne miasto) będącego jednocześnie w całości szkołą. Chce się zwyczajnie uczyć, ale wzbudza powszechne zainteresowanie, ratując jedną z wcześniej poznanych dziewczyn spod walącej się balustrady. Bójka dwóch uczniów, która do tego doprowadziła, uspokoiła się niesamowicie szybko ;]

W tym samym czasie Nina, szefowa 17-tej Jednostki Militarnej ma maleńki problem. Chłopak będący częścią jej drużyny postanawia odejść, a tym samym sprawia, że skład jej jednostki pozostaje nie pełny. Jako, że właśnie mamy rozpoczęcie roku szkolnego, dziewczyna postanawia iść “pooglądać” sobie nowych uczniów i wyłowić odpowiedniego kandydata na zastępstwo brakującego chłopaka.

Wcześniejsze zamieszanie nie uszło także uwadze dyrektora szkoły. Leyfon zostaje wezwany na rozmowę, podczas której Karian Ross usilnie stara się przekonać go by dołączył do Jednostek Militarnych, ponieważ posiada niezwykłe umiejętności, które warto by było rozwijać. Nagle zjawia się Nina i prosi, aby dyrektor powierzył jej pieczę nad Leyfonem!

Tym oto sposobem nasz bohater zostaje wcielony do sekcji, do której wcale nie chciał dołączyć i nic nie może na to poradzić.

Przy okazji na początku i na końcu odcinka możemy oglądać jak trójka wojowników (uczniów?) toczy walkę z ogromnym gąsiennico-podobnym potworem, który atakuje pojazd niedaleko miasta. Całe wydarzenie obserwuje grupka ludzi (nauczycieli?) stojących w bezpiecznej odległości. Mimo, że ich przeciwnik jest wielki i posiada zdolność regeneracji, wspólnymi siłami udaje im się go pokonać!

Przemyślenia:

Openingu i endingu z prawdziwego zdarzenia puki co nie było, więc i ja pominę ten fragment. Ogólnie o muzyce można powiedzieć tyle, że jest bardzo dynamiczna (czasami miałam wrażenie, że to nawet pod techno podchodziło!), więc czy się podoba czy nie, to już zależy od gustu :) Mnie motyw podczas walki zdeczka denerwował, ale to pewnie dlatego, że wolę kiedy w trakcie scen akcji przygrywają mocne gitary niż dziwne bity ;]

Grafika jest całkiem ok. Postacie są fajnie narysowane. Co prawda jest to dość nietypowa kreska (ma się wrażenie, że odcina się trochę od tego co zazwyczaj widzimy), ale jest ładna ^^ Tylko… ten potwór z początku (i końca) był ohydnie obrzydliwy! Nie lubię takich rzeczy, brrrrr!

Patrząc po bohaterach to tak. Polubiłam “trójkę dziennikarską” – są zabawne i sympatyczne. Zastanawiam się jak dalej potoczy się zauroczenie jakiego doznała Mei-Shen. Fragment kiedy padła na łóżko z przylepionym do czoła zdjęciem Leyfona porządnie mnie rozśmieszył xD Idąc dalej, Felli to niezwykle tajemnicza postać. Wyżywać się na nikomu niewiniącej dziurze? Hahaha ;P Nina jest porywcza i pewna siebie jak na szefa przystało, zaś sam Leyfon sprawiał wrażenie niepewnego co robić dalej. Jest silny i potrafi to wykorzystać, ale dlaczego tak się zapierał by nie dołączyć do Jednostek Militarnych? Zapewne dowiemy się w kolejnych odcinkach ^^

Nie podobała mi się zbytnio konstrukcja epizodu bo wprowadziła straszne zamieszanie. Zabandażowany, brązowowłosy wojownik z początku to zapewne Leyfon, ale jakiem cudem znalazł się w takim miejscu? Czy stało się to zanim przybył do szkoły, czy też może widzieliśmy jakiś urywek z przyszłych wydarzeń? Osobiście obstawiam, że był to flashback, ponieważ nigdzie w “teraźniejszości” nie było widać tego białowłosego przystojniaka ;P

Kolejna rzecz to kim jest ta dziewczyna z końcówki? Ta która wcześniej pocałowała naszego bohatera? Czyżby jednostronna miłość? Znów nasuwa się pytanie dlaczego chłopak wyjechał i zostawił swoją potencjalną dziewczynę?

Muszę powzdychać jeszcze do jednej rzeczy – głosu dyrektorowi Karianowi Ross użyczył Takehito Koyasu, znany między innymi z ról w Hakushaku to Yousei (Kelpie), czy Tales of the Abyss jako mój ulubiony złośliwiec Jade xD Jego postacie ciężko zapomnieć ponieważ przesiąknięte są moim ukochanym stylem wypowiedzi, czyli sarkazmem ;] Podobno  Oscar Wilde powiedział kiedyś, że “sarkazm to najniższa forma dowcipu, za to najwyższa forma inteligencji” (“The lowest form of humour but the highest form of wit”) i bardzo podoba mi się to stwierdzenie ^^

Puki co mam tyle do powiedzenia. Mam nadzieję, że w przyszłych odcinkach będzie dużo, zaprezentowanej nam już, dynamicznej walki, ponieważ była ona całkiem fajnym elementem, ale liczę też, iż wrogowie będą mniej oślizgli xD Żeby nie było – jest to dobre anime, ale puki co nie mam siły je dalej oglądać :(

Screeny:

Czas na ulubione ujęcia:
25 – bo Leyfon fajnie wygląda jako bohater :)
30 – Leyfon SD hahahaha boskie!
34 – ponieważ jest bardzo ładne, podobają mi się te latające płatki ^^
37 – mam nadzieje, że nie wygląda tak każda zakochana dziewczyna xD

Cheers! :*