Slayers Revolution – Odcinek 13 (ostatni)

Wszystko co dobre kiedyś się kończy – tutaj mamy tego żywy przykład. Z tym odcinkiem seria Revolution dobiegła końca, tak więc zamiast zwykłych przemyśleń umieściłam ogólne podsumowanie całości :)

Bardzo dużo ludzi narzekało na tą serię, ale ja się po prostu cieszyłam z większej ilości Slayersów – co ważniejsze spotkamy naszych ulubionych bohaterów znowu za jakiś czas! ^^

Cała zabawa z tym odcinkiem była dość wkurzająca bo ten opis powinien być już dawno, ale wersja mkv jaką ściągnęłam była jakaś dziwna (jakby skodowana do za dużej ilości fpsów) i nie dało się jej oglądać. Musiałam czekać na wersję poprawioną i nareszcie wyszła :)

Pewna część historii znalazła rozwiązanie, ale ciągle pozostaje kilka wątków czekających na dalsze rozwinięcie. Puki co przejdźmy do tego co wymyśliła Lina tym razem :)

Streszczenie:

Zaczynamy od chwili, w której pożegnaliśmy się ostatnim razem. Gourry kontynuuje walkę z Zanaffarem za pomocą pożyczonego od Pokoty Miecza Światła, tymczasem Lina i Sylphiel ucinają sobie pogawędkę z Duclisem. Czarodziejka odkrywa, że tygrys pragnie ją zabić, aby nie miała takiej okazji wskrzeszona bestia. Pożerając naszą bohaterka Zanaffar wchłonął by całą jej wiedzę, a mogło by być to bardzo niebezpieczne nawet dla Duclisa.

Nawiązuje się pomiędzy nimi walka, ale zaklęcia okazują się bezużyteczne – w końcu Duclis nosi zbroję Zanaffara! Nagle spod ziemi wyłania się bestia we własnej osobie i atakuje tygryso-człowieka. Okazuje się, że chce stworzyć kolejnego Zanaffara poprzez wchłonięcie Duclisa przez zbroję, którą nosi.

Lina oczywiście ma zamiar przeciwstawiać się przeznaczeniu i walczyć z bestią, która rusza na Seyruun. Na murach twierdzy zbierają się wojska, na których czele stoi Phil – ojciec Amelii. Wszyscy wspólnymi siłami chcą pokonać Zanaffara. Niestety nie ważne co by robili nie odnoszą żadnych skutków, jednak wydaje się, że Lina wpadła na jakiś pomysł.

W międzyczasie widzimy, że z daleka walce przygląda się Weiser, a po chwili pojawia się Xellos. Obaj jednak nie mają zamiaru mieszać się w potyczkę.

Zanaffar w tym czasie wyjawia swoje intencje. Został on stworzony dawno temu przez ludzi pragnących broni doskonałej kiedy energia ich zaklęcia wymknęła się spod kontroli. Teraz chce stworzyć więcej takich jak on, a później będzie nawet w stanie wchłonąć samych bogów!

Nasi bohaterowie postanawiają się nie poddawać i wprowadzają plan małej czarodziejki w życie. Magowie Seyruunu na czele z Sylphiel rzucają Aqua Create i sprowadzają deszcz. Wtedy wszyscy miotają najróżniejszymi zaklęciami lodu i zimna chcąc w ten sposób zamrozić potwora. Kiedy im się to udaje czas na decydujący cios, ale akurat w tym momencie energia repliki Miecza Światła się wyczerpuje! Lina próbuje ratować sytuację Ragna Blade, ale wie, że nie zdąży rzucić zaklęcia. Niespodziewanie z pomocą przychodzi Duclis i swoim atakiem daje Gourry’emu i Linie czas. Energia Miecza Światła i Ragna Blade porządnie rani potwora, a jego żywot kończy się po Dragon Slavie!

To co zostało po Zanaffarze zostało sprowadzone nad jezioro, a w pobliżu Pokota posadził nasionko Świętego Drzewa Flagoon, które pochłonie złą energię. Następnie zjawia się Duclis. Nie zmienił się w Zanaffara, ale nie wie dlaczego. Za to został przemieniony w coś na kształt centaura. Pokota ma mu wymierzyć sprawiedliwość za popełnione przestępstwa, ale nie jest w stanie skrzywdzić przyjaciela. Duclis odchodzi, a nasi bohaterowie ruszają dalej przed siebie bo wciąż wiele spraw pozostało niewyjaśnionych!

KONIEC!

Przemyślenia końcowe:

Szczerze powiedziawszy nie wiem dlaczego tak wszyscy narzekali na tą serię Slayersów. Główny zarzuty to po pierwsze cukierkowa grafika, po drugie brak humoru, a po trzecie spłycenie postaci. Nie mogę się z tym zgodzić!

Wykonanie było moim zdaniem ładne i bardzo dobrze, że zmienili odrobinkę wygląd! Przecież nie można od 1995 roku jechać ciągle na tym samym! Kosmetyka i iście z duchem techniki to w moim odczuciu plusy, a nie minusy. Wszystko miało piękne kolory, a postacie były wyraziste i lekko “przerysowane” z mocno zaznaczonymi krawędziami. To tylko podkreślało humorystykę i mi w żadnym wypadku nie przeszkadzało, a efekty zaklęć bardzo mi się podobały :)

Druga rzecz to humor. Że niby się powtarzają i, że nie zabawne… zależy jak kto na to patrzy. Gagi z “płaską jak deska” przewijały się przez wszystkie sezony, więc i tu mnie nie zdziwiły. Co więcej – od pierwszej minuty czekałam na jego pojawienie się! Taki powiew naftaliny, że tak to ujmę. Ukłon w stronę tych co oglądali poprzednie serie. Nie wiem też dlaczego Pokote spotkało tak nieżyczliwe przyjecie. To człowiek w “przejściowej” formie. Mi jego wygląd nie przeszkadzał. Miał swoją historię, odegrał dość ważną rolę – coś jak Filia i tyle.

Ogólnie rzecz biorąc zawsze jest tak z sequelami. Publika nastawia się na fajerwerki i nie wiadomo co, a ja idąc do kina na takiego powiedzmy Indianę Jonesa i Królestwo Kryształowej Czaszki zwyczajnie spodziewałam się, że dostanę więcej tego samego co wcześniej. Tak też się stało i w przypadku Indy’ego i Slayers Revolution :)

Opening i ending zasługują na wielką pochwałę. Megumi to jedna z moich ulubionych wokalistek – ma naprawdę fajny głos i spisała się świetnie. Do tej pory słucham “Revolution” jadąc autobusem do szkoły ^^ Cieszę się także, że zostali starzy seiyuu. Głosu Zelgadisa (Hikaru Midorikawa) mogę słuchać wiecznie xD

Slayers Revolution jak najbardziej mi się podobało i na podsumowanie dodam, że jeśli czekaliśmy na prawdziwą rewolucje to może faktycznie jej nie dostaliśmy, ale podchodząc do tej serii jak do kolejnych przygód znanych nam bohaterów możemy przeżyć kilka przyjemnych godzin ^^

Screeny:

Cheers! :*