Czy żałujesz tego, że jesteś fanem Mangi&Anime?

Ostatnio jakoś tak wyszło, że kiedy czekałam aż mi się dociągnie nowy odcinek jakiegoś anime, buszowałam po internecie. Nawet już dokładnie nie pamiętam czego szukałam, ale przekierowało mnie na pewien angielski, wordpressowy blog. Dotyczył on mangi i anime, więc postanowiłam pobieżnie rzucić na niego okiem.

Znalazłam tam notkę z tematem dokładnie takim jak ten w tytule – czy kiedykolwiek w życiu żałowaliście, że macie takie, a nie inne zainteresowanie? Po przeczytaniu zadumałam się lekko bo nigdy nad tym nie rozmyślałam! Postanowiłam sama coś takiego napisać, aby przedstawić mój punkt widzenia na to niesamowicie interesujące zagadnienie :)

Zostawiam was na jakieś 5 dni, dlatego mam prośbę! Bardzo proszę każdego kto przeczyta tą notkę o napisanie króciutkiego komentarza, ponieważ jestem okropnie ciekawa waszego zdania na ten temat. Wystarczy nawet krótkie “Tak” lub “Nie”.

Czy żałujesz?

Moja odpowiedź to “NIE”.
Niektórzy mogą zapytać, jakie korzyści wyniosłam z tego zainteresowania, a ja pewnie odpowiem, że to zależy jak na to patrzeć. Już wyjaśniam.

Zaczynając od początku, to nawet nie wiem kiedy tak naprawdę Japonia, z całą swoją otoczką kulturową, stała się dla mnie taka ważna. Rozwijało się to pewnie we mnie od dziecka (w końcu co jak co, ale wychowałam się na Czarodziejce z Księżyca! :)), ale eksplodowało parę lat temu.

Niestety w szkole nie spotkałam się w ogóle ze zrozumieniem. Sami zresztą wiecie – powiedz takiemu “dorosłemu” 14-latkowi, że oglądasz anime, a on odpowie z wyższością, że “bajek nie ogląda”. Wkurzało mnie to niemiłosiernie, wszyscy mówili, że z tego “wyrosnę”, a ja denerwowałam się jeszcze bardziej. Jak można komuś powiedzieć, że jakaś pasja mu po prostu z wiekiem przeminie (jak widać minęły prawie 4 lata od tamtego czasu, a moja mania ma się dobrze :))? Do tego to głupie określenie “bajka”. Najpierw krzyczałam, potem milczałam, a teraz kiedy je słyszę odpowiadam “Bajki są w książce, a to co w TV to jedynie ich ekranizacja”…i w tym momencie drugiemu dyskutantowi zamyka się pyszczek bo kończą mu się argumenty xD

Czy żałuję? Nie. Mimo że zawsze byłam trochę samotniczką, lubiłam bujać w obłokach, to nigdy nie pomyślałam, że lepiej byłoby być zwyczajną dziewczyną czytającą jakieś, dajmy na to “Bravo” i oglądającą, powiedzmy “M jak Miłość”. Po czymś takim człowiek się uczy kim są naprawdę Twoi przyjaciele. Takim mianem nie określę wielu ludzi chodzących po tym świecie, ale Ci, których zaliczam do tego grona to prawdziwe pokrewne dusze i może, że nie zawsze mnie zrozumieją to przynajmniej potrafią zaakceptować.

W sumie dlatego właśnie zaczęłam pisać. Dzięki temu mogę wreszcie wykrzyczeć, że manga&anime są równie dobrym zainteresowaniem co, przypuśćmy, architektura. Mam także kontakt z innymi osobami, które tym się interesują. Przecież miło jest mieć pewność, że nie jest się samemu, prawda? ^^

Czy żałuję? Nie. Większość argumentów przeciw to “przemoc, sex itd.”. Tylko czy są słuszne? To samo jest prawie w każdym filmie. Czyżby rysowana krew i animowane postacie miały mnie zgorszyć bardziej niż prawdziwi ludzie?

Czy żałuję? Nie. Czy ktoś kiedyś w ogóle pomyślał, że manga i anime są dobrą odskocznią od życia codziennego? Kiedy zmęczona przychodzę po szkole na prawdę nie mam na nic ochoty, a jakiś przyjemny romansik czy komedyjka zawsze podnoszą mnie na duchu :) Pewnie według co poniektórych “ekspertów” lepiej byłoby się upić, albo naćpać bo to chociaż potrafią zrozumieć, a nie te szatańskie “mangje” ;P Ogólnie bawią mnie stwierdzenia, że ktoś się tam zabił bo czytał mangi, że spaczają one umysł młodym owieczkom itd. Czytając przeróżne artykuły widzimy jakie w Polsce panuje niezrozumienie.

Co mi dała moja miłość do Japonii?

Nauczyłam się tolerancji – zrozumiałam, że jakikolwiek wyłamywanie się ze schematów porządnie daje w kość. Założę się, że niektórzy rezygnowali z tego wszystkiego bo mieli zwyczajnie dość chamstwa ludzi, którzy ich otaczali.
Zainteresowałam się językiem japońskim do tego stopnia, że mam w domu słownik japońsko-polski i słownik znaków japońskich, które w wolnych chwilach przeglądam, a aktualnie jestem na dobrej drodze żeby zapisać się na kurs językowy :) Kto wie, myślę nawet o tym żeby związać z tym swoją przyszłość i iść na japonistykę.
Zobaczyłam, że komiksy są sztuką – piękno kresek niektórych mangaków jest porażające. Światło-cienie, tła, postacie. Wszystko dopracowane w najmniejszych szczegółach. Włożono w nie całe swoje serce. Historie poruszają i skłaniają do refleksji, a nie są bezsensowną bijatyką herosów jak amerykańskie “spidermany” itp. Sama nawet zaczęłam rysować ^^

Jednak najważniejszą rzeczą, którą uznaję za pozytyw jest shintoistyczne podejście do świata. Że to herezja, że sprzeniewierzam się wierze, w której mnie wychowano? Wcale nie, ale po prostu uważam, że ich zdanie jest w tej kwestii bardziej prawdopodobne niż nasze. Według shintoizmu nic nie jest śnieżno białe i kruczo czarne. Na bieli znajdą się ciemne plamy, a przez czerń prześwitywać będzie światło. Nie ma jasnego podziało na dobro i zło. Nawet najprzykładniejszy obywatel może zrobić coś złego, a nawet w najgorszym przestępcy czasami obudzi się sumienie. Nie wierzę, że istnieje sama biel i sama czerń – świat ginie w szarości…

Zainteresowanie to dało mi jeszcze coś – wieczne narzekania na brak kasy, ponieważ “muszę to kupić” ;) Ale co z tego. Miałabym te pieniądze wydać na fajki? Już wolę, że jest tak jak jest ^^

Podsumowując. Nigdy nie żałowałam, nie żałuję i nie będę żałować. Czekało i pewnie dalej czeka na mnie wiele złośliwości i nieprzyjemności, ale to nie powód żeby zrezygnować z czegoś co się dla mnie liczy. Jestem skazana na to żeby tłumaczyć ludziom do końca życia, że anime to nie “bajka”, albo wyjechać do Japonii. Tzn. pojadę tam na pewno, ale nie na stałe – za bardzo bym tęskniła za domem ^^

Czy żałuję? Nie, ponieważ mimo wszystkich złych rzeczy, anime, manga i sama kultura japońska dały mi więcej szczęścia, radości i uśmiechu (a czasami nawet łez) niż dałaby mi jakakolwiek inna pasja :)

Cheers! :*