Ech… naczekaliście się sporo na ten rozdział (dochodzi do tego jeszcze moja wczorajsza zmiana dysku i reinstalka systemu :/), ale naprawdę ostatnimi czasy miałam istną rzeźnię w szkole (w końcu zakończenie pierwszego semestru 3 klasy liceum, to nie byle co, bo aktualnie zostały mi tylko 4 miesiące nauki, a potem matura!). Święta to dobry okres, żeby nadrobić to co miałam zaległe… przynajmniej w pewnym stopniu ;)

Chapter 14 jest dość szczególny, ponieważ a) pracowały nad nim, aż trzy osoby (siebie już nie wliczam). Kaori dostarczyła tłumaczenie, zaś Alex i Rubi zrobiły edycję ^^ b) to jeden z moich ulubionych ;] Zapraszam do czytania!

Shugo Chara!
Tom 03 – Rozdział 04 (14)

PS: Skoro ostatnio tak wszyscy zgodnie stwierdziliście, że lubicie kiedy gadam o różnych dziwnych sprawach niezwiązanych z Japonia, to postanowiłam dać upust mojemu natchnieniu i opisać w tej notce wiele rzeczy, które nadawały by się do kategorii “inne” ;P Będzie coś o filmach, serialach, muzyce oraz grach komputerowych ;)

Download:
[Dream-Universe] Shugo Chara – ch.14 PL

W międzyczasie, kiedy będziecie sobie pobierać najnowszy rozdział pozwólcie, że rozładuje trochę moje świąteczne napięcie i podzielę się z wami moimi przemyśleniami odnośnie ogólnej egzystencji Bożego Narodzenia ;]

Najważniejszą sprawą jest to, że kompletnie nie czuję tych świąt! Budząc się w dzień Wigilii miałam wrażenie, że to kolejna sobota, podczas której mogę trochę poleniuchować i odetchnąć od szkoły. Brak śniegu i około 15 stopni w plusie też jak najbardziej nie poprawiło sytuacji. Tzn. wysoką temperaturę jestem jeszcze w stanie wybaczyć bo spacerek o północy na pasterkę w butach na wysokim obcasie zdecydowanie jest przyjemniejszy, jeśli nie trzeba się przedzierać przez hałdy białego puchu (a raczej błota-pośniegowego, ale to już pominę ;P). Sama pasterka nie zawiodła moich oczekiwań – nawet nie zdajecie sobie sprawę jaką chorą satysfakcję daje mi to, ile razy proboszcz pomylił się podczas tej mszy i zrobił z siebie idiotę przed dość sporą częścią swoich parafian ;D Widać jedna lampka czerwonego wina, którą ja się uraczyłam, dla niego była dopiero początkiem ;P

Ale dość już o tym – rok w rok jest to samo i nie wiem, czy cokolwiek jest w stanie to zmienić. Święta stają się wielką komercyjną kampanią, która ma na celu wyłudzić od nas jeszcze więcej pieniędzy i chyba tak już będzie zawsze :( Kiedy już końcem listopada widziałam w centrum handlowym ustawioną choinkę, to porządnie zaczęłam się zastanawiać, gdzie zniknęła ta magia, która kiedyś towarzyszyła Bożemu Narodzeniu? Czy to ja się zmieniłam i nie cieszę się tym tak jak wtedy, kiedy liczba moich lat ograniczała się do jedno-cyfrówki, czy też może naprawdę człowiek niszczy po kolei wszystko co ma jakąś wartość, wliczając w to nawet święta?

Nawet nie mam ochoty o tym mysleć! Nie chcę siebie i was tym dłużej dołować. Teraz bym chciała przejść do radośniejszych kwestii, albo przynajmniej do takich, które kompletnie wykraczają po za aktualny temat.

Jako, że prawie dwa tygodnie wolnego, to sporo czasu, postanowiliśmy z rodzinką obejrzeć wspólnie kilka filmów. Niestety stwierdzenie “z rodzinka” dość sporo ograniczyło nasz wybór repertuaru. Nie s-f bo tata nie lubi, nie brutalne i najlepiej bez zabijania bo mamie się nie spodoba… w takim wypadku pozostała tylko jedna opcja – komedie romantyczne! Obejrzeliśmy dwa takie cudeńka:

Brzydka Prawda – typowy przedstawiciel tego, że przeciwieństwa się przyciągają ;P Ona jest bardzo poprawną kobietką, ale nie potrafi sobie znaleźć faceta. On to facet, według którego miłość nie istnieje, “ideały” to gatunek na wyginięciu, a liczy się tylko sex. Oboje pracują w telewizji, ale za dobrze się nie dogadują. W końcu przystają na układ – jeśli Abby uda się zdobyć chłopaka z pomocą wskazówek Mike’a, to ogłoszą rozejm… każdy sobie potrafi dopowiedzieć jak to będzie wyglądało i jakie będzie zakończenie, ale muszę przyznać, że naprawdę się dobrze bawiłam przy “Ugly Truth”. Moim największym zaskoczeniem był chyba jednak Gerard Butler wcielający się w Mike’a – co jak co, ale ostatnio oglądałam z nim “Gamera” i rola w takim filmie w ogóle mi do niego nie pasowała. Okazało się jednak, że były to tylko moje urojenia bo sprawdził się genialnie ^^

Narzeczony mimo woli – taaaaa… nie potrafię przejść obojętnie obok komedyjek romantycznych, w których gra Ryan Reynolds – za bardzo lubię tego gościa ^^ (polecam film “Na pewno, być może” – okropnie przyjemny :)) Tym razem historia jest odrobinkę bardziej “nowatorska” (no powiedzmy ;P). Nasza bohaterka to wpływowa pani redaktor i… obywatelka Kanady, która nie ma wizy na przebywanie w USA. Aby ją zdobyć zmusza swojego asystenta do tego, aby się z nią ożenił – wyjeżdżają razem na weekend do jego rodziny i… znów można przewidzieć co będzie dalej xD Naprawdę ubawiłam się na tym filmie – był zabawny i okropnie sympatyczny! Zdecydowanie polecam jeśli ktoś ma zapotrzebowanie na komedie romantyczne, albo chce sprawić przyjemność mamie i puścić jej coś miłego na wieczór ^^

Jednak nie samymi filmami człowiek żyje… istnieją jeszcze seriale ;D Ja jestem ich wielką fanką i oglądałam przeróżne rzeczy od “Star Trek: Voyager”, “Gwiezdnych Wrót”, czy “Battlestar Galactici” poczynając, przez “Lost”, “Prison Breaka”, “Herosów”, a na “Merlinie”, “Legend of the Seeker” i “Eurece” kończąc ;) Tzn. było ich na pewno więcej, ale tyle pamiętam na chwilę obecną. W każdym bądź razie ostatnio znalazłam dwa nowe cudeńka, które naprawdę okrutnie mi się spodobały, a mianowicie:

Flash Forward – nagle w jednej chwili na całym świecie wszyscy ludzie tracą przytomność. Podczas tych 2 minut i 17 sekund braku świadomości, każdy z nich widzi swoją przyszłość, a dokładniej to co wydarzy się 29 kwietnia, czyli za pół roku. Policjant wróci do nałogu, z którym zerwał dawno temu, a jego żona będzie żyła z innym mężczyzną. Ktoś inny zobaczył się ze swoją córka, która była żołnierzem i została uznana za zmarłą kilka miesięcy temu, inna kobieta widzi się w ciąży mimo tego, że aktualnie nie ma nawet chłopaka. Naprawdę klimat ma fajny, a pomysł jest strasznie ciekawy. Niektórzy modlą się o to, aby ich wizje się spełniły, a inni chcą zrobić wszystko żeby nie doszło do tego co widzieli w przebłysku. W międzyczasie nasz bohater-policjant, razem ze swoim partnerem, będą starali się rozgryźć, dlaczego do tego doszło i co to spowodowało – gorąco polecam ^^ Idealny serial dla fanów zagadek, niedopowiedzeń i niezłych zwrotów akcji. Dla mnie największą niespodzianką było to, że serial jest emitowany w Polsce przez AXN z może 2-3 tygodniowym opóźnieniem w stosunku do USA. Ktoś wreszcie wykazał się refleksem ;]

Nie z tego świata – tym razem coś z innej beczki. “Supernatural”, to serial, który opowiada o przygodach dwójki braci z wszelkiej maści zjawiskami nadprzyrodzonymi, które przy okazji chcą skrzywdzić ludzi i trzeba je unieszkodliwić. Kiedy byli mali “coś” zabiło ich matkę – ojca to tak dotknęło, że postanowił wytępić całe tego typu cholerstwo z nadzieja, że znajdzie kiedyś to co odpowiadało za śmierć jego ukochanej. Wyszkolił swych synów najlepiej jak mógł, ale teraz on także zniknął, a nasi bohaterowie mając tylko siebie samych jako swoją jedyną rodzinę, postanawiają go odnaleźć. GENIALNY! Czegoś takiego było mi trzeba – niektóre odcinki potrafią napędzić prawdziwego stracha (10 ep pierwszej serii, który oglądałam wczoraj, był jak ucieleśnienie klimatu gry “Silent Hill” – ze skóry można wyskoczyć! ;]). Do tego pomijając cały lekko horrorkowy nastrój, jest to serial okropnie zabawny! Ogląda się go z wielką przyjemnością, a braciszkowie są okropnie sympatyczni :) Dzisiaj praktycznie spadłam z krzesła czytając wielką dyskusję fangirlsów odnoście tego jak Dean jest przystojny – nie przeczę, że jest fajny (mnie rozkłada jego poczucie humoru ;]), ale tamta wymiana zdań mnie rozbroiła xD

Ostatnio wkurzałam się na pewną rzecz – macie tak czasami, że jak chcecie wyśledzić jakąś piosenkę, to jak na złość w radiu, ani w TV nie traficie na jej nazwę? Mnie tak prześladował pewien utworek, który bardzo mi się spodobał, ale nie miałam jak go dorwać. Najlepsze jest to, że jak udało mi się wreszcie dowiedzieć co to, to jakby chcąc mnie wyśmiać, już wszędzie podawali jej tytuł, wykonawcę i pół godziny o niej potrafili opowiadać ;P

Piosenką, która napsuła mi tyle krwi było One Republic – All The Right Moves :)

No i na koniec zostawiłam sobie rozmowę o mojej ostatniej manii, którą możecie winić za to, że tak rzadko teraz tutaj zaglądam …ale ja naprawdę nie mogę się powstrzymać! ;)

Mówię tu o grze komputerowej, która ostatnio przypadkiem wpadła w moje łapki – RPG Dragon Age: Początek. Myślę, że jeśli powiem, iż się zakochałam, to to nie będzie przesada ;) Jasne, że jRPG są fajne, ale już tak dawno nie grałam w żadnego normalnego Role Playa, że mój umysł wprost krzyczy – WIĘCEJ! :) Rany – prawdopodobnie zachowuję się jak osoba, która przez kilka lat nie miała alkoholu w ustach, a teraz nagle dostaję go całą butelkę. Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo mi tego brakowało. Stworzyć postać, pogmerać jej w statystykach, prowadzić ją przez grę wedle własnych wyborów, postępować tak jak ja sobie tego zażyczę – nie chcę być dobra, to nie jestem! Pragnę być być rycerzem w lśniącej zbroi – proszę bardzo. Historia mnie naprawdę wkręciła – wiadomo, że mamy do czynienia z “save the world”, ale podane bardzo przystępnie i jak smakowicie ;] Do tego naprawdę polubiłam towarzyszy, którzy się do Ciebie przyłączają w trakcie rozgrywki! Kłótnie Alistaira i Morrigan nie raz wywoływały u mnie uśmiech, a możliwość usłyszenia głosu Piotra Fronczewskiego jako Stena, to miód dla uszu ^^

Nasz początek jest różny w zależności od tego, jaką rasę, klasę i status społeczny postanowiliśmy wybrać na początku – jako, że mój braciszek zrobił sobie człowiek-szlachcic-wojownik, to ja dla przeciwwagi wybrałam elfkę-czarodziejkę. Myślałam sobie – tak tylko zerknę czym to się będzie różniło od jego wstępu. Jak się myliłam! Dlaczego? Bo mi się spodobało! xD Może faktycznie DA to nie gra tak wielka jak Wrota Baldura, Dolina Lodowego Wiatru, czy chwalony przez wielu Planescape: Torment, którego nie miałam przyjemności poznać, ale zdecydowanie jest to RPG na miarę studia BioWare ^^

…tak więc rozumiecie – mam świat do uratowania, a ja tu głupoty wypisuję! xD Miłego czytania SC, zaś co się tyczy przyszłych notek – w Sylwestra chcę wstawić podsumowanie roku, tak jak to zrobiłam w 2008. Miejmy nadzieje, że wena mnie do tego czasu nie opuści :)

Cheers! :*

Jakiś czas temu pisałam, że ogłoszono, iż manga SC zakończy się jeszcze w tym miesiącu… ale czy nie był to przypadkiem tylko chwyt reklamowy? Coś w stylu “trzeba wywołać trochę szumu”? Bo jak inaczej do tego podejść, jeśli nagle, ni z tego ni z owego, dostajemy wiadomość o nowej mandze z Shugo Chara! w tytule???

ANN poinformował dziś, że w nowym wydaniu Nakayoshi pojawiła się informacja jakoby to w numerze lutowym miała się rozpocząć nowa manga Peach-Pit “Shugo Chara! Encore!”. Póki co żadne inne szczegóły nie są znane, ale jeśli mogę sobie po teoretyzować, to stawiałabym na kontynuację.

…Co to może dla nas oznaczać? Pewnie tyle, że rozdział 48 SC wcale niczego nie rozwiążę, a nową arce i nowe pomysły zobaczymy już w sequelu. Wiedziałam, że zakończenie wszystkich tych wątków w jeden chapter było bardzo mało prawdopodobne <wzdycha> Mam teraz tylko nadzieje, że Panie z P-P jakoś to ładnie i interesująco pociągną (byle tylko nie przeciągały za długo ;p) – może jakiś mały time-skip? ;) (Amu w gimnazjum lub coś w tym guście jest moim zdaniem prawie pewne)

W każdym bądź razie wraca wątek Embryo:

Ten duży napis to właśnie “Embryo-!!”
Mniejszy zaś mówi: “Od kwietniowego numeru startuje 「Shugo Chara! Encore!」Oddajemy się w wasze ręce” <= za chiny nie wiem jak przełożyć angielskie “please treat me well” bo tak się właśnie tłumaczy “yoroshikune”

Cóż – poczekamy, zobaczymy. Może SC znów wróci do czasów starej świetności? Aktualnie nie mam tej maniakalnej radości z czytania tej serii… ciągle jest jakaś przyjemność, ale nie taka jak kiedyś. Może nowy rozwój wypadków przywróci dawny blask? ^^

Póki co zaś pozostaje nam czekać na “ostatni” rozdział, który z tego co widziałam ma w sobie trochę amuto i kochanych scenek z Yoru ^^

Cheers! :*

Padam! Ostatnie tygodnie to jest jakieś przegięcie – nauka, nauka, nauka i na dokładkę nauka. Kartkówki, sprawdziany, testy, próbne matury, wszystko co się da, żeby dobić już i tak wykończonego trzecioklasistę <wzdycha> Do tego jeszcze ten nieszczęsny listopad – nienawidzę tego miesiąca. Zawsze czuję się wtedy taka ospała, zmęczona i kompletnie niezdatna do żadnych konkretnych zadań. Cieszę się, że od dzisiaj mamy już grudzień bo dobrze rokuje to na moją przyszłą kondycję (psychiczną też ;]).

Żeby uczcić nadejście świątecznego miesiąca, postanowiłam zmienić banner ^^ Troszkę się przy nim napracowałam, żeby wyglądał tak jak to sobie wyobraziłam i faktycznie mogę powiedzieć, iż jestem zadowolona :) Czerwono-czarno-złoty, ponieważ właśnie taka mieszanka mocno kojarzy mi się z choinką – chciałam, aby przypominał on taką bożonarodzeniową bańkę ;]

Co ja to jeszcze… a tak! Mam wielką prośbę – jeśli natknie się na ten tekst jakiś posiadacz Nintendo DS Lite, to byłabym wdzięczna za krótką opinię, czy według niego opłaca się zakupić tą konsolkę ^^ Mam zamiar sprezentować ją sobie na święta, ale ciągle jestem niezdecydowana…

Wracając jednak do Kobato – ostatnio nareszcie postanowiłam nadrobić zaległości i faktycznie na powrót wkręciłam się w przygody naszej niezdary ;) Prawdopodobnie właśnie tego było mi potrzeba na późno jesienny zły humor ^^

ODCINEK 05:

Okazuje się, że Kobato nie radzi sobie z głośnym czytaniem, tak więc postanawia to poćwiczyć. Jednak mężczyzna, którego spotyka w parku, chce aby przestała. Jest on autorem książki, którą ma dziewczyna, ale nie chce jej słuchać z powodu żalu po utracie ukochanej. Bohaterka uleczy jego serce, a przy okazji dowie się o zadłużeniu przedszkola, w którym pracuje…

ODCINEK 06:

Przedszkole wybiera się na wycieczkę. Kobato jednak nie może się cieszyć dniem, ponieważ ciągle zamartwia się tajemniczym telefonem od mężczyzny, który chce zamknąć ośrodek. Humor poprawia jej jednak czterolistna koniczynka znaleziona przez Marikę. Tymczasem Ioryogi dziwnym portalem przenosi się do swojego znajomego – Genko. Wygląda on aktualnie jak niedźwiedź, ale w przeszłości znał się na gromadzeniu informacji, tak więc zadanie, które dostaje od niebieskiego polega na wyśledzeniu sytuacji Przedszkola. Po powrocie „pies” spotyka także Ginseia, z którym nie wydaje się być w dobrych stosunkach…

ODCINEK 07:

Fujimoto gubi swój esej, który potrzebny mu jest w colledge’u, tak więc Kobato postanawia mu go dostarczyć. Na miejscu nie potrafi go znaleźć, ale na szczęście wpada na przyjaciela Kiyokazu – Doumoto. Chłopak stara się wszystkim pomagać, ale uważa to za swoją wadę, ponieważ „nie potrafi odmawiać”. Kobato stwierdza, że dobrze być miłym i zdobywa kolejne kompeito.

Przemyślenia:

Przy Kobato naprawdę przyjemnie można spędzić czas ^^ Do tego zauważyłam, że dobrym sposobem jest zrobienie sobie przerwy, a później oglądnięcie od razu kilku odcinków na raz – najpierw robimy odwyk, a potem jesteśmy atakowani słodyczą ze zdwojoną siłą xD

“Piątka”, to szczerze mówiąc najgorszy ep z tych trzech. Jakoś nie kupiłam tej bajeczki o świetlikach. Jedyna rzecz, która mi naprawdę zapadła w pamięć po jego obejrzeniu było słowo “hotaru” ^^ Przeczytałam 123 rozdziały Gakuen Alice, a dopiero teraz do mnie dotarło, że imię Hotaru oznacza “świetlika” xD

Ogólnie to nie wiem co powiedzieć o tych fillerach. Praktycznie każdy odcinek jest nim tak w 50%, ale z drugiej strony, to jakby to inaczej rozwiązać? Scenarzyści musieli rozwiązać problem zbierania kompeito, który w mandze jest prawie kompletnie olany… I tak nie chce mi się wierzyć, że Kobato będzie w stanie przez te pozostałe 17 odcinków wypełnić buteleczkę, ale cóż – moja teoria i tak jest taka, że coś/ktoś (z naciskiem na KTOŚ ;P) sprawi, iż zachce ona zmienić swoje życzenie i nie będzie chciała opuścić ziemi ^^

Jeśli zaś chodzi o to co się zgadzało z mangą, to wreszcie dostajemy wątek z zadłużeniem przedszkola. Bardzo jestem ciekawa jak w pełnej krasie wygląda gość od zadłużenia (nie mówię po nazwisku, żeby nie spoilerować ;]), ponieważ kompletnie mnie zaskoczyło kiedy przemówił głosem Roya z FMA (Shinichiro Miki) :)

Ogólnie ostatnie odcinki były pożywką dla fanów SakayaxFujimoto, o ile takowi w ogóle istnieją ;P Od początku serii po prostu nie widziałam tego paringu! Jak dla mnie to możemy tu mówić tylko o FujimotoxKobato – zresztą ep 7 pokazał, że tylko nasza niezdara jest w stanie przywołać go do porządku xD Scena gdzie na niego nakrzyczała była świetna – zwróciliście uwagę, że na nikogo innego Kobato się denerwowała? Ja wam mówię jak fangirl pozostałym fangirlsom – coś z tego będzie, tylko nie nastawiajcie się na żadne kissy – nie przypominam sobie, żeby CLAMP w swoich mangach kiedykolwiek umieścił pocałunek. Ot, takie już są te zwariowane rysowniczki ;)

A właśnie! Spodobał mi się przyjaciel Kiyokazu – Doumoto. Mówią, że przeciwieństwa się przyciągają, więc jako kogoś bliskiego dość nieprzystępnego Fujimoto, widziałabym właśnie takiego otwartego i miłego chłopaka ^^ Jak gościa zobaczyłam to moja pierwsza myśl “Rany! Wygląda jak Seiji z Kirarin Revolution!”. Prawdopodobnie to tylko moje skojarzenia, ale przez chwilę naprawdę miałam wrażenie, że starszy Seiji wyglądałby właśnie tak ;)

Zbieranie czterolistnych koniczynek także było ok – też by mi się taka przydała, zważając na to, że w czwartek są w mojej szkole wywiadówki hahahahahaha xD

Co tam jeszcze… a tak! Baaardzo podobała mi się muzyka na scenie ze świetlikami! Takie delikatne brzmienie i jakaś Pani o ślicznym głoście łanie AAAAA śpiewała ^^ …czy wyszło coś takiego jak  soundtrack do Kobato, a jeśli tak, to czy jest dostępny do downloadu? ;)

Moim zdaniem jednak najważniejszym fragmentem tych odcinków była wizyta Ioryogiego w… hmm… jak to nazwać? Niebie? Może czymś jak przedsionek Nieba? W każdym razie wiecie o co mi chodzi ;)

Pojawiła się trójka ważnych nowych bohaterów: Genko, Ginsei i Zuisho. Ciekawi mnie to, że wszyscy są w jakiś sposób powiązani z Ioryogim. Co więcej wszyscy nawijają o tym jakoby zostali “przemienieni” w taką postać. To nasuwa proste pytanie: co zrobili, że Bóg ich tak pokarał? (bo nie ma najmniejszej wątpliwości, że wspomniany “on” to właśnie Bóg) Z jakiegoś powodu zostali zdegradowani, ale dlaczego? (do tego Ioryogi wydawał się kiedyś mieć naprawdę wysoką pozycję) Męczy mnie to już od momentu, kiedy przeczytałam odpowiednie fragmenty w mandze i nadal mam problem z rozwiązaniem tej zagadki. Do tego dochodzi kwestia kim jest Kobato? Czymś na kształt anioła? Nie bardzo bo daleko jej do Kohaku (choć obie są tak samo ciemne ;P). To wszystko musi się łączyć, ale póki co nie potrafię ułożyć tej układanki <wzdycha>

Wracając jednak do bohaterów. Genko to sympatyczny niedźwiedź, zaś Zuisho jest ptaszkiem (jak sądzę gołębiem, ale pewna nie jestem xD), który ma dostarczać scenek komediowych. Najważniejszy jednak jest Ginsei. Chyba wszystkie fanki KuroxFay z TRC krzyczą właśnie z radości bo seiyuu tego… “czegoś” (nie potrafię określić gatunku tego zwierzaka ;]), to Daisuke Namikawa. Dlaczego znowu musieli go sparować z Tetsu Inadą? Nie uwierzę, że to nie było celowe! Dwie postacie, które teoretycznie się lubią, ale okazują sobie dokładnie odwrotny stosunek – dwa takie same paringi w dwóch seriach i dziwnym trafem, aktorzy też są Ci sami ;P

Jednak pozostając przy Kobato – słuchając Ginseia pomyślałam sobie, że mam przed oczami takiego badassa Faya ;] Scena walki pomiędzy nim i Ioryogim wyszła fajnie, ale… krótko! Raz dwa i po wszystkim – podobało mi się to ujęcie z przesyceniem wszystkiego fioletową barwą ^^

Podsumowując powyższe trzy odcinki – oglądało się fajnie, ale tak jak mówię. Lepiej mieć ich więcej i lookać na raz bo jakoś nie potrafię się aktualnie zmusić do cotygodniowego oglądania Kobato. Aktualnie jestem w fazie powrotu do Fairy Tail i jest to chyba jedyne anime, które na dzień dzisiejszy, wyczekuję z niecierpliwością ;) …a jako, że właśnie ściągnął się epizod 8, to biorę się za oglądanie, a wam zostawiam screeny ;)

Screeny:

Cheers! :*

Szczerze mówiąc, to gdyby tak zignorować odcinek 6, który jest w moich oczach beznadziejny, to byłabym w stanie powiedzieć, że wczoraj przy oglądaniu naprawdę dobrze się bawiłam ;) Zdecydowanie 7 i 8 mogą obejrzeć fani poprzednich serii bo to krok w dobrą stronę, a co najważniejsze, taki jakby powrót do korzeni :)

Wróciłam też ostatnio do Fairy Tail – muszę przyznać, że looknięcie najpierw trzech epizodów SC, a następnie trzech FT robi na tyle ciekawy miks, że ta pierwsza seria okazuje się całkiem watchable, a ta druga wydaje się jeszcze lepsza niż jest w istocie xD

A właśnie! Mała sprawa organizacyjna – jeśli zrolujecie stonkę, to poniżej widgetu z Twitterem dodałam nowe cudeńko od wordpressa, czyli możliwość zapisania się na subskrypcję mojego bloga :) Jeśli ktoś zechce, od teraz będzie otrzymywał na maila powiadomienia odnośnie nowych notek ^^

ODCINEK 06:

Rikka dostaje za zadanie przyprowadzenie do Royal Garden Hikaru i Yayi. Po drodze oczywiście jej uwaga zastaje rozproszona przez jajko, które wypadło z gniazdka. Dziewczyna się zastanawia, czy oczyszczone X-Eggi naprawdę wracają do swoich właścicieli – śledząc uleczone jajko przekonuje się na własne oczy, że tak właśnie jest.

ODCINEK 07:

Amu dowiaduje się, że do kraju „wróciła” Nadeshiko! Nagihiko mimo złośliwości Rimy jakoś udaje się utrzymać swoją tajemnicę przed różowo-włosą. Nasza bohaterka jest przeszczęśliwa mogąc ponownie spotkać swoją najlepszą przyjaciółkę :) Występ, który okazuje się przyczyną „powrotu” Nadeshiko okazuje się wielkim sukcesem ^^

ODCINEK 08:

Tadase daje znać, że pamięta o swojej obietnicy, iż codziennie będzie mówił Amu „kocham Cię” ;) Znów pojawia się uparta strona osobowości różowo-włosej, która szybko zostaje zastąpiona przez Chara Change. Jest to dobra okazja, aby pokazać Ricce czym jest Zmiana Charakteru i jak funkcjonuje (ku rozpaczy Amu xD).

Przemyślenia:

Jak już wspominałam, można zauważyć tendencję wzrostową przy SC – naprawdę z odcinka na odcinek (szczególnie jeśli liczyć 2 ostatnie tygodnie!) jest co raz lepiej. Jasne, że to nie jest to co kiedyś (mówię jak jakaś stara babcia xDD), ale i tak da radę czerpać z tego przyjemność ^^

…06 jednak należy wykluczyć z tych pochwał. Rozumiem, że to miał być epizod, gdzie mieliśmy bliżej poznać Rikkę oraz jej ultra-miły-aż-do-bólu sposób myślenia, ale mnie się kompletnie nie podobał, ponieważ się zwyczajnie nudziłam!

Na szczęście całkiem inna bajka zaczyna się od 07. Dusiłam się ze śmiechu przy szybkim przebieraniu Nagihiko! Rima rozbroiła mnie swoim „A gdzie jest Nagihiko? A Nadeshiko? Chcę Nagihiko… nie, jednak Nadeshiko” hahahah xD Popatrzcie sobie na screeny 07-06 i 07-07 – czy nie wydaje wam się, że to właśnie ona powinna mieć jako swoje chary aniołka i diabełka? ;P

Najważniejsze jednak jest to, że dostaliśmy filler Rimahiko! Nareszcie Satelight spełnił nasze życzenie ;) Teraz jeszcze trzeba wyprosić Kutau, ale spokojnie – zaczynam mieć nadzieję, że może faktycznie to, co kilka odcinków temu wydawało się odległym życzeniem, powoli zaczyna przeistaczać się w coś realnego ^^

Jednak wracając do tematu – nadal nie lubię Yamamoto Maihime. Może jestem dziwna, ale jakaś taka ta przemiana… za dużo tego materiału wszędzie fruwa ;P (zazwyczaj coś takiego mi się podoba, ale nie w tym przypadku ;])

Jeśli chodzi o zakończenie odcinka, to możemy być pewni, że Amu jeszcze sporo poczeka zanim dowie się prawdy o Nagihiko. W sumie może to i lepiej? Jeśli mieliby kiedyś wrócić z wydarzeniami do mangi, to lepiej, żeby teraz cudów nie wymyślali.

Podobało mi się podsumowanie rozmowy Nagiego i Rimy – „Ty po prostu lubisz przebierać się za kobietę!” hahahah xD Zaś stwierdzenie, iż teraz chłopak będzie musiał postawić jej parfait (ja też poproszę! W wakacje jadłam taki pyszny truskawkowy w Krakowie ^^ <mniam>) w drodze do domu, skrócę do jednego słowa, które wtedy pojawiło się w moim umyśle – RANDKA! xDDD

08 już na początku zaserwowało stęsknionym fankom Ikuto małego bonusa – Yoru wreszcie nauczył się robić porządne zdjęcia ;] Śpiący kociouchy zdecydowanie zrobił wrażenie na Amu (hell yeah! Niech się w końcu przestanie wypierać tego co my już wiemy apropo jej uczuć! ;P).

Cała zabawa z ciągłym zmienianiem różowo-włosej charakteru też nieźle mnie ubawiła ^^ Fajnie było zobaczyć Chara Change z Suu i Miki, ponieważ one praktycznie w ogóle się nie pojawiają w poprzednich seriach. Gdybym ja miała taką Miki, to na okrągło korzystałabym z jej zdolności, a Amu u licha polega tylko na Ran <wzdycha> Suu za to nie byłaby mi aż tak potrzebna – raczej wierze w swoje zdolności kucharskie ;)

Btw ta scena z Amu grającą na fortepianie była świetna. Od razu pomyślałam – teraz to brakuje mi tu tylko skrzypiec ^^

Zmiana Charakteru z Dią rozwaliła mnie na całej linii! Ja sobie wyobrażałam, że będzie mieć ona coś wspólnego ze śpiewaniem (w końcu przy Chara Nari, Amu ma przy twarzy mikrofon), a ona po prostu jest… świecąca <leży na podłodze> No tak… w końcu pojawiła się kiedy nasza bohaterka miała „błyszczeć”, ale żeby to tak na poważnie traktować? ;]

Powróciliśmy także do frontalnego ataku Tadase :) Szczerze mówiąc, to naprawdę jakoś tak na luzie oglądało mi się sceny z jego „kocham Cię” – myślę, że stałam się ciut mniej emocjonalnie nastawiona do SC i teraz jakoś chłopak przestał mi wadzić ^^ Co więcej zauważyłam, że ma genialne oczy! Jakoś wcześniej nigdy nie zwróciłam uwagi, iż mają taki świetny kolor – szczególnie podobają mi się na ujęciu 08-08 ^^ Oczywiście fajny był także wielki come back „księcia” xD

Tak się teraz zastanawiam… z jednej strony fajnie mieć takie shugo chary – ile to razy myśleliśmy sobie jak super byłoby w jednej chwili zrobić Chara Change i być przez moment “sobą, ale jednocześnie kimś innym”, czuć że coś uzupełniło nasz braki? Niestety jesteśmy zdani sami na siebie :( …chociaż z drugiej strony, gdyby moje chary miały wyczyniać ze mną to co Ran i ekipa z Amu, to ja może jednak podziękuję? ;>

Screeny:

Cheers! :*

Shouri i masochizmu ciąg dalszy, czyli piszemy notkę o SC ;P

Zdziecinnienia część druga, chciałoby się rzec. Kiedy się zaczęła ta seria chciałam za wszelką cenę wymyślić powód, dla którego będę ją oglądać. Wmawiałam sobie, że może jeszcze czasami pojawi się Ikuto – okazało się, że to były tylko moje marzenia. W takim wypadku doszłam do wniosku, że chociaż Utau mi została, ale co ona jedna może zdziałać?

Aż się mówić nic nie chce :( Napiszę tą notkę, a potem wracam do oglądania Rave Mastera – anime, które powstało 8 lat temu (w 2001 r.) i aż wieje od niego oldschoolem, potrafiło mnie zaczarować 100 razy bardziej niż śliczne SC. Chyba coś tu jest nie tak…

ODCINEK 03:

Amu, Rikka i Hikaru idą na koncert Utau. Spotykają tam X-Egga, ale po motywacyjnej przemowie Amu udaje się go przywrócić do normalności i nic już nie jest w stanie zakłócić świetnego występu naszej trundere piosenkareczki :)

ODCINEK 04:

Hikaru za zadanie dostaje zaopiekowanie się króliczkiem. Mimo, ze początkowo podchodzi do tego zadania z wielkimi oporami, to po pewnym czasie zaprzyjaźnia się z małym zwierzakiem :)

ODCINEK 05:

Rikka i Hikaru mają pomagać Yayi w zajmowaniu się szkolną rabatką z kwiatami. Pojawia się X-Egg niszcząc całą ciążka pracę, która została włożona w stworzenie kwiecistego kobierca. Na szczęście zjawia się Amu, oczyszcza jajko przesiąknięte złą energią i naprawia wszystko za pomocą Remake Honey.

Przemyślenia:

Szczerze mówiąc, aż dziwnie się czuję po takich króciutkich streszczeniach. Pisanie ich zajmowało mi zawsze troszeczkę więcej czasu, a teraz mam to załatwione po 5 minutach ;P

Znowu mam wielką ochotę sobie ponarzekać na nowe SC, ale żeby was nie zanudzić, podaruję sobie tą część moich wywodów (mogłabym ją umieścić tutaj na stałe, ale po co się powtarzać? Wszyscy wiemy, że “Party, to już nie to…” :( )

Wspomnę tylko o jednej rzeczy – czy też czujecie taką niechęć przy oglądaniu aktualnej Shugo Chary!? Ja na samą myśl, że miałabym ją odpalić mam takie wewnętrzne “nie”. Kiedyś aż się garnęłam do nowego odcinka i z wypiekami na twarzy czekałam na sobotę. Powiem więcej! We wczesnej fazie (przy odcinkach ~20) oglądałam nawet RAWki bo nie mogłam się doczekać na napisy. Teraz mam suby punktualnie, ale mój zapał kompletnie przeminął – to jest przykład jak można zabić naprawdę dobre anime… smutne :(

Ale zamiast takich nieprzyjemnych spraw, może powiem o rzeczach, które mi się podobały bo, wierzcie lub nie, ale jest kilka takich elementów ;]

Samo pojawienie się Utau wywołało u mnie radosny uśmiech :) Zawiodłam się tylko na jednym – miałam ogromną nadzieję, że “wielki koncert” będzie dobrą okazją, żeby wypuścić nową piosenkę Panny Hoshiny – niestety. Dane nam było tylko ponownie usłyszeć “Taiyou ga Niau yo”. Może Nana ostatnio jest zbyt zapracowana? W końcu wydała nowy singiel “Mugen”… btw taki całkiem całkiem. Tytułowy utwór jest znośny (trochę nie moje klimaty), ale mój faworyt to zdecydowanie “Tenkuu no Canaria” ^^

Chwila, chwila bo zboczyłam trochę z tematu ;) Wracając do SC.

Wspomnieli Ikuto! Aż uwierzyć nie mogłam, że Satelight jednak o nim nie zapomniał ;P Tylko, że tak sobie myślę, czy należy się cieszyć z tego powodu, czy nie bardzo. Moja odpowiedź to “nie bardzo”. Nie mogłam uwierzyć, że za całą scenę z jego odlotem, pożegnaniem na lotnisku itp. dostaliśmy jedno zdanie, które powiedział i całus w odcinku 102. Tak jak kończy się Doki!, to wcale nie ma się wrażenia, że kociouchy jednak ma zamiar gdziekolwiek wyjechać, po czym tu nam wyjeżdżają z tym, że jest już gdzieś w Europie. Halo! Tak się nie robi! Czy naprawdę takim problemem było zrobienie jeszcze jednego epizodu, który zakończyłby Ikuto arc tak jak trzeba? Nawet recap byłby znośny… Tragedia :/

Co do 04 – na pewno było tam parę scen, gdzie fani Hikaru mogli pójść w awwwww~, ale w ogólnym rozrachunku nie wiem co wnosił ten ep. Ot, taki sobie filler bez większego celu …a królik mi się nie podobał! ;P <= Shouri frustrat mode on xD Jedynie fragment z ultra inteligentną nazwą królika mi się podobał “Strunowiec, kręgowiec, gromada – ssaki, rząd – zajęczaki, rodzina – zające” “Ludzie normalnie mówią na nie króliki” hahahaha ;]

Jeśli chodzi o “piątkę”, to podobała mi się tutaj Yaya ^^ Zważając na to, że za niedługo faktycznie będzie ona ostatnim Strażnikiem, fajnie było patrzyć jak chociaż raz zachowuje się normalnie i odpowiedzialnie ;) Może i nie była to zmiana na długo, ale i tak przyjemnie widzieć jakiś rozwój już znanych nam postaci ^^

Zawsze byłam zdania, że nie mam nic przeciwko fillerom, o ile są to dobre fillery. Zapytacie, co to jest dobry filler? Otóż taki, który poszerza wiedzę widza odnośnie głównych bohaterów ;) Nie mam nic przeciwko oglądaniu dodatkowego odcinka, jeśli faktycznie wpłynie on jakoś na moje postrzeganie danej postaci (zrobi ona coś sensownego, czy konkretnego lub też pokaże się z nieznanej nam jeszcze strony). Po co mi jednak filler, który wprowadza nowego bohatera, o którym i tak po tych 25 minutach wszyscy zapomną?

Rikka… wydaje mi się, że chyba już do końca tej serii pozostanę do niej neutralnie nastawiona. Jej wskaźnik “irytalności” równoważy zdolność do wywołania uśmiechu na mojej twarzy… i tym sposobem wychodzi na zero ;] A Hikaru? Krok po kroku staje się taki trochę bardziej “do ludzi”, ale jeszcze długa droga przed nim…

Co by tu jeszcze… a tak! Ostatnio jakby częściej pojawiały się inne przemiany od Amulet Heart ;) W poprzednich sezonach był przesyt Chara Nari z Ran i teraz to wygląda tak jakby twórcy chcieli to jakoś widzom wynagrodzić ;)

Tyle ode mnie na dziś – zapraszam jeszcze na screeny. Za kilka dni zapewne wezmę się za kolejną sesję masochizmu i obejrzę 6 i 7 ;] Tak prawdę mówiąc, to nie wiem co mnie jeszcze trzyma przy tej serii… może sentyment? Jeśli tak, to mam nadzieję, że szybko Dokki Doki wymyśli coś na swoją obronę, bo “od miłości do nienawiści dzieli nas zaledwie jeden krok” xD

Screeny:

Cheers! :*

Stęskniliście się za notkami o SC? ;D Jeśli tak to mam dla was dobrą wiadomość – Shouri is back i ma zamiar nadrobić swoje zaległości ;] Jako że nie mam już problemów z netem, ściągnięcie odcinków nie będzie problemem, a tym samym mogę wreszcie wziąć się do pracy nad tą serią ^^

Dzisiejszy wpis jest trochę wyjątkowy, ponieważ będzie on dotyczył Shugo Chara Party!, czyli całego bloczku programów, które wchodzą w skład aktualnie emitowanej serii. Od następnego będę się już skupiać tylko na Dokki Doki, czyli pełnoprawnym trzecim sezonem anime ;) (tym samym dziś załatwiam tylko 2 pierwsze odcinki, a całą resztę w kolejnej notce)

Pora rozpocząć wielkie wyzłośliwianie się!!! <szatański śmiech połączony z niebezpiecznym błyskiem w oku> xD

Shugo Chara Party! – opening:

Jako animację widzimy fragment powycinane z poprzednich serii (przynajmniej takie miałam wrażenie) + trochę live action tańca dziewczyn z grupy Guardians 4. Piosenka nosi tytuł “Party Time” i nie jest najgorsza. Nadal za słodka żebym była w stanie ją ściągnąć i wrzucić na komórkę, ale nie przeszkadza mi słuchanie jej jako op ;)

Shugo Chara Party! – ending:

Znów główną częścią jest live action. Na środku ekranu widzimy (prawdopodobnie) teledysk do piosenki “Bravo☆Bravo”, zaś po bokach przewijają się arty z Amu w różnych przemianach. Wygląda to całkiem nieźle, a obraz dopełnia bardzo dobry utwór – Buono! znowu nie zawiodło moich oczekiwań! ;)

Live Action:

Segment live action, czyli trzy dziewczyny przebrane za Amulet Heart, Spade i Clover zajmujące się teraz prowadzeniem całego show. W większości ich rola polega na głupim uśmiechaniu się i robieniu zajawek do kolejnych części programu ;P

Czasami też dostaną jakieś zadanie jak np. w odcinku 2, kiedy to najpierw słyszą piosenkę, a później na specjalnej kostce (która mogłaby być całkiem fajnym gadżetem) muszą ułożyć twarz bohatera, który ją śpiewa.

Moim zdaniem całe live action to pomysł kompletnie chybiony. Ani to ciekawe, ani słodkie, ani nawet zabawne. Aż się chce powiedzieć „Co oni zrobili z moją Shugo Charą?!?!?!”, ech… <wzdycha>

Shugo Chara! Pucchi Puchi:

Na każdy odcinek Party przypadają dwa króciutkie epizodziki tej mini serii. Przedstawiają one przygody Ran, Miki, Suu i Dii narysowanych w SD… bardzo brzydkim SD jeśli mnie pytać o zdanie. Początkowo słysząc o tym pomyśle miałam nadzieję, że może wyjść z tego jakiś słodki i milutki tytuł, ale okazało się, że to właśnie słodkości i milutkości tutaj brakuje! Jeśli tego tu nie ma, to za przeproszeniem na czym ta seria ma przetrwać? Bo na pewno nie na wartościach fabularnych ;P

Encyklopedia:

Co odcinek przedstawiane są nam dwie shugo chary (lecą zlepki scen z ich udziałem) + krótki opis. Tu muszę przyznać, że realizacja nie jest najgorsza. Wszystko jest dość zwięzłe i konkretne, a muzykę w tle (“Dream-chasing Racer”) da się słuchać :) …tylko jaki w tym wszystkim jest sens?

Fortune-Telling:

Po „odcinku właściwym” SC wracamy w pewnym sensie do live action. Na ekranie pojawiają się cztery shugo jajka Amu. Dostajemy chwilę, aby sobie któreś wybrać, po czym słyszymy opis dotyczący tego, czy Ci co wybrali dany kolor będą mieć szczęście. Rozwaliło mnie to, że kiedy dla zabawy postanowiłam sobie przy pierwszym i drugim odcinku spróbować, to zawsze trafiałam na to pechowe (czyt. „z najmniejszym szczęściem” xD) <śmiech>

Pomysł może nie jest tak tragiczny, szczególnie biorąc pod uwagę, że Shugo Chara! jest docelowo dla dzieciaków z podstawówki. Może im się to podoba, a ja już zwyczajnie wyrosłam z takich zabaw? Cóż, starość nie radość – idziemy dalej!

Audition:

No tak… na koniec  dostajemy krótką zajawkę, która mówi nam, że jakby nie było nasze live-action-panienki powinny być cztery, a nie trzy. Okazuje się, że w Japonii będzie przeprowadzony casting do roli Amulet Diamond …wiecie, jak jesteście chętni i możecie na zawołanie lecieć do Tokio, to śmiało zapraszam do wzięcia udziału ;D Przedział wiekowy to 1 podstawówki – 3 gimnazjum, czyli jakoś 7-15 lat (jak widać ja już jestem za stara hahhaa). Zgłoszenia trwają do 19 października ;]

Shugo Chara!!! Dokki Doki – Odcinki 01-02:

Amu idąc do szkoły poznaje Rikke – nową uczennicę podstawówki. Jest się ona dość niezdarnym, ale obdarzonym wielkim sercem dzieciakiem. Jak się później okazuje jest też bardzo niezwykła, ponieważ rozumie co mówią X-Eggi. Powód tego jest prosty – trzyma w pokoju całą furę X-Jajek, które nie wróciły do swoich właścicieli bo jest jej ich zwyczajnie żal. Guardians tymczasem martwią się trochę o Yaye – w końcu za niedługo skończą szkołę, a wtedy ona zastanie jedynym Strażnikiem. Tsukasa rozwiązuje ten problem przyprowadzając Hikaru, który także przeniósł się do Seiyo i mianując go Praktykantem na Strażnika. Później w skutek małego zamieszania zostaje nim także Rikka, która ogromnie podziwia Amu i marzy o tym, aby dołączyć do Guardians.

Tyle jeśli chodzi o zamysł fabularny. Ciężko mi póki co podjąć decyzję apropo tego co czuję w stosunku do Rikki. Jest miła i słodka, ale z drugiej strony przesadnie naiwna. Tu mnie irytuje, ale tam znów rozśmieszy. Muszę zobaczyć więcej odcinków i ugruntować jakoś swoje zdanie ;)

Bardzo podoba mi się pomysł z Hikaru jako następcą Strażników ^^ Zdecydowanie ma chłopak potencjał i trzeba go wykorzystać :) Ciekawi mnie jaka będzie jego chara – mam takie wrażenie, że może ona trochę przypominać Rhytma, iż będzie to osobowość „wolna, niezależna i rozrywkowa”, tak, żeby było to przeciwieństwem aktualnego blondyna ;)

Btw ciekawie ogląda się to anime kiedy Dia sobie swobodnie lata razem z Amu. Jakoś tak przyzwyczaiłam się, że była ona czymś wyjątkowym, a teraz na stałe zagrzała miejsce w obsadzie :)

Strasznie fajne są te nowe rameczki przy Chara Nari! Zdecydowanie dodają uroku i czegoś nowego scenom przemiany (bo początkowo byłam trochę zawiedziona, że nie zmienili animacji jak to przystało na kolejny sezon magicial girls ;P).

Ogólnie to Dokki Doki może nie byłoby takie złe, ale czas trwania (jakieś 13 minut góra!) sprawia, że ledwo się coś rozwinie, już się kończy. Do tego wróciliśmy do typowego trybu „X-Egg of the week” i jak na razie nie widzę, żeby miało tutaj być coś głębszego. Proszę o jakąś konkretną fabułę! Dobija mnie to dziecinne wrażenie, które teraz sprawia SC :(

Gdyby wywalić z tego całego Party wszystko po za samym anime, to powiedziałabym, że da się to oglądać z jakąś tam przyjemnością. Jednak przy aktualnym stanie rzeczy (i mojej frustracji) jestem w stanie stwierdzić tylko jedno „Oddajcie mi starą Shugo Charę!!!”.

Cheers! :*

Ułaaaaaaa <przeciąga się> No i się przeziębiłam :/ Wiecie jak fajnie się szło, będąc właśnie w takim nieciekawym stanie, pisać próbną maturkę z matmy? ;] Do tego okazałam się jeszcze tak inteligentną osobą, że zapomniałam wziąć kalkulatora i musiałam wszystko ręcznie liczyć – moja głupota czasami mnie przytłacza ;P Całe szczęście cała matura okazała się banalnie prosta (i nawet bez pomocy technicznych skończyłam sporo przed czasem – 170 min to strasznie dużo!) ^^ …a ja mogę chorować dalej :(

Jedyne plusy jakie w tym wszystkim dostrzegam są takie, że po primo – mam czas na napisanie zaległych notek, po drugie primo – praktycznie cały dzień mogę spędzić w łóżku przy książkach ;)

Dziś zajmiemy się Kobato – słodkość i zabawność tej serii chyba wzrasta proporcjonalnie z przybywaniem odcinków :D Zdziwiło mnie, że już na tym stadium historii pojawił się crossover z Wishem, ale cóż – oglądało się przyjemnie, więc nie narzekam ^^

ODCINEK 02:

Kobato ze wszystkich sił stara się znaleźć kogoś kogo serce mogłaby uleczyć, ale niestety średnio się jej to udaje. W końcu spotyka Fujimoto, który jej dzień wcześniej pomógł. Idzie za nim, ponieważ chce się mu jakoś odwdzięczyć. Trafia do Przedszkola Yomogi, gdzie chłopak pracuje i postanawia pomóc prowadzącej je Sakayi-sensei. Poznaje tam małego chłopca Toshihiko – jest on smutny, że wszyscy źle mówią o jego mamie. Dziewczyna okazuje mu zrozumienie, a tym samym zdobywa pierwszy „kompeitou” (jap. cukierek) na znak pierwszego uleczonego serca.

ODCINEK 03:

Sakaya załatwia Kobato zakwaterowanie – od teraz będzie mieszkała w domu prowadzonym przez Panią Chitose. Poprzez zamieszanie z parasolami, nasza bohaterka poznaje Mutsumi. Dziewczyna kocha się w swoim złośliwym koledze, ale nie chce dać tego po sobie poznać. Kobato jednak zauważa, że jest ona bardzo smutna widząc go idącego pod jednym parasolem z jakąś panną. Niezdarze dość nieudolnie udaje się skłonić tą dwójkę do rozmowy, a tym samym uleczyć serce Mutsumi.

ODCINEK 04:

Kobato w drodze do Przedszkola spotyka Kohaku – anioła aktualnie mieszkającego na ziemi razem z człowiekiem Shuichiro. Nasza bohaterka nie może pojąc dlaczego widziała łzy w oczach jasnowłosej, co więcej nawet sama Kohaku tego nie pojmuje! Oświeca ich Ioryogi, który stwierdza, że płacze, ponieważ zakochała się w Shuichiro, ale jest to jednocześnie dla niej bolesne. Kobato chce, aby jej nowa przyjaciółka była szczęśliwa, dlatego zdobywa bilety do wesołego miasteczka i wysyła tam dwójkę zakochanych na randkę. Dostaje też wtedy wiadomość od posłańca Boga – Królićka. Pozostał jej tylko jeden rok na napełnienie całej buteleczki cierpieniami płynącymi z ludzkich serc.

Przemyślenia:

Toshihiko pokonał oczywiście wszelkie granice słodkości! Scena z przytulaniem w parku to chyba jeden z bardziej kochanych momentów mangi ^^ Nie dziwię się, że mały był taki poirytowany i sfrustrowany tym wszystkim co słyszał o swojej mamie. Zawsze wychodziłam z założenia, że o mnie mogą sobie ludzie mówić co chcą, ale rodziny obrazić nie pozwolę, dlatego czuję straszną sympatię do tego malucha ^^

Fajny był też oczywiście fragment z Kobato i Fujimoto kiedy zgodnie potwierdzili, że nie są przyjaciółmi xD Japończycy uwielbiają wprowadzać w życie powiedzenie „kto się czubi ten się lubi” ;)

Sakaya póki co nie odegrała za dużej roli, więc się o niej nie rozpisuję. Jest na pewno sympatyczna, ale jeśli chodzi o mangę to mam do niej neutralne nastawienie.

Szczerze mówiąc porządnie się zdziwiłam na crossover z Chobits (dwie mini-Chii wyszły słodziutko ^^)! Całkowicie mi to wypadło z głowy!! Naprawdę myślałam, że Kobato to jedyna „czysta” (czyt. bez zapożyczeń z innych tytułów) seria CLAMPu, ale jak widać były to tylko moje płonne nadzieje ;P

Po odcinku trzecim porządnie zaczęłam się zastanawiać, czy Japończycy naprawdę są narodem aż tak przywiązanym do tradycji i dobrych obyczajów, czy to tylko anime ich w ten sposób kreuje. Tak, chodzi mi o ten przesąd, że jeśli chłopak i dziewczyna idą pod jednym parasolem to znaczy, że mają się ku sobie. Nie potrafię zliczyć ile razy szłam pod jednym parasolem z jakimś kolegą (bo oczywiście zapomniał swojego ;]) – przecież to nic nie znaczy! Tradycje tradycjami, ale wydaje mi się, że kilka rzeczy ktoś tu przesadnie wyolbrzymia ;)

Epizod z Kohaku, tak jak już wspominałam, dość porządnie mnie zaskoczył. Pod względem graficznym wyszła ona oczywiście bardzo fajnie, tak samo Shuichiro – oboje mają ciut inny design niż ten mangowy, ale moim zdaniem wyszło im to na plus ^^ Jeśli zaś chodzi o głosy, to mężczyzna (Ken Narita) wypadł dość kiepsko – nie pasował mi do roli.

Co się tyczy ich historii, to muszę przyznać, że wyszło całkiem zgrabnie. Nasza blondynka zachowała tą uroczą niezdarność i marzycielskość, która jest jej znakiem rozpoznawczym, a czarno-włosy nadal sprawia dość groźne i zdystansowane wrażenie, choć w rzeczywistości tak nie jest ;] Fajnie także, że pokazano ujęcie z magicznym podlewaniem ogrodu – to chyba taki znak rozpoznawczy Wisha ^^ Brakowało mi tylko ptaszków ze złośliwymi komentarzami, ale może się ich jeszcze doczekam? xD

A właśnie! W mandze było powiedziane, że Kohaku jest aniołem, a anioły są bezpłciowe. Ja jednak będę traktować ją jako JĄ, ponieważ… tak mi pasuje ;P No nie, nie – powód jest taki, że po prostu Kohaku zawsze w moich oczach był kobietą – ma design kobiety, zakochał się w ziemskim facecie… nie potrafię inaczej myśleć!

Strasznie rozbawiła mnie impulsywna reakcja Ioryogiego na to, że dwa nie-ziemskie cielątka nie mogą wpaść na to, że Kohaku się zakochała xD Ogólnie rzecz biorąc, albo jestem osobą, która łatwo rozśmieszyć, albo nie wiem, ale zawsze wybucham radosnym śmiechem kiedy widzę wkurzającego się pieska-maskotkę, który potem zionie ogniem na Kobato xD Jej „hidoi-desu~” tym bardziej dopełnia obrazu ;]

Bardzo mnie ciekawi jak oni mają zamiar zakończyć to anime. To znaczy chodzi mi o to, że czarno widzę napełnienie tej buteleczki w ciągu jednego roku. “Cukiereczki” są malutkie i przez 24 odcinki w życiu im się nie uda. W takim wypadku, albo zrobią open-ending, albo wymyślą Kobato powód, aby nie chciała wypełnić swojej misji, a tym samym nie chciała opuścić ziemi ^^

Btw czy ktoś pamięta, czy w mandze też dostała taki limit czasowy? Bo ja kompletnie sobie tego nie przypominam… hmmm….

Zapraszam jeszcze na screeny, a ja biorę się za pisanie kolejnego tekstu (ech, mam dziś natchnienie ;]) :) A właśnie! Od następnej notki wracam z blogowaniem Shugo Chary!, więc jeśli się stęskniliście, to już nie musicie narzekać ;)

Screeny:

Cheers! :*

Raaaany! Jeszcze jeden dzień bez internetu i chyba bym zwariowała! ;P Od dziś zabieram się za wielkie nadrabianie zaległości – zaczynamy od nowego rozdziału SC ^^ Podziękowania za szybką pracę należą się Wiedźmie!

Shugo Chara!
Tom 03 – Rozdział 03 (13)

Download:
[Dream-Universe] Shugo Chara – ch.13 PL

Po pierwsze i najważniejsze, chciałabym dziś podziękować wszystkim, którzy zgłosili się do pomocy przy edycji SC! Nie byłam w stanie wam wszystkim odpisać, ale naprawdę bardzo dziękuję za dobre intencje ^^ Gdybyśmy mieli więcej tłumaczy, to przygarnęlibyśmy więcej osób, ale póki co tylko byście się nudzili, więc cieszcie się wolnym czasem ;)

Tym samym kilku dni temu w ekipie skanlacyjnej Dream Universe powitaliśmy Rubi! Mam nadzieję, że przyjmiecie ją równie ciepło co my ;)

Teraz zaś przejdę do spraw mniej istotnych – myślałam, że mnie trafi! Przez około tydzień nie miałam internetu! Może czasami wskoczył na 15 minut i to by było wszystko :/ Oj, dopiero teraz widzę jakie to okropnie frustrujące kiedy nagle człowiek jest praktycznie odcięty od świata <wzdycha> Miejmy nadzieje, że takie “słodkie niespodzianki” już się mi więcej nie powtórzą i będę mogła sobie spokojnie funkcjonować ^^

Btw spokojnego funkcjonowania! Oczywiście net musiał paść w momencie kiedy go najbardziej potrzebowałam bo jestem w trakcie przygotowywania mojej próbnej prezentacji maturalnej z polskiego. Temat: “Analizując wybrane przykłady przedstaw różnorodne wizje zaświatów w literaturze i filmie” :) Od razu mi się bardzo spodobał, choć byłam wkurzona, że nie dała komisja tego, który był w zeszłym roku i który robiłam na próbną zdawkę, czyli “Katastroficzna wizja końca świata w literaturze i filmie” <= mam ciągoty do “specyficznych” tematów xDD

Ale wracając do aktualnej prezentacji – pięknie wypożyczyłam sobie Mitologię Japońską i postanowiłam przedstawić ich spojrzenia na underworld ;] Myślę, że w tym temacie komisja mnie nie zagnie ;p Swoją drogą to polecam przeczytać sobie wyżej wspomnianą mitologię. Jest strasznie naturalistyczna (dość dokładnie opisuje niekiedy obrzydliwe sceny), ale czyta się ją bardzo szybko i jeśli kogoś interesuje Japonia, to zdecydowanie jest to pozycja obowiązkowa :) Osobiście byłam w szoku, że znalazłam ją w bibliotece. Pani aż z magazynu mi ją musiała przynieść, na co komentarz mojej przyjaciółki “No tak, nikt inny oprócz takiego maniaka jak Ty tego nie czyta” xD Zaznaczam, że dziewczyna tylko się ze mną drażniła (jak to mamy w zwyczaju ;]) bo sama też interesuje się nietypowymi kulturami i cywilizacjami wschodu. Dobrałyśmy się naprawdę ciekawie – ja chcę iść na Japonistykę, a ona na Arabistykę xD

Dobra, kończę to moje zanudzanie was ;) W końcu chcę jeszcze dzisiaj dodać drugą notkę! Póki co zaś życzę miłego czytania ^^

Cheers! :*

Miałam napisać inną notkę, ale z powodu braku czasu i natchnienia postanowiłam zabrać się za ostatnie poprawki do SC i udostępnić dzisiaj nowe chaptery. Właśnie! DWA rozdziały – takich rzeczy to jeszcze nie było xD Tak się złożyło, że oba są już gotowe, tak więc nie widzę przeszkód, abyście dostali tym razem większą porcję ^^

Jedenastkę tłumaczyła Kaori, zaś edycją zajęła się Alex. Za przekład dwunastki odpowiadam ja, a strona wizualna to zasługa Akcei. Zapraszamy! ^^

Shugo Chara!
Tom 03 – Rozdział 01 (11)
Tom 03 – Rozdział 02 (12)

Download:
[Dream-Universe] Shugo Chara – ch.11 PL
[Dream-Universe] Shugo Chara – ch.12 PL

Skoro już włączyliście sobie ściąganie, to czas na odrobinkę mojego monologu xD Tym razem mam dość ważną sprawę – bardzo przydałby się nam dodatkowy edytor! Byłabym ogromnie wdzięczna, gdyby jakaś osoba zechciała nam pomóc. Wymagana jest tylko obsługa PhotoShopa :) (czcionki itp. dostarczamy my) Praca polega na nanoszeniu tłumaczenia na skany – nie jest to zajęcie trudne, ani szczególnie czasochłonne, więc naprawdę liczę, że jakaś dobra dusza zgłosi chęć współpracy ;)

Przechodząc zaś do spraw mniej formalnych… Czy wy widzicie to co ja?!?! Rano zastanawiałam się czy te dziwne, białe plamki za oknem nie są spowodowane tym, że jeszcze nie zdążyłam założyć okularów – niestety okazało się inaczej ;P Zaczął padać śnieg! W październiku! To jest jakaś paranoja <wzdycha> Jestem zwierzątkiem ciepłolubnym i nienawidzę zimy (jedyny pozytywny aspekt tej pory roku to Boże Narodzenie ^^) – jeśli nie ma minimum 20 stopni to się źle czuję ;D

Ale muszę przyznać, że miałam nosa. Specjalnie wczoraj poszłam na zakupy z kumpelą bo się uparłam, że muszę sobie kozaki kupić… i co? Dzisiaj śnieg xD

Tak z innej beczki – ostatnio jakoś tak z koleżankami gadałyśmy o znaczeniu imion i u licha załamałam się kiedy dziś sprawdziłam moje! To jest jakaś złośliwość – nie uwierzę, że to zbieg okoliczności ;P Moje imię pochodzi od jego męskiego odpowiednika i można je z łaciny przełożyć jako “mały”, “drobny”… a ja zawsze narzekałam, że jestem niska! <hahaha> Teraz już wiem, że to jest jakaś wredna ironia losu ;]

Czym by was tu jeszcze po zanudzać… a tak! Dzisiaj miała być notka z Pierwszy Wrażeniem o Fairy Tail, ale z wolnego popołudnia zrobiło się dość zajęte i niestety nie miałam czasu jej napisać – jutro będzie już na pewno :)

Właśnie! Jednym z powodów mojego “bycia zajętą” było… pieczenie karpatki xD Ubzdurało mi się, że upiekę placek… i upiekłam :) Aż się dziwię, że tak pysznie wyszedł! ^^

…tym właśnie pozytywnym akcentem was żegnam ;D Karpatką się nie podzielę, ale życzę smacznego bo czekają na was 2 jeszcze cieplutkie rozdzialiki Shugo Chary! – idealne do schrupania! ;]

Cheers! :*

Szczerze? Taki jakiś ten koniec… Zdecydowanie nie miał tego polotu co manga. Ogólnie rzecz biorąc dostrzegam u siebie degradację zachwytu SC. Doki! dobiegło końca z odcinkiem 102, a tym samym poniższa notka będzie raczej czymś na kształt podsumowania tej serii. Samej gadki o odcinki będzie mniej, ale cóż zrobić. Teraz jestem w fazie zachwycania się Kobato, więc jakoś nie mogę zebrać myśli do Shugo Chary! xD

Notka ta ukazałaby się dużo wcześniej, gdyby nie to, że z powodu problemów komunikacyjnych wróciłam dzisiaj do domu o wiele wiele później niż powinnam <wzdycha>

Streszczenie:

Z X Eggów formuje się wielki X Character, a w jego środku znajduje się Hikaru alias Gozen. Strażnikom udaje się go uratować, a Amu oczyszcza jajka serc ze złej energii za pomocą wyboostowanego Open Hearta. Jajko, które wszyscy brali za Embryo, okazuje się tak naprawdę Jajkiem Serca Hikaru. Szczęśliwie powraca ono do swojego właściciela. Nasi bohaterowie wracają do swojej codzienności i postanawiają dawać z siebie wszystko, ponieważ są “bohaterami swojej własnej opowieści” ;)

Przemyślenia:

Słów kilka apropo tego odcinka.

Trochę się zawiodłam. Może to też sprawa tego, że niewiadomo czego oczekiwałam, ale i tak czuję pewien niedosyt. Tak naprawdę oprócz załatwienia sprawy z Gozenem, powracamy do “szarej codzienności”. Nie ma żadnego porządnego rozwoju fabuły, a tym samym nowa seria zwiduje mi się jako filler na fillerze :/

Było jednak kilka akcentów, które mi się podobały. Ładnie wyszła scena buziaka w policzek (tło i ogólny design to cud, miód, orzeszki xD), ale z drugiej strony okoliczności były takie średnie. Zero tego romantyzmu i faktycznego, radosnego chichotu jaki doświadczyłam czytając mangę. Fragment gdzie Tadase walczył razem z Ikuto jest niezły – można by rzec, że obaj potrafią być naprawdę cool ;D …co potwierdza screen 27 <hahahah>

Przepełniła mnie także radocha przy maleńkim Kutau w końcówce – błagam was Satelight! Jeśli już chcecie robić fillery to zróbcie je o Kutau ;] Charaktery tej dwójki bosko do siebie pasują ^^ Pojawił się też na moment Kairi (yay~!) i Nikaidou – btw zwrócił ktoś uwagę, że to różowe coś, które miał przewieszone przez ramie, to w istocie ten hula hop, który dostali w którymś tam odcinku razem z Sanjou? Najbardziej ekstremalna para tej serii, ale mają swój urok ;)

Trochę poirytowało mnie końcowe Tadamu – w mandze Tadase zdecydowanie był fajniejszy, a tutaj dalej z niego taki dzieciak (tendencja sinusoidki – raz go chwalę raz znów zasłuży na baty ;p). Btw jestem prze szczęśliwa, że nie mam dziadka, który byłby taką mendą jak Dyrektor Hoshina ;P

Zastanawia mnie też fakt Dii (mówiłam już, że nienawidzę jej imienia? ;P). To ona tak sobie teraz będzie swobodnie latać? Przynajmniej tak to wygląda… Ciekawa jak oni chcą to wymyślić. Chociaż z drugiej strony niech nawet nie myślą, żeby ją z powrotem wpakować do jajka, bo to chyba byłaby największa paranoja tego roku ;]

Tyle jeśli chodzi o ten epizod – teraz jeszcze parę słów ogólnego podsumowania.

Grafika – jak to bywa w typowym tasiemcu… niestety :( Te odcinki, które opierały się na mandze były zdecydowanie ładniejsze i staranniej wykonane niż fillery. Tam czasami postacie wyglądały po prostu źle (już nie wspominam o nieciekawym projekcie postaci fillerowych – tylko Yua wyrwała się ze schematu na wielki plus :)). Jeśli jednak skupić się na tych ważniejszych epizodach, to było całkiem nieźle – kolorowo i błyszcząco ^^

Muzyka – Zespołom innym niż Buono! mówimy kategoryczne NIE! Może jestem za stara na takie piosenki, ale to co prezentowało sobą Shugo Chara Egg!, czy Guardians 4 (te jeszcze ewentualnie dało się znieść), to istne katusze dla moich uczy. Ja rozumiem, że to jest seria o dziewczynce z podstawówki, ale nie przesadzajmy z poziomem “dziecięcości”. Do reszty nie mam zastrzeżeń… no może oprócz jednego – byłabym szczęśliwa, gdyby ukazywało się więcej piosenek Utau aka Nany Mizuki ^^

Fabuła – zabiły ją wielkie ilości fillerów. W pewnych momentach aż się nie chciało oglądać. Rozumiem, że było to w większości spowodowane comiesięcznym ukazywaniem się mangi (musieli poczekać aż P-P im narysuje konkluzję całej historii), ale i tak mam wrażenie, że można się było bardziej postarać.

Bohaterowie – Lulu trochę wkurzała, ale mam wrażenie, że będę za nią tęsknić kiedy zobaczę tą dziewczynkę z nowej serii ;p Wszelkie fragmenty Amuto świetnie zostały pokazane, a i Tadase awansował na postać “w porządku”. Fajnie by było, gdyby w kolejnej serii było ciut więcej Kutau oraz Rimahiko ^^ Denerwowała mnie tylko jedna rzecz apropo Ikuto – przez większość sezonu pokazywali go zamkniętego i cierpiącego w jakiejś izolatce Easter. No sory, ile można?! W pewnym momencie miałam wrażenie, iż jego 5 sekundowe pojawienie się na ekranie miało utrzymać wściekłe fangirlsy w ryzach, żeby im studia nie rozniosły za robienie takich fillerowych cudów z całej Shugo Chary! ;p

Ogółem – jak dla mnie Doki! zasługuje na 7/10 i taką też dostało ode mnie ocenę na MALu. Gdyby nie to, że przez 90% serii musiałam użerać się z fillerami zapewne byłoby lepiej, ale w takim okolicznościach niestety nie mogę dać więcej. Amuto działało na plus, ale reszta zaniżała loty. Jest to dobra seria, która może być przyjemną rozrywką, ale raczej niczym więcej. Miejmy tylko nadzieję, że tendencja spadkowa poszczególnych sezonów się nie utrzyma, a trójka będzie godnym następcom SC ;)

Tyle na dziś – kolejna notka o SC będzie dotyczyła 2 pierwszych odcinków Dokki Doki. Mam nadzieję, że nie wywołają u mnie nagłej chęci rzucenia blogowania tej serii ;]

Screeny:

Cheers! :*